KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Toplum ve Bilim / 2014 / Sayı: 130

AKP'nin çözüm politikasında dinin rolü: Uzlaştırıcı mı? Kurucu mu?

Role of religion within AKP s politics of resolution: Conciliatory or founding?

Elçin AKTOPRAK
Sayfa
214–235
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu politika da çözüm sürecinde dinin kullanımını farklılaştırmakta ve AKPnin dini asıl olarak ulus inşa sürecinin bir parçası olarak gördüğünü göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makalede AKPnin Kürt meselesinin çözüm sürecinde dini nasıl kullandığı incelenmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Makalenin iddiası AKPnin İslâmı çözüm sürecinde bir uzlaşma aracı olarak kabul ettiği, ancak bu aracı İslâmın kurucu unsur olduğu yeni bir ulus inşa projesinin içinde etkinleştirdiğidir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu politika da çözüm sürecinde dinin kullanımını farklılaştırmakta ve AKPnin dini asıl olarak ulus inşa sürecinin bir parçası olarak gördüğünü göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu makalede AKPnin Kürt meselesinin çözüm sürecinde dini nasıl kullandığı incelenmektedir. Bu inceleme dinin çözüm süreçlerindeki rolü ve ulus inşasındaki rolü olmak üzere iki sac ayağına dayanmaktadır. Makalenin iddiası AKPnin İslâmı çözüm sürecinde bir uzlaşma aracı olarak kabul ettiği, ancak bu aracı İslâmın kurucu unsur olduğu yeni bir ulus inşa projesinin içinde etkinleştirdiğidir. Bu politika da çözüm sürecinde dinin kullanımını farklılaştırmakta ve AKPnin dini asıl olarak ulus inşa sürecinin bir parçası olarak gördüğünü göstermektedir.

Abstract

This article investigates how the AKP government uses religion during the resolution process of the Kurdish issue. This examination is based on two pillars: the role of religion in conflict resolution and its role in nation-building processes. The hypothesis of the article is that although the AKP embraces Islam as a reconciliation tool, it applies this tool under the project of a new nation-building in which Islam has a founding role. This policy differentiates the use of religion from similar cases and displays that AKP accepted religion mainly as part of a nation-building process.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AKTOPRAK, E. (2014). AKP'nin çözüm politikasında dinin rolü: Uzlaştırıcı mı? Kurucu mu?. Toplum ve Bilim, Sayı: 130, 214–235. https://ajindex.com/articles/367155

Kaynakça (22)

  1. Abu-Nimer, M. (1996) “Conflict resolution in an Islamic Context”, Peace & Change, 21 (1): 22-40.
  2. Abu-Nimer, M. (2006) “Framework for Non-vilence and Peacebuilding in Islam”, Said, A. A., Abu- Nimer, M. ve Sharify-Funk, M. (der) Contemporary Islam: Dynamic, not Static içinde, New York, Routledge, 131-172.
  3. Açıkel, F. (2012) “Muhafazakâr sosyal mühendisliğin yükselişi: ‘Yeni Türkiye’nin eski siyaseti”, Birikim (276): 14-20.
  4. Akdoğan, Y. (2004)
  5. Ak Parti ve Muhafazakar Demokrasi, İstanbul,
  6. Alfa. Aktay, Y. (2004) “Hayreddin Karaman”, Aktay, Y. ve Bora, T. (der.) Modern Türkiye’de Siyasi Düşünce: İslâmcılık içinde, İstanbul,İletişim, 348-373.
  7. Aktoprak, E. (2010a) “The Kurdish Opening and the Constitutional Reform: Is there any Progress?”, European Yearbook of Minority Issues, 9: 643-667.
  8. Aktoprak, E. (2010b) “Bir ‘Kurucu Öteki’ Olarak Türkiye’de Gayrimüslimler,” İnsan Hakları Çalışma Metinleri, XVI, 2010, _____http: //ihm.politics.ankara.edu.tr/userfiles/file/Aktoprak-Gayrimuslimler.pdf> Anderson, B. (1995) Hayali Cemaatler: Milliyetçiliğin Kökenleri ve Yayılması (2. B.), çev. İ. Savaşır, İstanbul,
  9. Metis. Appleby, R. S. (2000) The Ambivalence of the Sacred: Religion, Violence, and Reconciliation, Maryland: Rowman & Littlefield Publishers,
  10. Inc. Bora, T. (2003) Türk Sağının Üç Hali: Milliyetçilik, Muhafazakârlık, İslâmcılık (3. B.), İstanbul,
  11. Birikim Yayınları.
  12. Brewer, J. D., Higgins, G. I. ve Teeney, F. (2010) “Religion and Peacemaking: A Conceptualization”, Sociology, 44 (6): 1019-1037.
  13. Brubaker, R. (2012) “Religion and nationalism: four approaches”, Nations and Nationalism, 18 (1): 2-20.
  14. Bulaç, A. (2004) “Medine Vesikası ve Yeni Bir Toplum Projesi: Tarihsel ve Sosyal Çevre”, Aktay, Y. ve Bora, T. (der) Modern Türkiye’de Siyasi Düşünce: İslâmcılık içinde, İstanbul, İletişim, 503-511.
  15. Çandar, C. (2012) Mezopotamya Ekspresi: Bir Tarih Yolculuğu, İstanbul,
  16. İletişim. Çetinsaya, G. (2004) “İslâmcılıktaki Milliyetçilik” Aktay, Y. ve Bora, T. (der) Modern Türkiye’de Siyasi Düşünce: İslâmcılık içinde, İstanbul, İletişim, 420-451.
  17. Çiçek, C. (2013) “The pro-Islamic challenge for the Kurdish movement”, Dialectical Anthropology, 37: 159-163.
  18. Davutoğlu, A. (2003) Stratejik Derinlik: Türkiye’nin Uluslararası Konumu (13. B.)., İstanbul,
  19. Küre Yayınları.
  20. Davutoğlu, A. (2006) Küresel Bunalım (9. B.), İstanbul,
  21. Küre Yayınları.
  22. Denny, F. M. (2004) “Islam and peacebuilding: Continuities and Transitions”, Coward, H. ve Smith, G. (der) Religion and Peacebuilding içinde New York: State U