Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightSon olarak ise, nihilizme karşı bir alternatif olarak düşünülen agonizm kavramı tartışılıyor.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Özet: Bu makalede, modern bir sorunsal olarak terör ve teröre karşı savaş arasındaki antagonizma, pasif ve radikal nihilizmin iki kesişmeli sentezi olarak tartışılıyor. Bu yapılırken, ana inceleme nesnesi olarak modern topluma dönülüp nihilizmin nasıl işlev gördüğüne değiniliyor. Bu, üç aşamada yapılıyor: ilk önce, nihilizm, günümüzün hâkim politik biçimi olan post-politikayla ilişkilendiriliyor. Ardından, makale post-politi-kayla modern terör arasındaki kesişmeli senteze eğiliyor ve tüm şiddetine rağmen, terör ve post-politika arasındaki antagonizmanın yanlış bir antagonizma olarak sunulduğunu belirtip asıl askıya alınanın nihilist ve anti-nihilist antagonizma, egemen istisnanın nihilizmi ile yaşam arasındaki antagonizma olduğunu iddia ediyor. Bu antagonizma post-politika tarafından politikleştirilemez, çünkü post-politikanın bizzat kendisi bu antagonizmanın depolitizasyonu üzerinde kurulmuştur. Son olarak ise, nihilizme karşı bir alternatif olarak düşünülen agonizm kavramı tartışılıyor.
Abstract
In this article, we discuss a contemporary problem, the 'antagonism' between the war against terror and terror, as a disjunctive synthesis between passive nihilism and radical nihilism. In so doing, we turn to the contemporary society and ask how nihilism operates in it. We want to deal with this in three steps: first, by discussing nihilism in relation to today's dominant form of politics, post-politics, and, finally, by focusing on the disjunctive synthesis between post-politics and contemporary terrorism. We contend that, for all its violence, the antagonism between terror and post-politics is a false one; what is suspended here is the real antagonism between nihilist arid anti-nihilist politics, between the nihilism of sovereign exception, of biopolitics, and life. This antagonism cannot be politicized by post-politics precisely because post-politics is itself grounded in the de-politicization of this antagonism. Finally agonism as a political virtue is set against spite.