KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Toplum ve Bilim / 2015 / Sayı: 135

Emek piyasasındaki bölünme: Türkiye’de çağrı merkezi sektörü

EBRU SEÇKİN
Sayfa
74–91
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

İlk olarak Erzurum'la başlayan bu süreç diğer az gelişmiş kentlerde de kendini göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Enformasyon ve iletişim teknolojisindeki gelişmeler, çalışma ve istihdam koşullarında değişimleri beraberinde getirmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türkiye'de çağrı merkezleri, 2005 yılından itibaren özellikle İstanbul dışındaki az gelişmiş bölgelerde çoğalmaları nedeniyle dikkat çekmeye başlamıştır.
💡
Sonuç & Katkı:İlk olarak Erzurum'la başlayan bu süreç diğer az gelişmiş kentlerde de kendini göstermektedir.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:2005 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Enformasyon ve iletişim teknolojisindeki gelişmeler, çalışma ve istihdam koşullarında değişimleri beraberinde getirmektedir. Otomasyona tabi kılınan işler, uzak coğrafyalara taşınmakta, işletmeler karmaşıklaşarak ağ odaklı hale gelmektedir. Bu süreçte, yeni gelişen sektörlerden biri olarak çağrı merkezleri önem kazanmaya başlamıştır. Türkiye'de çağrı merkezleri, 2005 yılından itibaren özellikle İstanbul dışındaki az gelişmiş bölgelerde çoğalmaları nedeniyle dikkat çekmeye başlamıştır. İlk olarak Erzurum'la başlayan bu süreç diğer az gelişmiş kentlerde de kendini göstermektedir. İstanbul'daki çağrı merkezi firmaları, hem bu tür bölgelerdeki işsizlik sorununu çözmek hem de kendi maliyetlerini düşürmek için böyle bir çözüm yolu geliştirmişlerdir. Bu modelin bir benzerini küresel düzlemde de görmek mümkündür. Gelişmiş ülkelerde rağbet görmeyen çağrı merkezleri, gelişmekte olan ülkelere kaydırılmakta, bu tür ülkelerde çağrı merkezlerine dayalı bir gelişim stratejisi benimsenmektedir. Makalede, bölgesel gelişmeye katkı yapması ve durgunlaşan ekonomiyi canlandırması açısından bir fırsat olarak görülen çağrı merkezleri incelenecektir. Dijital emek biçimi olarak değerlendirilebilecek çağrı merkezlerinin istihdam kriterleri ve bu işyerlerindeki emek gücünün kendi işlerine dair düşünceleri tartışılacaktır.

Abstract

Enformasyon ve iletişim teknolojisindeki gelişmeler, çalışma ve istihdam koşullarında değişimleri beraberinde getirmektedir. Otomasyona tabi kılınan işler, uzak coğrafyalara taşınmakta, işletmeler karmaşıklaşarak ağ odaklı hale gelmektedir. Bu süreçte, yeni gelişen sektörlerden biri olarak çağrı merkezleri önem kazanmaya başlamıştır. Türkiye’de çağrı merkezleri, 2005 yılından itibaren özellikle İstanbul dışındaki az gelişmiş bölgelerde çoğalmaları nedeniyle dikkat çekmeye başlamıştır. İlk olarak Erzurum’la başlayan bu süreç diğer az gelişmiş kentlerde de kendini göstermektedir. İstanbul’daki çağrı merkezi firmaları, hem bu tür bölgelerdeki işsizlik sorununu çözmek hem de kendi maliyetlerini düşürmek için böyle bir çözüm yolu geliştirmişlerdir. Bu modelin bir benzerini küresel düzlemde de görmek mümkündür. Gelişmiş ülkelerde rağbet görmeyen çağrı merkezleri, gelişmekte olan ülkelere kaydırılmakta, bu tür ülkelerde çağrı merkezlerine dayalı bir gelişim stratejisi benimsenmektedir. Makalede, bölgesel gelişmeye katkı yapması ve durgunlaşan ekonomiyi canlandırması açısından bir fırsat olarak görülen çağrı merkezleri incelenecektir. Dijital emek biçimi olarak değerlendirilebilecek çağrı merkezlerinin istihdam kriterleri ve bu işyerlerindeki emek gücünün kendi işlerine dair düşünceleri tartışılacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SEÇKİN, E. (2015). Emek piyasasındaki bölünme: Türkiye’de çağrı merkezi sektörü. Toplum ve Bilim, Sayı: 135, 74–91. https://ajindex.com/articles/366866

Kaynakça (11)

  1. Arai, Y. ve Sugizaki, K. (2003) "Concentrations of call centers in peripheral areas: Cases in Japan”, Networks and Communication Studies NETCOM, 17(3-4):187-202.
  2. Aydoganoglu, E. (2011)
  3. Emek Sürecinin Dönüşümü, Kültür Sanat Sen Yayınları No:5, Baskı: Boramat Matbaa Kağıt Rek. San. ve Tic. Ltd. Şti, Ankara.
  4. Bain, P., Watson, A., Mulvey, G., Taylor, P. ve Gall, G. (2002) “Taylorism, targets and pursuit of quantity and quality by call centre management", New Technology, Work and Employment, 17(3): 170-185.
  5. Banks, D. ve Roodt, G. (2011) “The efficiency and quality dilemma: What drives South African call centre management performance indicators?" SA Journal of Human Resource Management, 9(1):1-17.
  6. Batt, R. ve Moynihan, L. (2002) “The viability of alternative call centre production models", Human Resource Management Journal, 12(4):14—34. Beekman, M., Bruinsma, F. ve Rietveld, P. (2004) “ICT and the location of call centres: Regional and local patterns" [http://www. ftp_zappa.ubvu.vu.nl_20040026, erişim tarihi: 26 Mayıs 2007]. Begg, |. (2005) "The service sector in regional development", Regional Studies, 27(8): 817-825.
  7. Benner, C. (2006) "South Africa on-call': Information technology and labour market restructuring in South African Call Centres", Regional Studies, 40(9): 1025-1040.
  8. Benner, C. (2002) "Work in the new economy, flexible labor markets in Silikon Valley", The Information Age Series, Blackwell Publishing, UK. Berköz, L. (1998) İstanbul’daki Üst Kademe Hizmetlerin Yerseçimi Özellikleri, DPT Destekli Araştırma Projesi, Istanbul. Bishop, P., Gripaios, P. ve Bristow, G. (2003) “Determinants of call centre location: Some evidence for UK urban areas", Urban Studies, 40 (13): 2751-2768.
  9. Breathnach, P. (2002) “Information technology, gender segmentation and the relocation of back office employment, the growth of the teleservices sector in Ireland”, Information, Communication Society, 5(3): 320-335.
  10. Bristow, G., Gripaios, P., Keast, 5. ve Munday, M. (2002) "Call centre growth and distribution of financial services activity in the UK", The Service Industries Journal, 22 (3): 117—134. Bristow, G., Munday, M. ve Gripaios, P. (2000) "Call centre growth and location: corporate strategy and the spatial division of labour", Environment and Planning A, 32: 519-538.
  11. Bulow, J. ve Summers, H. L. (1985) “A theory of dual labor markets with application to Industrial policy, discrimination and keynesian unemployment", NBER Working Paper No:W1666. [http:/l www.nber.org/papers