Dergiler / Tarla Bitkileri Merkez Araştırma Enstitüsü Dergisi / 2015 / Cilt: 24 - Sayı: 1

Çankırı İli Meralarının Floristik Özellikleri

Floristic Features of Rangelands of Çankırı Province

Sayfa
1–15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışma sonucunda 46 familya ve 187 cins içinde 327 adet tür tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada, Çankırıda yapılan 41 adet mera vejetasyon etüdüne dayalı olarak il meralarının floristik özellikleri incelenmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Çalışma sonucunda 46 familya ve 187 cins içinde 327 adet tür tespit edilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Anahtar Kelimeler: Çankırı, mera, flora
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:41 adet
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu çalışmada, Çankırıda yapılan 41 adet mera vejetasyon etüdüne dayalı olarak il meralarının floristik özellikleri incelenmiştir. Vejetasyon etüdü tekerlek-nokta yöntemiyle yapılmıştır. Çalışma sonucunda 46 familya ve 187 cins içinde 327 adet tür tespit edilmiştir. Bu türlerin 38 tanesi buğdaygil, 56 tanesi baklagil, 47 tanesi papatyagil ve 141 tanesi de diğer familyalara aittir. Bitkiyle kaplı alan içerisinde buğdaygil, baklagil ve diğer familyaya ait türler sırayla %36.3, %12.8 ve %50.9 oranlarında bulunmaktadırlar. Yine meralarda en sık rastlanan familyalar sırasıyla Poaceae (3880), Lamiaceae (1676), Fabaceae (1367) ve Asteraceae (802)dir. En yüksek örtüşe sahip 20 türün 10u Poaceae, 1i Fabaceae ve 9u diğer familyalardandır. Meralardaki örnekleme başına ortalama tür sayısı 31.4 (standart sapma=8)tür. Meralarda en çok rastlanan cinsler Astragalus (19), Trifolium (7), Centaurea (7), Alyssum (7), Trigonella (5), Ranunculus (5) ve Medicago (5)dur. Çankırı ilinin zengin flora yapısı mera alanlarının ıslahında kullanılabilecek yem bitkilerini içeren önemli bir bitki gen kaynağı olarak belirlenmiştir. Anahtar Kelimeler: Çankırı, mera, flora

Abstract

In this study, floristic features of Çankırı rangelands were observed on the basis of 41 vegetation surveys in the rangelands of Çankırı province. Vegetation surveys were performed with wheel-point method. As a result of this study, identification of the specimens revealed that the presence of 327 taxa belonging to 187 genera of 46 families. In covered area by vegetation, ratio of grass species was 36.3%, ratio of legume species was 12.8% and ratio of species belonging to other families were 50.9%, respectively. One of the most common families in pastures was Poaceae (3880 times), Lamiaceae (1676 times), Fabaceae (1367 times) and Asteraceae (802 times) families. The 10, 1 and 9 species of the 20 species having the highest covering area were Poaceae, Fabaceae, and other families, respectively. The average number of species in pastures was 31.4 (standart deviation = 8). The most common genera in pastures were Astragalus (19), Trifolium (7), Centaurea (7), Alyssum (7), Trigonella (5), Ranunculus (5) and Medicago (5). Rich flora structures were detected in rangelands of Çankırı province and forage crops existed as plant genetic resources for rangelands rehabilitation.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ŞAHİN, B., ASLAN, S., ÜNAL, S., MUTLU, Z., MERMER, A., URLA, Ö., ÜNAL, E., ÖZAYDIN, K. A., AVAĞ, A., YILDIZ, H., AYDOĞMUŞ, O. (2015). Çankırı İli Meralarının Floristik Özellikleri. Tarla Bitkileri Merkez Araştırma Enstitüsü Dergisi, Cilt: 24 - Sayı: 1, 1–15. https://ajindex.com/articles/360604

Kaynakça (11)

  1. Kaynaklar Anonim, 2008a. Çankırı ili iklim verileri. T.C. Devlet Meteoroloji İşleri Gen. Müd. Aylık Klimatoloji Rasat Cetveli. Anonim, 2008b. Çankırı ili toprak analiz sonuçları. Toprak Gübre ve Su Kaynakları Merkez Arş. Ens. Müd. Ankara.
  2. Atamov V., Cevheri A.C., Parmaksız A., Yavuz M. ve Aslan M., 2005. Şanlıurfa’nın doğal mera flo- rası, bitki birlikleri ve ekolojik durumu. Türkiye 6. Tarla Bitkileri Kongresi, 5-9 Eylül 2005, An- talya Bildiriler Kitabı Cilt 2, s. 917-922.
  3. Avağ A., Koç A. ve Kendir H., 2012. Ulusal Mera Kul- lanım ve Yönetim Projesi. TÜBİTAK KAMAG 106G017 nolu Proje Raporu, 1226 s, Ankara. Bakır Ö., 1987. Çayır-Mera Amenajmanı. Ankara Üniversitesi, Ziraat Fakültesi Yayın No.992, Ankara.
  4. Brown W.J., Schuster J.L., 1969. Effects of Grazing on A Hardland Site in the Southern High Plains. Journal of Range Management, Vol. 22 (6): 418-423. Büyükburç U., 1983. Orta Anadolu Bölgesi Mer- alarının Özellikleri ve Islah Olanakları. Çayır- Mera ve Zootekni Araştırma Enstitüsü. Yayın No: 80, Ankara.
  5. Çaçan E., Aydın A. ve Başbağ M., 2014. Korunan ve Otlatılan İki Farklı Doğal Alanın Botanik Kom- pozisyon Açısından Karşılaştırılması. Turkish Journal of Agricultural and Natural Sciences, Special Issue:2,1734-1741.
  6. Çetik, A.R. 1985 Türkiye Vejetasyonu:1 İç Anadolu’- nun Vejetasyonu ve Ekolojisi, Selçuk Üniver- sitesi Yayınları: 7, Selçuk Üniversitesi Basımevi, 1-475,
  7. Konya. Çomaklı B., Öner T. ve Daşcı M., 2012. Farklı Kul- lanım Geçmişine Sahip Mera Alanlarında Bitki Örtüsünün Değişimi. Iğdır Üni. Fen Bilimleri Enst. Der. 2 (2): 75-82. Davis P.H. (ed.) 1965-1985. Flora of Turkey and the East Aegean Islands, Vol. 1-9,
  8. Edinburgh Univ. Press,
  9. Edinburgh. Davis, P.H. Mill R.R. and Tan K., (edlr), 1988. Flora of Turkey and the East Aegean Islands (sup- plement 1). Edinburgh Univ. Press,
  10. Edin- burgh. Duran A. ve Dural, H., 2003. Genista vuralii (Fabaceae) a new species from Turkey. An- nales Botanici Fennici, 40: 113-116. Duran A. ve Duman H., 1996. Dumanlı Dağı (Çankırı) florası. Turkish J. Botany 20: 143-161 (Ek Sayı) 14 Tarla Bitkileri MerkezEkici M., 2010. Astragalus L. (Fabaceae) cinsinin Hypoglotidei DC., Incani DC. ve Dissitiflori DC. seksiyonlarında yer alan tükenmiş (EX) ve yetersiz veri (DD) basamağında bulunan taksonlar ile ilgili veriler. Sakarya Üni. Fen Edebiyat Dergisi, 2010-1: 31-42.
  11. Ekim T., Koyuncu M., Vural M., Duman H., Aytaç Z. ve Adıgüzel N., 2000. Türkiye Bitkileri Kırmızı Kitabı. Türkiye Tabiatını Koruma Derneği, Van 100. Yıl Üni., Anka