Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular: Zorluk katsayıları toplamı 1-3 arasında olan rinoplastiler az kompleks, 4-6 arasında olanlar orta kompleks, >7 olanlar ise çok kompleks rinoplastiler olarak kabul edildi.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Bu çalışmada rinoplastiyi zorlaştıran faktörlerin ve uygun onarımlarının sınıflandırılması amaçlandı. Hastalar ve Yöntemler: Nisan 2002 - Aralık 2014 tarihleri arasında özel kliniğimizde rinoplasti ameliyatı olan 103 hastanın verileri retrospektif olarak değerlendirildi. Çalışmamızda zorluk derecesini etkileyen en önemli ayıraç daha önce geçirilmiş ameliyatlara bağlı olarak burundaki kemik ve kıkırdak yapıların deriye ve mukozaya yapışıklığıydı. Kemik ve kıkırdak yapıların çeşitli kısımlarında yapısal eksikliklerin bulunması çok ileri derecede septum deviyasyonu varlığı, alt ve üst yan kıkırdaklardaki asimetriler, kırık deformiteleri veya geçirilmiş travmaya bağlı kemik kompresyonları, derinin kalitesi, kalınlığı ve hastanın yaşı da rinoplastinin zorluk derecesini etkileyen diğer kriterler idi. Karşılaşılan bu zorlayıcı faktörler göz önünde bulundurularak kompleksiteyi belirleyen ve bunların uygun onarımlarını öneren yeni bir sınıflandırma ile zorluk katsayısı tablosu oluşturuldu. Bulgular: Zorluk katsayıları toplamı 1-3 arasında olan rinoplastiler az kompleks, 4-6 arasında olanlar orta kompleks, >7 olanlar ise çok kompleks rinoplastiler olarak kabul edildi. Sonuç: Zorluk katsayısının hesaplanması ameliyatın zorluk derecesinin objektif biçimde tespitini sağlar. Onarım planları, olası ameliyat süresi, ameliyat öncesi hazırlıklar, kullanılması düşünülen tüm greft ve malzemeler zorluk katsayısına göre ön görülebilir. Cerrah kendi deneyiminin yeterli olup olmayacağını zorluk katsayısına göre test edebilir. Cerrahi riskler zorluk katsayısı ışığında değerlendirilip hasta ile paylaşılabilir.
Abstract
Objectives: This study aims to classify the factors that make rhinoplasty difficult and appropriate reconstruction of it. Patients and Methods: We retrospectively evaluated the records of 103 patients who underwent rhinoplasty at our private clinic between April 2002 and December 2014. The most important reagent affecting the degree of difficulty in our study was the adhesion of the bone and cartilaginous structures to the skin and mucosa, as an outcome of on previous operations. Structural deficiencies in various parts of bone and cartilaginous structures, presence of septum deviation at a very advanced level, asymmetries in the lower and upper lateral cartilages, fracture deformities or trauma-related bone compressions, skin quality and thickness and the age of the patient were other criteria that affected the degree of difficulty of rhinoplasty. Taking these compelling factors into consideration, a difficulty coefficient table was set up with a new classification that determines complexity and suggests appropriate reconstructions. Results: The total of difficulty coefficients of rhinoplasties between 1-3 were considered to be less complex, those between 4-6 as intermediate complex and those being >7 as very complex rhinoplasty. Conclusion: Calculation of the difficulty coefficient provides objective determination of the degree of difficulty of the operation. Reconstruction plans, probable duration of surgery, preoperative preparations, all grafts and materials considered for use may be predicted according to the difficulty coefficient. The surgeon can test whether his or her experience is sufficient or not according to the difficulty coefficient. Surgical risks can be assessed in the light of the difficulty coefficient and shared with the patient.