Dergiler / Mavi Atlas / 2020 / Cilt: 8 - Sayı: 2

Siyasi Parti Bölünmeleri ve 1946 Sonrasında Gelişen Parti Bölünmelerine İlişkin Siyasi Süreçlerin Değerlendirilmesine Yönelik Bir Araştırma

Sayfa
389–411
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu bağlamda parti bölünmelerini ortaya çıkaran etmenler, söz konusu farklılaşmanın kaynakları araştırılacak, ardından ise bölünmüş olan ve bölünmeden sonra ortaya çıkan yeni partilerin siyasi başarıları değerlendirilecek ve Türk Siyasal Hayatı’nda yaşanan bölünmelere dair genel tespitlerde bulunulacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Siyasi partiler, demokrasinin vazgeçilmez unsurlarındandır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türkiye’de 1923 yılında Cumhuriyet’in kurulmasından sonra çok partili hayata geçiş denemeleri gerçekleştirilmiş olsa da, bu alanda ancak 1946’dan sonra tam bir başarıya ulaşılabilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu bağlamda parti bölünmelerini ortaya çıkaran etmenler, söz konusu farklılaşmanın kaynakları araştırılacak, ardından ise bölünmüş olan ve bölünmeden sonra ortaya çıkan yeni partilerin siyasi başarıları değerlendirilecek ve Türk Siyasal Hayatı’nda yaşanan bölünmelere dair genel tespitlerde bulunulacaktır.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Siyasi Partiler · türk siyasal hayatı · parti bölünmeleri

Özet

Siyasi partiler, demokrasinin vazgeçilmez unsurlarındandır. Demokratik yaşamın en temel ve vazgeçilmez öğeleri olarak nitelendirilen siyasal partiler, birey ile devlet arasında bir köprü oluşturarak siyasetin yerine getirilmesi açısından önemli rol oynarlar. Her toplum, siyasal partilerini kendi içinden ortaya çıkartır. Çünkü yeni kurulacak olan siyasi partiler, toplumun sosyokültürel özelliklerine, siyasal yönelimlerine uygun bir şekilde ve bunlara yönelik politikalar sonucunda doğmaktadır. Özetlemek gerekirse bir toplumda ortaya çıkacak olan siyasal partinin, seçmenlerden destek görebilmesi için toplumun özelliklerine uygun niteliklere sahip olması gerekir. Ortaya çıkış süreçleri çok eskilere dayanmış olmamasına rağmen gerek dünyada gerekse Türkiye’de siyasi partilerin hızlı bir şekilde geliştiği ve çeşitlendiği görülmektedir. Türkiye’de 1923 yılında Cumhuriyet’in kurulmasından sonra çok partili hayata geçiş denemeleri gerçekleştirilmiş olsa da, bu alanda ancak 1946’dan sonra tam bir başarıya ulaşılabilmiştir. Partilerin ortaya çıkışında pek çok faktör bulunmakla birlikte siyasi partilerin doğuşunu açıklamaya yönelik çeşitli yöntemler de bulunmaktadır. Bu çalışmada 1946 yılından sonra gerçekleşen parti bölünmeleri, bölünme süreçlerinde yaşanan çatışmalar, bölünen ve yeni kurulan partilerin siyasi serüvenleri incelenecektir. Bu bağlamda parti bölünmelerini ortaya çıkaran etmenler, söz konusu farklılaşmanın kaynakları araştırılacak, ardından ise bölünmüş olan ve bölünmeden sonra ortaya çıkan yeni partilerin siyasi başarıları değerlendirilecek ve Türk Siyasal Hayatı’nda yaşanan bölünmelere dair genel tespitlerde bulunulacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇAKICI, F. O., BAYRAKTAR, Ö. (2020). Siyasi Parti Bölünmeleri ve 1946 Sonrasında Gelişen Parti Bölünmelerine İlişkin Siyasi Süreçlerin Değerlendirilmesine Yönelik Bir Araştırma. Mavi Atlas, Cilt: 8 - Sayı: 2, 389–411. https://ajindex.com/articles/341448

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (33)

  1. AHMAD, Feroz (2010). Bir Kimlik Peşinde Türkiye, çev. Sedat Cem Karadeli, İstanbul: İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları.
  2. AKŞİN, Sina (2017).
  3. Kısa Türkiye Tarihi, İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  4. ALBAYRAK, Mustafa (2004). Türk Siyasi Tarihinde Demokrat Parti (1946-1960), Ankara:
  5. Phoenix Yayınları.
  6. ALPER, Emin (2008). “Bülent Ecevit”, Modern Türkiye’de Siyasal Düşünce, Cilt 8, Sol, ed. Murat Gültekingil, ss. 202-213, İstanbul:
  7. İletişim Yayınları.
  8. ARSLAN, Rıza (2016).
  9. Siyaset Bilimine Giriş, Bursa: Dora Yayınevi ATAGENÇ, Ömer, İhsan (2019). “Ferruh Bozbeyli’nin Siyasal Düşüncesinde “Demokratik Sağ” Kavramı”, Kırklareli Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, Haziran-2019, 3(2): 130-143.
  10. ATASEVER, Gülbahar (2010). “Siyasal Parti Tipolojileri”, İttihat ve Terakki’den Günümüze Siyasal Partiler, ed. Turgay Uzun, ss. 15-30, Ankara:
  11. Orion Kitabevi.
  12. AYKOL, Hüseyin (2011). Bölüne Bölüne İktidar Olmak: Türkiye’de Sağ Örgütler, Ankara:
  13. Phoenix Yayınları.
  14. BORA, Tanıl ve CAN, Kemal (2004). Devlet ve Kuzgun 1990’lardan 2000’lere MHP, İstanbul:
  15. İletişim Yayınları.
  16. BORA, Tanıl ve CAN, Kemal (2009).
  17. Devlet, Ocak, Dergâh 12 Eylül’den 1990’lara Ülkücü Hareket, İstanbul:
  18. İletişim Yayınları.
  19. BOZARSLAN, Hamit (2008). “Türkiye’de Kürt Sol Hareketi”, Modern Türkiye’de Siyasal Düşünce, Cilt 8, Sol, ed. Murat Gültekingil, ss. 1169-1236, İstanbul:
  20. İletişim Yayınları.
  21. BOZKIR, Gürcan (2007). “Türk Siyasal Hayatında Cumhuriyetçi Güven Partisi”, ÇTTAD, 6(15): 275-308.
  22. ÇÖLÜK, Özcan (2018). Milliyetçi Demokrasi Partisi’nin Kuruluşu ve Faaliyetleri (1983-1986), (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Marmara Üniversitesi Türkiyat Araştırmaları Enstitüsü, İstanbul.
  23. DEMİREL, Tanel (2004). Adalet Partisi: İdeoloji ve Politika, İstanbul:
  24. İletişim Yayınları.
  25. DEMİREL, Tanel (2006). “Ferruh Bozbeyli”, Modern Türkiye’de Siyasal Düşünce, Cilt 5, Muhafazakârlık, ed. Ahmet Çiğdem, ss. 570-575, İstanbul:
  26. İletişim Yayınları.
  27. DEMİREL, Tanel (2016). “Fevzi Lütfi Karaosmanoğlu”, Türkiye’nin 1950’li Yılları, ed. Mete Kaan Kaynar, ss. 349-354, İstanbul:
  28. İletişim Yayınları.
  29. EROĞUL, Cem (2003).
  30. Demokrat Parti, Tarihi ve İdeolojisi, Ankara:
  31. İmge Kitabevi.
  32. GAYTANCIOĞLU, Kaan (2013). Politik Liderlik ve Bir Politik Lider Olarak Bülent Ecevit, (Yayımlanmamış Doktora Tezi), İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  33. HOCAOĞLU, Kerem (2018). 1973 Seçimlerinde Cumhuriyet Halk Partisi, (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi), Hacettepe Üniversitesi Atatürk İlkeleri ve İnkılâp Tarihi Enstitüsü, Ankar