Dergiler / Yaşadıkça Eğitim Dergisi / 2021 / Cilt: 35 - Sayı: 2

Anlatı Oyun Pedagojisi: Erken Çocukluk Eğitiminde Oyun Temelli Bir Yaklaşım

Narrative Play Pedagogy: A Play-Based Approach to Early Childhood Education

Sayfa
758–773
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Anlatı Oyun Pedagojisi, Türkiye’de okul öncesi eğitim kurumlarında oyun kültürünü geliştirmek için ilham verici bir örnek olarak uzmanlara ve uygulayıcılara yol gösterici olabilir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada Finlandiya’da geliştirilmiş olan oyunun gücünü ve yetişkin çocuk ortaklığını savunan Anlatı Oyun Pedagojisi (Narrative Play Pedagogy) tanıtılmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Çalışma kapsamında yaklaşımın teorik ve felsefi temellerine, eğitim ortamına, yetişkin rollerine, günlük eğitim akışına, planlama, uygulama ve değerlendirme sürecine ilişkin bir kavramsal çerçeve çizilmeye çalışılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Anlatı Oyun Pedagojisi, Türkiye’de okul öncesi eğitim kurumlarında oyun kültürünü geliştirmek için ilham verici bir örnek olarak uzmanlara ve uygulayıcılara yol gösterici olabilir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu çalışmada Finlandiya’da geliştirilmiş olan oyunun gücünü ve yetişkin çocuk ortaklığını savunan Anlatı Oyun Pedagojisi (Narrative Play Pedagogy) tanıtılmıştır. Çalışma kapsamında yaklaşımın teorik ve felsefi temellerine, eğitim ortamına, yetişkin rollerine, günlük eğitim akışına, planlama, uygulama ve değerlendirme sürecine ilişkin bir kavramsal çerçeve çizilmeye çalışılmıştır. Anlatı Oyun Pedagojisi, Hakkarainen ve Bredikyte tarafından 1990’lı yılların sonunda geliştirilmiştir. Teorik ve felsefi temelleri büyük oranda Kültürel Tarihsel Kurama ve Profesör Vasili Davydov ve ekibinin ileri sürdüğü görüşlere dayanmaktadır. Bu yaklaşımda çocuk oyunlarını geliştirme, genişletme ve oyun ile öğrenme hedefleri arasındaki geçişi kolaylaştırma amaçlanmıştır. Uygulamalar, çocuğu oyuna davet eden okul içi ve okul dışı çeşitli öğrenme ortamlarında yürütülür. Çocuklar anlatı oyun dünyalarında farklı yaşlardaki akran grupları ve yetişkin oyun ortakları ile hayali roller üstlenerek maceralar yaşarlar. Anlatı Oyun Pedagojisi, Türkiye’de okul öncesi eğitim kurumlarında oyun kültürünü geliştirmek için ilham verici bir örnek olarak uzmanlara ve uygulayıcılara yol gösterici olabilir.

Abstract

This study introduces the pedagogy of narrative play, a method developed in Finland to preserve the power of play and support adult-child partnerships. It attempts to design a conceptual framework encompassing the theoretical and philosophical foundations of the approach, the educational environment, roles discharged by adults, daily flow, planning, implementation and evaluation process. Hakkarainen and Bredikyte developed the narrative play pedagogy in the late 1990s. Essentially, this methodology is theoretically and philosophically grounded in Vygotsky’s cultural-historical theory of development and the opinions expressed by Professor Vasili Davydov and his team. This approach aims to devise games for children and facilitate the transition between play and school learning tasks. The pedagogy is practised in varied in-school and out-of-school environments that invite children to play. Children experience adventures in fictional worlds, playing imaginary roles with peers of different ages as well as adults as their acting partners. Narrative play pedagogy can guide experts and practitioners and represents an inspiring example of constructing a game-based learning culture in preschool education institutions in Turkey.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TEMEL, Z. F., ÇAĞLAR, A. T. (2021). Anlatı Oyun Pedagojisi: Erken Çocukluk Eğitiminde Oyun Temelli Bir Yaklaşım. Yaşadıkça Eğitim Dergisi, Cilt: 35 - Sayı: 2, 758–773. https://ajindex.com/articles/338565

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (16)

  1. Adıgüzel, Ö. (2006a). Yaratıcı drama kavramı, bileşenleri ve aşamaları. Yaratıcı Drama Dergisi, 1(1), 17-30.
  2. Adıgüzel, Ö. (2006b). Yaşantılara dayalı öğrenme, yaratıcı drama ve süreçsel drama ilişkileri. Yaratıcı Drama Dergisi, 1(1), 31-38.
  3. Adıgüzel, Ö. (2010). Eğitimde Yaratıcı Drama. Ankara:
  4. Naturel. Adıgüzel, Ö. (2018). Eğitimde yaratıcı drama. İstanbul:
  5. Yapı Kredi Yayınları.
  6. Baumer, S., Ferholt, B., & Lecusay, R. (2005). Promoting narrative competence through adult–child joint pretense: Lessons from the Scandinavian educational practice of playworld. Cognitive Development, 20(4), 576-590.
  7. Bay, N. (2019). 36-72 aylık çocuklar için okul öncesi eğitim programı. S. Özbey & S. Demiriz (Ed.) Okul öncesi eğitim programı (s. 96-126) içinde. İstanbul:
  8. Lisans. Bodrova, E., & Leong, D. J. (2015). Vygotskian and Post-Vygotskian Views on Children's Play. American Journal of Play, 7(3), 371-388.
  9. Bodrova, E., & Leong, D., (2013). Zihnin araçları: Erken çocukluk eğitiminde Vygotsky yaklaşımı. G. Haktanır (Çev. Ed.). Ankara:
  10. Anı Yayıncılık. Bredekamp, S. (2015). Erken çocukluk eğitiminde etkili uygulamalar. H. Z. İnan & T. İnan. (Çev. Ed.) Ankara:
  11. Nobel. Bredikyte, M., & Hakkarainen, P. (2017). Self-regulation and narrative interventions in children’s play. T. Bruce, M. Bredikyte & P. Hakkarainen (Ed) The Routledge international handbook of early childhood play (s. 246-257) içinde. New York: Routledge. Bredikyte, M., Barrett, M., Brandišauskienė, A., Buivydienė, G., Chudy, S., Čepienė, R.,. & Skerytė Kazlauskienė, M. (2017). Narrative environments for play and learning (NEPL) guidelines for kindergarten and school teachers working with 3-8 years-old-children. Vilnus. Burdette, H. L., & Whitaker, R. C. (2005). Resurrecting free play in young children: looking beyond fitness and fatness to attention, affiliation, and affect. Archives of pediatrics & adolescent medicine, 159(1), 46-50.
  12. Elkind, D. (2008). Can we play? R., House. (Ed.), Too Much Too Soon?: Early learning and the erosion of childhood. (s.14-17) içinde. Hawthorn Press.
  13. Farne, R. (2005). Pedagogy of play. Topoi, 24(2), 169-181.
  14. Fleer, M., Veresov, N., & Walker, S. (2020). Playworlds and executive functions in children: Theorising with the cultural-historical analytical lenses. Integrative Psychological and Behavioral Science, 54(1), 124-141.
  15. Göncü, A. (2019). Oyunda Büyümek-Çocuk Gelişimi ve Eğitimine Sosyokültürel Bakış. İstanbul:
  16. Koç Yayınları Gripton, C. (2017). Planning for endless possibilities. A. Wod