Dergiler / YEDİ: SANAT, TASARIM VE BİLİM DERGİSİ / 2019 / Cilt: 1 - Sayı: 21

Shakespeare’in Teatralliği: Hamlet, Macbeth ve Othello

Shakespeare’s Theatricality: Hamlet, Macbeth and Othello

Sayfa
1–9
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak “bütün Dünya bir sahne” olabileceği gibi bütün sahnenin de bir Dünya olabileceği ikriyle teatralliğin tiyatro ve gündelik yaşamda yaratıcı ve dönüştürücü gücü vurgulanmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada tiyatronun temel unsuru olan fakat gündelik yaşamda ve diğer sanat dallarında kendine genişçe yer bulan teatrallik kavramı ana hatlarıyla tartışılmaya çalışılmış, buradan hareketle Shakespeare’in en bilinen tragedyaları Hamlet, Macbeth, ve Othello üzerinden teatral örnekler somutlaştırılmaya çalışılmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Öncelikle teatrallik kavramının temel kuramsal çerçevesi oluşturularak metafor, bakış, ten, rol ve kendilik kavramları ile ilişkisi ortaya konmuş; fenomenolojik bir çerçeve çizilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak “bütün Dünya bir sahne” olabileceği gibi bütün sahnenin de bir Dünya olabileceği ikriyle teatralliğin tiyatro ve gündelik yaşamda yaratıcı ve dönüştürücü gücü vurgulanmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu çalışmada tiyatronun temel unsuru olan fakat gündelik yaşamda ve diğer sanat dallarında kendine genişçe yer bulan teatrallik kavramı ana hatlarıyla tartışılmaya çalışılmış, buradan hareketle Shakespeare’in en bilinen tragedyaları Hamlet, Macbeth, ve Othello üzerinden teatral örnekler somutlaştırılmaya çalışılmıştır. Öncelikle teatrallik kavramının temel kuramsal çerçevesi oluşturularak metafor, bakış, ten, rol ve kendilik kavramları ile ilişkisi ortaya konmuş; fenomenolojik bir çerçeve çizilmiştir. Bu bağlamda oyunlarda ironi, parodi, bilmecemsi ve çift anlamlı sözcük kullanımı gibi dilde teatral unsurlarla karşılaşılmış; karakter, oyuncu, oyun ve gerçeklik üzerine düşünülerek, temelde teatralliğin kendini gösterme biçimine odaklanılmıştır. Sonuç olarak “bütün Dünya bir sahne” olabileceği gibi bütün sahnenin de bir Dünya olabileceği ikriyle teatralliğin tiyatro ve gündelik yaşamda yaratıcı ve dönüştürücü gücü vurgulanmıştır.

Abstract

This article attempts to discuss the concept of theatricality, the main component of theatre which is commonly used in daily life and other branches of art as well, and to examine the examples of theatricality in Shakespeare’s most famous tragedies: Hamlet, Macbeth and Othello. Firstly, the theoretical framework of theatricality and phenomenological attitude are drawn, and the relationship between theatricality and the concepts of “metaphor”, “gaze”, “lesh and body”, “role and self” is introduced. Within this context, the linguistic elements creating theatricality such as irony, parody, riddling, puns are pointed out; playing, reality, character and actor are considered from a theatrical perspective with reference to the issue of theatricality. Consequently, it is emphasized that (presenting the –self within the representation) like “The World [can be] a stage”, the stage can be a World and that theatricality has a creative and transformative power in both theatre and daily life.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AYDINALP, E. (2019). Shakespeare’in Teatralliği: Hamlet, Macbeth ve Othello. YEDİ: SANAT, TASARIM VE BİLİM DERGİSİ, Cilt: 1 - Sayı: 21, 1–9. https://ajindex.com/articles/336821

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (18)

  1. ADORNO, T. W. (2005). Aşkınsallık Kavramı Üzerine. Cogito. İstanbul:
  2. Yapı Kredi. BALDO, J. (1985).
  3. Theatricality, Generality, Drama: Variations on the Theme of Context in Hamlet. A Quarterly for Literature and the Arts. Spring. BLOOM, G. (2013). Ophelia’s Intertheatricality, or, How Performance is History. Theatre Journal. Vol.65, n.2, May. BEIER, V. B. (2014). The Art of Persuasion and Shakespeare’s Two Iagos. Studies in Philosophy, Vol.111, No.1. BROOK, P. (2010). Evoking and Forgetting Shakespeare. İstanbul:
  4. Hayalbaz. CARLSON, M. (2013). Performans: Eleştirel Bir Giriş. Ankara:
  5. Dost. EAGLETON, T. (1998) William Shakespeare. İstanbul: Boğaziçi Üniversitesi Yayınevi.
  6. FRIED, M. (2003) Art and Objecthood. Art in Theory 1900-1990. Oxford: Blackwell Publishing. GOFFMAN, E. (2014) Günlük Yaşamda Benliğin Sunumu. İstanbul:
  7. Metis. GÜÇBİLMEZ, B. (2005) Sophokles’ten Stoppard’a İroni ve Dram Sanatı. Ankara:
  8. Deniz. KARABOĞA, K. (2011) Oyunculuk Sanatında Yöntem ve Paradoks. İstanbul:
  9. Habitus. PONTY, M. (2010) Phenomenology of Perception. New York: Routledge. PONTY, M. (2006) Göz ve Tin. İstanbul:
  10. Metis. RICOEUR, P. (1978). The Metaphorical Process as Cognition, Imagination and Feeling. Critical Inquiry, Vol.5 No.1. SAYIN, Z. (2000). Beden Yazısı II. İstanbul:
  11. Kaknüs. TRONSTAD, R. (2002). Could the World Become a Stage? Theatricality and Metaphorical Structures. Substance, Vol.31, No.2. SHAKESPEARE, W. (2005).
  12. Hamlet, Çev. Bülent Bozkurt. İstanbul:
  13. Remzi. SHAKESPEARE, W. (1982).
  14. Hamlet, London: Penguin. SHAKESPEARE, W. (2005).
  15. Macbeth, Çev. Bülent Bozkurt, İstanbul:
  16. Remzi. SHAKESPEARE, W. (2000).
  17. Merchant of Venice, Wordsworth. SHAKESPEARE, W. (2007).
  18. Othello, Çev. Özdemir Nutku, İstanbul: Remzi.