Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBulgular: Çalışma döneminde %0.86 oranında 28 uterin rüptür vakası olduğu görüldü.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Amaç: Komplet veya inkomplet uterin rüptür gelişen vakaların risk faktörlerini, perioperatif maternal-fetal sonuçlarını ve yönetim şekillerini retrospektif olarak belirlemektir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışmada 2012 ile 2016 yalları arasında kliniğimizde uterin rüptür tanısı alan 28 hasta retrospektif olarak incelendi. Analiz için demografik bilgileri, risk faktörlerinin detayları, rüptürün tipi, yönetim şekli ve perioperatif maternal-fetal sonuçları ele alındı. Verilerin analizi için SPSS (ver: 20) istatistik programı kullanıldı. Bulgular: Çalışma döneminde %0.86 oranında 28 uterin rüptür vakası olduğu görüldü. Vakaların yirmisi (%71) inkomplet rüptür iken sekizi (%29) komplet rüptür idi. Vakalardan sadece 8'i kliniğimizde gelişen rüptür vakaları iken geri kalan 20 vaka kliniğimize dışarıdan refere edilen hastalardan oluşmaktaydı. Önceki uterus cerrahisi 22 hastada (%78.5) en sık görülen sebep idi. Bu hastalardan 18'inde 2 yada daha fazla geçirilmiş sezeryan öyküsü vardı. Grandmultiparite ikinci en sık görülen sebep idi(8 hasta). Uterin rüptür bölgesinin primer onarımı en sık yapılan cerrahi girişim idi (28 hastanın 25'inde, %89.2). Ana perioperatif komplikasyon 4 hastada (%14.2) görülen mesane yaralanması idi. Maternal mortalite görülmedi. Komplet rüptür grubunda kan transfüzyon ihtiyacı, ortalama hastanede kalış süresi, önceki sezeryanla doğum fetal ölüm ve mesane yaralanması inkomplet rüptür grubuna göre daha fazla görülmekteydi (p<0.05). Sonuç: Bu çalışma obstetrisyenlerin geçirilmiş uterin cerrahi yada grand multiparite gibi risk faktörleri olan hastalarda uterin rüptür gelişebileceği konusunda dikkatli olmaları gerektiğinin doğrulamaktadır. Uterin rüptür yönetiminde hızlı tanı, erken transport, yeterli kan ürünü transfüzyonu ve tecrübeli cerrahi ekibin varlığı çok önemlidir
Abstract
Objective: To determine the risk factors, peri-operative maternal-fetal outcomes and management modalities in patients diagnosed with complete or incomplete uterine rupture retrospectively. Materials and Methods: Twenty-eight patients diagnosed as uterine rupture were investigated retrospectively in our obstetric clinic between 2012 and 2016. The demographic data, details of risk factors, rupture type, the management modality and perioperative maternal-fetal outcomes were taken into consideration for analysis. Data was analysed using SPSS (ver: 20) statistical program. Results: There were 28 cases of uterine rupture during the study period giving an incidence of 0.86%. Twenty of the cases were incomplete rupture (71%) and eight were complete rupture (29%). Only eight patients developed rupture in our clinic and the others were referred patients. Common cause of uterine rupture was previous uterine surgery in 22 cases (78.5%). Of these patients, 18 cases had 2 or more cesarean section scars. Grand-multiparity was the other common risk factor as seen in eight cases (28.5%). The primary repair of uterine rupture site was the main surgical management in 25 (89.2%). The main perioperative complication was bladder injury occured in 4 patients (14.2%). No maternal death was occured. The need for blood transfusion, the mean hospitalization time, prior cesarean section, fetal death and bladder injury were higher in the complete uterine rupture (p<0.05). Conclusion: This study confirms that obstetricians should be alerted about the occurence of uterine rupture in cases with predisposing factors such as previous uterine scar or grand multiparity. Prompt diagnosis, early transport, adequate blood products transfusion and an experienced surgical team are very important in the management of uterine rupture