Dergiler / Turkish Studies - Educational Sciences / 2019 / Cilt: 14 - Sayı: 3

OKUL YÖNETİCİLERİNİN ÇOCUK CİNSEL İSTİSMARINI BİLDİRMEYE YÖNELİK TUTUMLARI

THE ATTITUDES OF SCHOOL ADMINISTRATORS TOWARDS REPORTING CHILD ABUSE

Sayfa
151–164
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Buradan hareketle, ortaokullarda görev yapan okul yöneticilerinin, cinsel istismar vakalarını bildirmeye yönelik olumsuz tutumlarının nedenini ortaya koyacak bir araştırma yapılması önerilmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırmada, okul yöneticilerinin çocuk cinsel istismarını bildirmeye yönelik tutumlarını ortaya koymak amaçlanmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmanın katılımcılarını okul öncesi, ilkokul, ortaokul ve ortaöğretim kurumlarınd görev yapan 340 okul yöneticisi oluşturmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Buradan hareketle, ortaokullarda görev yapan okul yöneticilerinin, cinsel istismar vakalarını bildirmeye yönelik olumsuz tutumlarının nedenini ortaya koyacak bir araştırma yapılması önerilmektedir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2013 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu araştırmada, okul yöneticilerinin çocuk cinsel istismarını bildirmeye yönelik tutumlarını ortaya koymak amaçlanmıştır. Araştırmanın katılımcılarını okul öncesi, ilkokul, ortaokul ve ortaöğretim kurumlarınd görev yapan 340 okul yöneticisi oluşturmaktadır. Araştırmanın verileri Choo, Walsh, Chinna ve Tey’in (2013) geliştirdiği, Akın ve ark. (2013) tarafından Türkçeye uyarlanan “Çocuğa Yönelik Cinsel İtismar Tutum Ölçeği”nin Türkçe Formu kullanılarak elde edilmiştir. Verilerinin analizinde betimsel istatistiklerin yanı sıra, t-testi ve ANOVA uygulanmıştır. Okul yöneticileri, çocuk istismar bildirimine yönelik etkili ve gerekli işlemlerin yapılması konusunda yetkililere güvenmektedir. Aileden ya da toplumda çocuğa ya da kendilerine yönelik olumsuz tepkilerinin cinsel istismar bildirimlerini engellemesi söz konusu değildir. Cinsel istismarla ilgili hazırlanmış olan bir kılavuzun bütün öğretmenler için gerekli olduğunu düşünen okul yöneticileri ayrıca, cinsel istismar bildirimlerini mesleki sorumlulukları olarak değerlendirmektedir. Çocuk cinsel istismarını bildirmede erkek okul yöneticileri kadın okul yöneticilerine göre daha olumsuz tutum içindedir. Okul yöneticileri arasında kıdem düzeyi düşük olanlar daha kıdemli okul yöneticileriyle karşılaştırıldığında, çocuk cinsel istismarını bildirme konusunda daha faza olumlu tutum sergilemektedir. Okul yöneticilerinin eğitim düzeyi cinsel istismar bildirimlerinde belirleyici bir değişken olmazken, okulun öğretim düzeyinin belirleyici değişkendir. Ortaokullarda görev yapan okul yöneticileri okul öncesi, ilkokul ve ortaöğretim okullarında görev yapan yöneticilerle karşılaştırıldığında, çocuk cinsel istismarını bildirmeye yönelik daha fazla olumsuz tutum içindedir. Buradan hareketle, ortaokullarda görev yapan okul yöneticilerinin, cinsel istismar vakalarını bildirmeye yönelik olumsuz tutumlarının nedenini ortaya koyacak bir araştırma yapılması önerilmektedir.

Abstract

In this study, it was aimed to reveal the attitudes of school administrators towards reporting child sexual abuse. The participants of the study consist of 340 school administrators working in pre-school, primary, secondary and high school education institutions. The data of the study were developed by Choo, Walsh, Chinna, and Tey (2013). (2013) by the Turkish Form of “Sexual Abuse Attitude Scale towards Child year. In addition to descriptive statistics, t-test and ANOVA were used for data analysis. School administrators rely on the authorities to take effective and necessary actions to report child abuse. Negative reactions from the family or the community to the child or to themselves cannot prevent reports of sexual abuse. School administrators who consider that a guideline on sexual abuse is necessary for all teachers also consider sexual abuse reports as their professional responsibilities. Male school principals have a more negative attitude than female school principals in reporting child sexual abuse. Among school administrators, those with low seniority have a more positive attitude to reporting child sexual abuse than those with higher seniority. While education level of school administrators is not a determinant variable in sexual abuse reports, it is the determining factor of school education level. School administrators in secondary schools have more negative attitudes towards reporting child sexual abuse when compared to school administrators in preschool, primary and secondary schools. From this point of view, it is suggested that a study should be conducted to reveal the reasons why school administrators working in secondary schools have negative attitudes towards reporting sexual abuse cases.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AKBAŞLI, S., YOLCU, H., ULUM, H. (2019). OKUL YÖNETİCİLERİNİN ÇOCUK CİNSEL İSTİSMARINI BİLDİRMEYE YÖNELİK TUTUMLARI. Turkish Studies - Educational Sciences, Cilt: 14 - Sayı: 3, 151–164. https://ajindex.com/articles/309345

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Akgül, E. (2015). Okul öncesi eğitim kurumlarında çalışan personelin cinsel istismar bildirim durumları. Yayınlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara Akın, A., Aşut, S., Demirci, İ., Akbaş, Z. Ş., Güler, H., Demir, O., ve Kaymaz, B., (2013). Çocuğa yönelik cinsel istismar tutum ölçeği Türkçe forumu’nun geçerlik ve güvenirliği. 5. Ulusal Lisansüstü Eğitim Sempozyumu’nda sunulmuş sözlü bildiri, Sakarya Üniversitesi,
  2. Sakarya. Aprile, A., Ranzato, C., Rizzotto, M. R. ve Facchini, P. (2009). Child sexual abuse: Pitfalls in the substantiation process. New York, NY: Nova Science Publishers,
  3. Inc. Bağ, Ö. ve Alşen, S. (2017). Çocuk izlem merkezinde cinsel istismarın değerlendirilmesi: Bir merkezin bir yıllık deneyimi. Anatolian Journal of Psychiatry, 18(1), 62-68
  4. Balcı, A. (2015). Sosyal bilimlerde araştırma yöntem, teknik ve ilkeler (11. Baskı). Ankara:
  5. Pegem Akademi. Choo, W. Y., Walsh, K., Chinna, K., ve Tey, N. P. (2013). Teacher reporting attitudes scale (TRAS) confirmatory and exploratory factor analyses with a Malaysian sample. Journal Of Interpersonal Violence, 28(2), 231-253.
  6. Crosson, T. C. (2003). The role of educators and responding to child abuse and neglect. İnternetten 12.12.2017.https://www.childwelfare.gov/pubPDFs/educator.pdf adresinden alınmıştır. Çakır, S. (2015) Ortaokul öğretmenlerinin çocuk cinsel istismarı hakkındaki tutumları ve kararlılık düzeyleri arasındaki ilişkinin incelenmesi. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Fatih Üniversitesi,
  7. Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  8. Çetinkaya, R. S. (2015). Turkish school counselor’s experiences of reporting, Child sexual abuse: A Brief Report. Journal of child abuse. 24(8), 908-921.
  9. Deblinger, E., Mannarino, A. P. ve Cohen, J. A. (2015). Child sexual abuse: A primer for treating children, adolescents, and their nonoffending parents (Second Edition) New York, NY: Oxford Universiyt Press.
  10. Glaser, D. ve Frosh, S. (1993). Child Sexual abuse (Second edition). London: Macmillan. Haeseler, L. A. (2006). Children of abuse and school discourse: Implications for teachers and administration. Education,126(3), 534-540.
  11. İnsan Hakları Derneği (2008). Çocuk İhmali ve İstismarını Önleme Öğretmenler ve Aileler İçin Eğitim Kılavuzu. Ankara:
  12. Berkay Ofset. Kepenekci, K. Y. ve Taşkın, P. (2017). Eğitim hukuku. Ankara:
  13. Siyasal Kitabevi.
  14. Kars, Ö. (1994). Çocuk istismarı ve ihmalinin nedenleri ve okul başarısına etkileri. Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi, Hacettepe Üniversitesi,