Dergiler / Turkish Studies - Educational Sciences / 2020 / Cilt: 15 - Sayı: 5

Üniversite Yaşamına Uyum ile İyi Oluş Arasında Kişilik Özelliklerinin Aracı Rolü

The Mediating role of Personality Traits in the Correlation between Adjustment to University Life and Well-Being

Sayfa
3445–3466
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Araştırma sürecinde elde edilen bulgular doğrultusunda kişisel uyum, akademik uyum, sosyal uyum, iyi oluş ve kişilik özelliklerinden olan dışadönüklük, uzlaşılabilirlik, özdisiplin ve deneyime açıklık arasında pozitif yönlü ve anlamlı nevrotiklik ile arasında negatif yönlü ve anlamlı ilişkilerin olduğu sonucuna ulaşılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu araştırma kapsamında üniversite öğrencilerinin üniversite yaşamına uyumları ile iyi oluşları arasındaki ilişkide kişilik özelliklerinin aracı rolü incelenmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Araştırmanın örneklem grubunu toplam 437 üniversite öğrencisi (307 kadın, %70.3 ve 130 erkek, %29.7) oluşmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Araştırma sürecinde elde edilen bulgular doğrultusunda kişisel uyum, akademik uyum, sosyal uyum, iyi oluş ve kişilik özelliklerinden olan dışadönüklük, uzlaşılabilirlik, özdisiplin ve deneyime açıklık arasında pozitif yönlü ve anlamlı nevrotiklik ile arasında negatif yönlü ve anlamlı ilişkilerin olduğu sonucuna ulaşılmıştır.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2018 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu araştırma kapsamında üniversite öğrencilerinin üniversite yaşamına uyumları ile iyi oluşları arasındaki ilişkide kişilik özelliklerinin aracı rolü incelenmiştir. Araştırmanın örneklem grubunu toplam 437 üniversite öğrencisi (307 kadın, %70.3 ve 130 erkek, %29.7) oluşmaktadır. Araştırmanın örneklem büyüklüğü hesaplanırken %95 güven aralığı referans alınmış ve uygun örnekleme yöntemi kullanılarak katılımcılardan veri elde edilmiştir. Veri toplama sürecinde Üniversite Yaşamına Uyum Ölçeği, Beş Faktörlü Kişilik Ölçeği, PERMA Ölçeği ve bir kişisel bilgi formu kullanılmıştır. Aracılık modellerinin analizinde ise geçerli ve güvenilir sonuçlar elde edilmesini sağlayan Hayes (2018) tarafından önerilen çağdaş aracılık yaklaşım kullanılmıştır. Araştırma sürecinde elde edilen bulgular doğrultusunda kişisel uyum, akademik uyum, sosyal uyum, iyi oluş ve kişilik özelliklerinden olan dışadönüklük, uzlaşılabilirlik, özdisiplin ve deneyime açıklık arasında pozitif yönlü ve anlamlı nevrotiklik ile arasında negatif yönlü ve anlamlı ilişkilerin olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Ayrıca kişisel uyum, akademik uyum ve sosyal uyum ile iyi oluş arasındaki ilişkide kişilik özelliklerinin aracı role sahip oldukları ve bu ilişkide dolaylı etkilerin anlamlı olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Bulgulardan hareketle iyilik halinin ortaya çıkmasında üniversite yaşamına uyumun önemli bir yordayıcı değişken olduğu dahası bu ilişkide kişilik özelliklerinin üniversite yaşamına uyum sürecinde karşılaşılacak problemlerin etkisini azaltarak bireylerin iyi oluşlarının destekleyen, böylece koruyuşu rol oynayan önemli bir aracı bir değişken olduğu söylenebilir.

Abstract

In the present study, the mediating role of personality traits in the correlation between the level of adjustment to university life and well-being of university students, was examined. The sample group of the research is comprised of 437 university students in total (307 females, 70.3%, and 130 males, 29.7%). The sample size of the research was based on a confidence interval of 95% and data were obtained from participants using appropriate sampling methods. The Adjustment to University Life Scale, the Five-Factor Personality Inventory, PERMA scale and a personal information form were used as data collection tools. The contemporary approach suggested by Hayes (2018) was used in order to obtain valid and reliable results in the analysis of mediation models. The findings of the research suggest that there was a positive and significant correlation between personal, academic and social adjustment, well-being and personality traits such as extroversion, agreeableness, self-discipline and openness to experience, while there was a negative and significant correlation between the aforementioned and neuroticism. Moreover, it was concluded that personality traits such as extraversion, agreeableness, self-discipline, neuroticism, and openness to experience had a mediating role in the academic, social adjustment and well-being and that the indirect impacts of these personality traits were significant in this correlation. Based on these findings, it could be said that adjustment to university life is an important causal variable in well-being and that personality traits are also an important mediating variable in this correlation by playing a supportive and therefore protective role on students' well-being in terms of reducing the impact of problems they will face during the adjustment process to university life.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KAŞIKÇI, F. (2020). Üniversite Yaşamına Uyum ile İyi Oluş Arasında Kişilik Özelliklerinin Aracı Rolü. Turkish Studies - Educational Sciences, Cilt: 15 - Sayı: 5, 3445–3466. https://ajindex.com/articles/309165

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Abdel-Khalek, A. M. (2004). Happiness among Kuwaiti college students. Journal of Happiness Studies, 5(1), 93-97. https://doi.org/10.1023/b:johs.0000021715.45981.40
  2. Aladağ-Bayrak, Ö. ve Bülbül, T. (2013). Meslek Yüksekokulu öğrencilerinin yükseköğretim yaşamına uyum düzeylerinin çeşitli değişkenlere göre incelenmesi. Sakarya Üniversitesi Eğitim Dergisi, 3 (2), 6-20.
  3. Alexandrova, A. (2005). Subjective well-being and Kahneman’s ‘objective happiness’. Journal of Happiness Studies, 6(3), 301-324. https://doi.org/10.1007/s10902-005-7694-x
  4. Alkan, N. (2006). Reliability and validity of the Turkish version of the Big Five Inventory. Yayınlanmamış çalışma. Aslan, S. (2015). Üniversite Yaşamına Uyum Ölçeği’ nin geliştirilmesi. Hacettepe Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 30(04), 132-145.
  5. Astin, A. W. (1984). Student involvement: A developmental theory for higher education. Journal of College Student Personel, 25(4), 297-308.
  6. Backhaus, A. L. (2009). The college experience: Exploring the relationships among student socioeconomic background, experiences of classism, and adjustment to college. (Doctoral dissertation). Retrieved from ProQuest Dissertations & Theses Global (3389644). Baker, R. W., & Siryk, B. (1984). Measuring adjustment to college. Journal of Counseling Psychology, 31 (2), 179-189.
  7. Baker, R. W., & Siryk, B. (1986). Exploratory intervention with a scale measuring adjustment to college. Journal of Counseling Psychology, 33(1), 31-38.
  8. Baker, R. W., McNeil, O. V., & Siryk, B. (1985). Expectation and reality in freshman adjustment to college. Journal of Counseling Psychology, 32(1), 94-103.
  9. Baron, R. M., & Kenny, D. A. (1986). The moderator–mediator variable distinction in social psychological research: Conceptual, strategic, and statistical considerations. Journal of Personality and Social Psychology, 51(6), 1173. Berry, J. W., Poortinga, Y. H., Breugelmans, S. M., Chasiotis, A., ve Sam, D. L. (2015). Kültürlerarası psikoloji: Araştırma ve uygulamalar (çev. ed.: Leman Pınar Tosun). Ankara:
  10. Nobel Brooks, J. H., & DuBois, D. L. (1995). Individual and environmental predictors of adjustment during the first year of college. Journal of College Student Development, 36(4), 347–360.
  11. Bui, K.V.T. (2002). First-generation college students at a four-year university: Background characteristics, reasons for pursuing higher education, and first-year experiences. College Student Journal, 36, 3-11.
  12. Burger, J. M. (2016). Kişilik (5.Baskı). İnan Deniz Erguvan Sarıoğlu (Çev.