Dergiler / Turkish Studies - Social Sciences / 2020 / Cilt: 15 - Sayı: 4

İnsan Kaynakları Yönetimi Uygulamaları ile İş Yaşamında Yalnızlık Arasındaki İlişki: Otel İşletmeleri Üzerine Bir Araştırma

The Relationship Between Human Resources Management Practices and Loneliness in The Workplace: A Research on Hotel Enterprise

Sayfa
1701–1716
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Otel işletmelerinde insan kaynakları yönetimi uygulamaları ile çalışanların iş yaşamında yalnızlıkları arasındaki ilişkinin belirlenmesine yönelik yapılan bu araştırmada korelasyon analizinin sonucuna göre otel işletmelerinde insan kaynakları yönetimi uygulamaları ile iş yaşamında yalnızlık arasında anlamlı düzeyde negatif yönlü yüksek bir ilişki olduğu tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:İnsan kaynakları yönetimi uygulamalarının etkin bir şekilde olması örgüt içerisinde çalışanların iş yaşamında yalnızlıklarını da önemli ölçüde olumlu olarak etkileyebilecektir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ayrıca insan kaynakları yönetimi uygulamalarının ve iş yaşamında yalnızlığın demografik faktörler açısından farklılaşmalarına bakılması da amaçlanmıştır.Bu amaç çerçevesinde basit tesadüfî örneklem yöntemi kullanılarak otel işletmelerinde istihdam edilen 310 çalışana veri toplama yöntemi olan anket aracılığıyla ulaşılmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Otel işletmelerinde insan kaynakları yönetimi uygulamaları ile çalışanların iş yaşamında yalnızlıkları arasındaki ilişkinin belirlenmesine yönelik yapılan bu araştırmada korelasyon analizinin sonucuna göre otel işletmelerinde insan kaynakları yönetimi uygulamaları ile iş yaşamında yalnızlık arasında anlamlı düzeyde negatif yönlü yüksek bir ilişki olduğu tespit edilmiştir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

İnsan kaynakları yönetimi uygulamalarının etkin bir şekilde olması örgüt içerisinde çalışanların iş yaşamında yalnızlıklarını da önemli ölçüde olumlu olarak etkileyebilecektir. Bu nedenle araştırmada temel amaç insan kaynakları yönetimi uygulamaları ile işyaşamında yalnızlık arasındaki ilişkinin belirlenmesidir. Ayrıca insan kaynakları yönetimi uygulamalarının ve iş yaşamında yalnızlığın demografik faktörler açısından farklılaşmalarına bakılması da amaçlanmıştır.Bu amaç çerçevesinde basit tesadüfî örneklem yöntemi kullanılarak otel işletmelerinde istihdam edilen 310 çalışana veri toplama yöntemi olan anket aracılığıyla ulaşılmıştır. Otel işletmelerinde insan kaynakları yönetimi uygulamaları ile çalışanların iş yaşamında yalnızlıkları arasındaki ilişkinin belirlenmesine yönelik yapılan bu araştırmada korelasyon analizinin sonucuna göre otel işletmelerinde insan kaynakları yönetimi uygulamaları ile iş yaşamında yalnızlık arasında anlamlı düzeyde negatif yönlü yüksek bir ilişki olduğu tespit edilmiştir. Bu kapsamda insan kaynakları yönetimi uygulamalarının etkinliği arttıkça çalışanların iş yaşamında yalnızlık, sosyal arkadaşlık ve duygusal yoksunluk düzeylerinin azalacağını söylemek mümkündür. Bununla birlikte regresyon analizi sonuçlarına göre iş yaşamında yalnızlık bağımlı değişkeni insan kaynakları yönetimi uygulamaları tarafından açıklanabilmekte ve anlamlılık değerlerine göre bağımlı ve bağımsız değişkenler arasındaki tüm ilişkilerin anlamlı olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Araştırmada katılımcıların cinsiyet, yaş, turizm sektöründe ve işletmede çalışma süresine göre insan kaynakları yönetimi uygulamaları ve iş yaşamında yalnızlığın, katılımcıların medeni durum değişkenine göreinsan kaynakları yönetimi uygulamalarının, katılımcıların eğitim durum değişkenine göreiş yaşamında yalnızlığın farklılık gösterdiği belirlenmiştir.

Abstract

Effective human resource management practices can significantly affect workplace loneliness of the employees in an organization. Therefore, the main objective of the current research is to identify the relationship between human resource management practices and loneliness in the workplace. Besides, it is aimed to examine whether human resource management practices and loneliness in the workplace differ according to demographic factors. In this vein, 310 employees working in hotel enterprises were selected via random sampling method and interviewed via survey, which is a data collection tool. The results of the correlation analysis, which was conducted to explore the relationship between human resource management practices and employee loneliness in the workplace, report that there is a significant and negative correlation between human resource management practices and loneliness in the workplace. In this context, it can be asserted that the more efficient human resource management practices are the less loneliness, social friendship and emotional deprivation employees will experience in the workplace. On the other hand, the regression analysis results conclude that loneliness in the workplace (dependent variable) is explained by human resource management practices and all correlations between dependent and independent variables are statistically significant. In the current research, it is revealed that human resource management practices and loneliness in the workplace differ according to respondents' gender,age, years of experience in the tourism industry and the organization they work for, human resource management practices differ according to respondents’ marital status, and loneliness in the workplace differs according to respondents’ educational background.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AKBABA, M. (2020). İnsan Kaynakları Yönetimi Uygulamaları ile İş Yaşamında Yalnızlık Arasındaki İlişki: Otel İşletmeleri Üzerine Bir Araştırma. Turkish Studies - Social Sciences, Cilt: 15 - Sayı: 4, 1701–1716. https://ajindex.com/articles/309099

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (15)

  1. Akın,Ö., Erdost Çolak, E. (2012). İnsan kaynakları yönetimi uygulamalarıyla örgütsel performans arasındaki ilişki üzerine bir araştırma, Çankırı KaratekinÜniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 2(2):85-114.
  2. Armstrong, M. (2010). Armstrong’s essential human resource management practice –A guide people management, US Kogan Page Limited. Ataay, İ. D., Acar, A. C. (2015).
  3. Ücret Yönetimi, İnsan Kaynakları Yönetimi içinde Ed.: Sadullah, Ö., Uyargil, C., Acar, A. C., Özçelik, A. O., Dündar, G., Ataay, İ. D., Adal, Z., Tüzüner, L., Yenilenmiş 7. Baskı, Beta Basım Yayım Dağıtım A.Ş. Barutçugil, İ.(2004).
  4. Stratejik İnsan Kaynakları Yönetimi, Kariyer Yayıncılık, İstanbul.
  5. Boz, H. (2019). Algılanan insan kaynakları yönetimi uygulamalarının işten ayrılma niyetine etkisinde çalışmaya tutkunluğun aracılık rolü: Turizm işgörenleri üzerine bir araştırma.Mehmet Akif Ersoy Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 6(2):300-315.
  6. Calp, M. H. (2016). İşletmelerde uygulanan insan kaynakları yönetiminde veritabanı kullanımının önemi.Gazi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Dergisi, 18(2): 539-557.
  7. Coffie R. B., Boateng, K. A., Coffie F.(2018). Achieving organizational commitment through HRM practices: The Ghanaian banking sector experience, International Journal of Business and Management, 13(5): 171-184.
  8. Çalışkan, E. (2010). The impact of strategic human resource management on organizational performance. Journal of Naval Sciences and Engineering,6(2): 100-116.
  9. Çavuş, M.F.,Biçer, M. (2019). İnsan Kaynakları Yönetimi Çerçevesinde Sosyalleşmek ya da Yabancılaşmak.Ankara:
  10. Gazi Kitabevi.
  11. Dawwas, M. I. F., Zahare, I. (2014). Testing the direct and indirect relationship between human resource management and turnover intention in a non-Western context of the Palestine. Journal of Advanced Social Research, 4(6):10-22.
  12. Demirbaş, B., Haşit, G. (2016). İşyerinde yalnızlık ve işten ayrılma niyetine etkisi: Akademisyenler üzerine bir uygulama, Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 16(1):137-158.
  13. Deniz, S. (2019). Effect Of Loneliness In The Workplace On Employees’ Job Performance: A Study For Hospital Employees. International Journal of Health Services Research and Policy, 4(3), 214-224.
  14. Doğan T., Çetin B.,Sungur, M. Z. (2009). İş yaşamında yalnızlık ölçeği türkçe formunun geçerlilik ve güvenilirlik çalışması, Anadolu Psikiyatri Dergisi, 10:271-277.
  15. Erdil, O., Alpkan, L. H.,Biber, L. (2004). İnsan kaynakları uygulamalarıyla örgütsel performans