Dergiler / Praksis / 2016 / Cilt: 3 - Sayı: 42

Türkiye'de Sembolik Siyaset ve Protesto Kültürü: Gezi'den Sonra Yeni Bir Performativite mi?1

Symbolic Politics and Protest Culture in Turkey: A New Performativity after Gezi?

Dergi
Praksis
Sayfa
657–681
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bunu yaparak, performatif protesto hareketlerini Türkiye'deki maddi muhalif kültürün ayrılmaz bir parçası olarak ele almanın yanı sıra, performatif protesto eylemlerini simgesel olarak okurken bunların kendine has toplumsal ve siyasi yönlerini göz ardı eden son dönem Tiyatro ve Performans Çalışmalarının da bir eleştirisini yapmayı amaçlıyorum

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makalede, Gezi Parkı olayları sırasında ve sonrasında Türkiye'deki performatif protesto eylemleri ve bu bağlamda performans sanatçılarının rolü üzerinde duracağım.
📊
Temel Bulgular & Veri:Performans sanatçılarının bir dizi performatif eylem yoluyla Gezi'nin "taktiksel repertuarları"nın yanı sıra (Tilly, 1978), bir "duygu yapısı" (Williams, 1977) olarak Türkiye'deki protesto kültürünün ayrılmaz parçası haline gelmiş olan 'yeni' bir performativite anlayışı aracılığıyla da Gezi'nin simgesel siyasetine (Sears, 1993) katkılarının yadsınamaz olduğu kanısındayım.
💡
Sonuç & Katkı:Bunu yaparak, performatif protesto hareketlerini Türkiye'deki maddi muhalif kültürün ayrılmaz bir parçası olarak ele almanın yanı sıra, performatif protesto eylemlerini simgesel olarak okurken bunların kendine has toplumsal ve siyasi yönlerini göz ardı eden son dönem Tiyatro ve Performans Çalışmalarının da bir eleştirisini yapmayı amaçlıyorum
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2011 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu makalede, Gezi Parkı olayları sırasında ve sonrasında Türkiye'deki performatif protesto eylemleri ve bu bağlamda performans sanatçılarının rolü üzerinde duracağım. Butler'ın "performativite" kavramı aracılığıyla, Gezi'nin "performatif" protesto eylemlerinden bazılarının, yeni tiyatro oyunlarında da devamını gördüğümüz daha geniş çaplı bir kültürel dönüşüme nasıl tanıklık ettiğini açıklayacağım. Performans sanatçılarının bir dizi performatif eylem yoluyla Gezi'nin "taktiksel repertuarları"nın yanı sıra (Tilly, 1978), bir "duygu yapısı" (Williams, 1977) olarak Türkiye'deki protesto kültürünün ayrılmaz parçası haline gelmiş olan 'yeni' bir performativite anlayışı aracılığıyla da Gezi'nin simgesel siyasetine (Sears, 1993) katkılarının yadsınamaz olduğu kanısındayım. Özellikle önemli bir performatif taktiği Peggy Phelan'ın "etkin gözden kayboluş" kavramına başvurarak açıklayacağım. Duran Adam'a tekrar dönerek ve bu eylemi Judith Butler'ın (2011) yorumladığı biçimiyle Hannah Arendt'in "görünüş alanı" kavramına bağlayarak da, fark edilmemiş kalmak ile tanınmamış kimliklere alan açmayı talep etmek arasında, şimdiye kadar dile getirilmemiş ancak önemli bir ilişkiyi çözümlemeyi amaçlıyorum. Bunu yaparak, performatif protesto hareketlerini Türkiye'deki maddi muhalif kültürün ayrılmaz bir parçası olarak ele almanın yanı sıra, performatif protesto eylemlerini simgesel olarak okurken bunların kendine has toplumsal ve siyasi yönlerini göz ardı eden son dönem Tiyatro ve Performans Çalışmalarının da bir eleştirisini yapmayı amaçlıyorum

Abstract

In this article, I focus on performative protest acts and the role of the performing artist in Turkey during and after the Gezi Park uprisings. Through Butler's understanding of 'performativity' (1993), I explain how some of Gezi's 'performative' protest actions give evidence of a larger cultural transformation that is visibly continuing in new theatre plays. As such, it is my contention that performing artists have contributed incontrovertibly through a chain of performative acts to Gezi's 'tactical repertoires' (Tilly, 1978) as well as its symbolic politics (Sears, 1993) by means of a 'new' sense of performativity that, as a 'structure of feeling' (Williams, 1977), has become part and parcel of Turkish protest culture. One particular performative tactic of importance is explained through Peggy Phelan's notion of 'active vanishing' (1993). I revisit the Standing Man action through this feminist notion and connect it to Hannah Arendt's 'space of appearance' - as reread by Butler (2011) - in order to untangle a significant but so far unexpressed relation between staying unmarked and reclaiming a space for unacknowledged identities. With this, I intend to comprehend performative protest actions as integral to Turkey's material culture of dissidence as well as to critique recent approaches in Theatre and Performance Studies that neglect the specific social and political aspects in interpreting them symbolically

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

VERSTRAETE, P. (2016). Türkiye'de Sembolik Siyaset ve Protesto Kültürü: Gezi'den Sonra Yeni Bir Performativite mi?1. Praksis, Cilt: 3 - Sayı: 42, 657–681. https://ajindex.com/articles/302978

Kaynakça (10)

  1. Ada, S. (2014) "Implications on Governance. Theses on the Cultural Policy of Turkey", Good Governance for Cultural Policy: An African-European Research about Arts and Development, ed. W. Schneider & D. Gad, Frankfurt am Main: Peter Lang: 247-264.
  2. Ada S. ve H.A. İnci (2009) Introduction to Cultural Policy in Turkey, İstanbul: Bilgi University (Boekman Vakfı ve Avrupa Kültürel Vakfı'nın işbirliğiyle). Ağaoğlu, Y. (2014) "Forbidden Chirping", Pen America, online: 17 Temmuz 2014, http://www.pen.org/ dissident-blog/forbidden-chirping, indirilme tarihi: 25 Haziran 2016.
  3. Akkoyunlu, K. (2013) "Erdogan and the Battle for the Memory of Gezi Park", Al-Monitor, Turkey Pulse, on- line: 20 Temmuz 2013, http://www.al-monitor.com/pulse/tr/originals/2013/06/gezi-park-protests-battle- memory-turkey.html, indirilme tarihi: 25 Haziran 2016.
  4. Banks, D. (2013) "#Standingman: The Meme for the Masses", online: 25 Haziran 2013, http://reader.thecivic- beat.com/2013/06/standingman-the-meme-for-the-masses, indirilme tarihi: 25 Haziran 2016.
  5. Basar, D. (2015) "Mi Minör: A Theatrical Foreshadowing that Lead to Exile", online: 2 Ocak 2014, revisyon: 26 Şubat 2015, https://www.academia.edu/11128008/Mi_Min%C3%B6r_A_Theatrical_Foreshadowing_ That_Lead_to_Exile, indirilme tarihi: 25 Haziran 2016. BBC Türkçe, "Erdoğan: Milleti durduramayanlar duran adam oldular", online: 21 Haziran 2013, http://www. bbc.com/turkce/haberler/2013/06/130621_erdogan_kayseride, indirilme tarihi: 10 Ağustos 2016.
  6. Boal, A. (1979)
  7. Theatre of the Oppressed, London: Pluto Press.
  8. Butler, J. (1993) Bodies that Matter: On the Discursive Limits of 'Sex', New York: Routledge. Butler, J. (2011) "Bodies in Alliance and the Politics of the Street", Transversal Texts, #occupy and assembly, online: Ekim 2011, http://eipcp.net/transversal/1011/butler/en, indirilme tarihi: 25 Haziran 2016. della Porta, D. ve A. Mattoni (der.) (2014) Spreading Protest: Social Movements in Times of Crisis, Colchester, UK: ECPR Press, Studies in European Political Science. Diamond, C. (1998) "Darkening Clouds over İstanbul: Turkish Theatre in a Changing Climate", New Theatre Quaterly, 14 (56): 334-350.
  9. Erol, M. (2015) "The Future of Theater in New Turkey", online: 26 Mart 2015, https://tr.boell.org/de/node/2237, indirilme tarihi: 25 Mayıs 2016.
  10. Ersöz, A. (2014) "Dancer's Stillness in Public Space Resists the Choreography of the Authoritarian Mo- bility", Performing Arts and Public Space, Proceedings of Performart 2014, İstanbul Bilgi Üniversitesi, 20