Dergiler / PLANLAMA / 2019 / Cilt: 29 - Sayı: 3

‘Yeşil Alan’dan Geleneğe: Somut/Somut Olmayan Kültürel Miras Dikotomisi, Kültürel Peyzaj ve Yedikule Bostancılığını Dünya Mirası Olarak Korumak

From ‘Green Space’ to Tradition: Tangible/Intangible Cultural Heritage Dichotomy, Cultural Landscape and Protecting Yedikule Vegetable Gardening as World Heritage

Sayfa
271–287
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Böyle bir değişiklik bostancılığın sürdürülmesi konusunda ulusal ve uluslararası kamuoyu oluşmasına ve bostancıların bu mirasın taşıyıcıları olarak desteklenerek karar alma süreçlerine dahil edilmesi yönünde politikalar ve projeler geliştirilmesine imkân sağlayacaktır

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Yedikule bostanları İstanbul’un Bizans döneminden günümüze uzanan köklü bostancılık geleneğinin yaşayan nadir örneklerinden biridir ve UNESCO Dünya Mirası Listesi’ndeki Tarihi Yarımada’nın sınırları içinde yer alır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Tarihi kara surlarını çevreleyen bu bostanlar, 2013 yılından bu yana park ve rekreasyon alanına dönüştürülmesine yönelik projelerle gündeme gelmektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Böyle bir değişiklik bostancılığın sürdürülmesi konusunda ulusal ve uluslararası kamuoyu oluşmasına ve bostancıların bu mirasın taşıyıcıları olarak desteklenerek karar alma süreçlerine dahil edilmesi yönünde politikalar ve projeler geliştirilmesine imkân sağlayacaktır
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2013 Verileri
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Yedikule bostanları İstanbul’un Bizans döneminden günümüze uzanan köklü bostancılık geleneğinin yaşayan nadir örneklerinden biridir ve UNESCO Dünya Mirası Listesi’ndeki Tarihi Yarımada’nın sınırları içinde yer alır. Tarihi kara surlarını çevreleyen bu bostanlar, 2013 yılından bu yana park ve rekreasyon alanına dönüştürülmesine yönelik projelerle gündeme gelmektedir. Bu durum ilk bakışta bostanların Dünya Mirası statüsü ile çelişiyormuş gibi görülse de bostan alanları kara surlarının çevresindeki ‘yeşil alan’lar olarak kabul edilir ve olduğu gibi koruma statüsünde değildir. Bu makale, Yedikule bostancılarıyla gerçekleştirilen derinlemesine mülakatlara dayanarak, bu geleneğin sürdürülebilmesi için kara surlarıyla bir bütün olarak, kültürel peyzaj yaklaşımıyla ele alınıp korunmasına yönelik sözleşme nezdinde atılabilecek adımları tartışmayı amaçlamaktadır. 1992 yılında oluşturulan kültürel peyzaj kategorisi bir alanı Dünya Mirası yapan somut ve somut olmayan özelliklerin birlikte tanımlanıp korunabilmesini mümkün kılmaktadır. Bu kategori, kuşaktan kuşağa aktarılan geleneksel yöntem ve tekniklerle sürdürülen Yedikule bostancılığının, yüzyıllardır bir arada varolduğu kara surlarıyla birlikte gelişimini sürdüren organik peyzaj olarak yeniden listelenip koruma altına alınmasına olanak sağlamaktadır. Böyle bir değişiklik bostancılığın sürdürülmesi konusunda ulusal ve uluslararası kamuoyu oluşmasına ve bostancıların bu mirasın taşıyıcıları olarak desteklenerek karar alma süreçlerine dahil edilmesi yönünde politikalar ve projeler geliştirilmesine imkân sağlayacaktır

Abstract

As rare living examples of Istanbul’s long-standing vegetable gardening tradition dating from the Byzantine period, Yedikule vegetable gardens are located within the borders of the Historic Areas of İstanbul in the UNESCO World Heritage List. Surrounding the historic land walls, these vegetable gardens are on the agenda since 2013 with plans to transform them into parks and recreation areas. Although this may appear contradictory to the World Heritage status of the vegetable gardens at first glance, these gardens are considered to be ‘green spaces’ surrounding the land walls and do not have a protection status. Based on in-depth interviews with Yedikule vegetable gardeners, this article aims to discuss the steps that can be taken in the presence of the convention to address and protect the vegetable gardening tradition together with the land walls through a cultural landscape approach. The category of cultural landscapes that was created in 1992 has enabled the identification and protection of both tangible and intangible characteristics of an area as a World Heritage site. Yedikule vegetable gardening has been carried on with traditional methods and techniques for generations, and cultural landscape category offers an opportunity for its protection as an organically evolved continuing landscape, together with the land walls with which it has co-existed for centuries. Such a change will provide the possibility to generate national and international public opinion to sustain vegetable gardening tradition and to develop policies and projects to support gardeners as heritage bearers and involve them in the decision-making processes.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

AYKAN, B., BAŞYURT, İ. (2019). ‘Yeşil Alan’dan Geleneğe: Somut/Somut Olmayan Kültürel Miras Dikotomisi, Kültürel Peyzaj ve Yedikule Bostancılığını Dünya Mirası Olarak Korumak. PLANLAMA, Cilt: 29 - Sayı: 3, 271–287. https://ajindex.com/articles/300487

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (9)

  1. Ahmad, Y. (2006). The Scope and Definitions of Heritage: From Tangible to Intangible. International Journal of Heritage Studies, 12(3), 292-300.
  2. Akdal, A. N. (2017). Market Gardens and Gardeners of Ottoman İstanbul. İstanbul:
  3. Libra. Akdaş, U. (2010). İstanbul’un 100 Bahçesi. İstanbul: İBB (Kültür A.Ş.) Yayınları.
  4. Anico, M., Elsa, P. (Ed.) (2009). Heritage and Identity – Engagement and Demission in the Contemporary World. New York: Routledge. Ashworth, G. J., Bart J. M. van der Aa (2006), Strategy and Policy for the World Heritage Convention: goals, practices and future solutions, Leask, A., Fyall, A. (Ed), Managing World Heritage Sites içinde (s. 147- 158). Oxford: Elsevier. Aykan, B. (2010). National politics and cultural sustainability: the case of the Mevlevi Sema ceremony of Turkey. Amoeda, R., Lira, S. & Pinheiro C. (Ed.), Proceedings of the 2nd International Conference on Heritage and Sustainable Development içinde (s. 725-733).
  5. Greenlines Institue. Aykan, B. (2012). UNESCO ve Kültürel Mirasın Milliyeti P. M. Yelsalı Parmaksız (Ed.), Neye Yarar Hatıralar? Bellek ve Siyaset Çalışmaları içinde (s. 303–337). Ankara:
  6. Phoenix. Baillie, B., Chippindale, C. (2007). Tangible-Intangible Cultural Heritage: A Sustainable Dichotomy? The 7th Annual Cambridge Heritage Seminar. 13 May 2006. McDonald Institute for Archaeological Research. University of Cambridge: UK. Barthel-Bouchier, D. (2013). Cultural Heritage and the Challenge of Sustainability. London: Left Coast Press.
  7. Basat, E. M. (2013). Somut ve Somut Olmayan Kültürel Mirası Birlikte Koruyabilmek. Milli Folklor, 25(100), 61-71.
  8. Beazley, O., Deacon, H. (2007). The Safeguarding of Intangible Heritage Values under the World Heritage Convention: Auschwitz, Hiroshima and Robben Island. Janet Blake (Ed.), Safeguarding Intangible Cultural Heritage: Challenges and Approaches içinde (s. 93-107). Builth Wells: Institute of Art and Law. Blake, J. (2000). On Defining the Cultural Heritage. International and Comparative Law Quarterly, 49(1), 61-85.
  9. Blake, J. (2009). UNESCO’s 2003 Convention on Intangible Cultural Heritage: the implications of community involvement in safeguarding. Smith, L., Akagawa, N. (Ed.), Intangible Heritage içinde (s. 45-73). New York: Routledge. Byrne, D. (2009). A Critique of Unfeeling Heritage. Smith, L., Akagawa, N. (Ed.), Intangible Heritage içinde (s. 229-52). New York: Routledge. Çorakbaş, F. K., Aksoy, A. & Ricci, A. (2014). İstanbul Kara Surları Dünya Miras Alanı Koruma Sorunları İzleme R