Dergiler / PLANLAMA / 2019 / Cilt: 29 - Sayı: 2

Kent Hakkı ve Katılımcılık Bağlamında Kendin Yap Kentleşme: Roma Bostanı Örneği

Do-It-Yourself Urbanism within the Context of Right to the City and Participatory Urbanism: The Roma Garden

Sayfa
114–128
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu makale dayanışma, ortaklaşma ve karşılıklı öğrenme mekânı olan Cihangir Roma Bostanı’nı bir doğrudan katılımcı bir kamusal mekân talebi olarak Türkiye’nin ve özelde İstanbul’un kamusal ve yeşil mekânlarının artarak yok edildiği neoliberal kent politikalarına karşı “kent hakkı” çerçevesinden tartışmayı amaçlamaktadır

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makale, “Kendin Yap Kentleşme” bağlamı içerisinden İstanbul’da halen sürdürülmekte olan bostanlardan olan Cihangir Roma Bostanı’na odaklanmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu bostanlar, öz-örgütlenme yoluyla bir araya gelmiş olan katılımcıların kendilerine ait olmayan araziler üzerinde, “izinsiz” olarak hayata geçirdikleri ve kendi imkanlarıyla kolektif olarak sürdürdükleri, kullanım değerinin öne çıktığı ve gıda üretiminin sembolik kaldığı mekânlardır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu makale dayanışma, ortaklaşma ve karşılıklı öğrenme mekânı olan Cihangir Roma Bostanı’nı bir doğrudan katılımcı bir kamusal mekân talebi olarak Türkiye’nin ve özelde İstanbul’un kamusal ve yeşil mekânlarının artarak yok edildiği neoliberal kent politikalarına karşı “kent hakkı” çerçevesinden tartışmayı amaçlamaktadır
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu makale, “Kendin Yap Kentleşme” bağlamı içerisinden İstanbul’da halen sürdürülmekte olan bostanlardan olan Cihangir Roma Bostanı’na odaklanmaktadır. İstanbul’da kent içi tarım alanları olan bostanların geçmişi yüzyıllar öncesine dayanmakla birlikte son bir kaç yıl Türkiye’nin İstanbul başta olmak üzere birçok kentinde “kendin yap” bostanların kurulmasına sahne olmuştur. Bu bostanlar, öz-örgütlenme yoluyla bir araya gelmiş olan katılımcıların kendilerine ait olmayan araziler üzerinde, “izinsiz” olarak hayata geçirdikleri ve kendi imkanlarıyla kolektif olarak sürdürdükleri, kullanım değerinin öne çıktığı ve gıda üretiminin sembolik kaldığı mekânlardır. Bu makale dayanışma, ortaklaşma ve karşılıklı öğrenme mekânı olan Cihangir Roma Bostanı’nı bir doğrudan katılımcı bir kamusal mekân talebi olarak Türkiye’nin ve özelde İstanbul’un kamusal ve yeşil mekânlarının artarak yok edildiği neoliberal kent politikalarına karşı “kent hakkı” çerçevesinden tartışmayı amaçlamaktadır

Abstract

The present study focuses on one of the last remaining urban gardens, the Roma Garden in Istanbul, Turkey, in the context of “DIY urbanism.” Urban agriculture has a very long history in Istanbul where traditional urban market gardens called “bostans” provided the city with food for centuries. While the last remaining historical gardens are now under threat due to municipal policies favoring urban development, Istanbul has witnessed the formation of “DIY” urban gardens in 2013. These gardens, initiated on public land and maintained by a small group of gardeners, are open to the public without any legal relation to the local state. In contrast to the last remaining historical “bostans,” these gardens, organized around the use value, are managed solely by gardeners, and the harvest is not meant to be nourishment, rather it has a symbolic value. The empirical research that the present study is based on shows that the destruction of urban public space in general and public green space in particular over the last decade in Istanbul paved the way to DIY public gardens as spaces of solidarity, collectivity, and shared knowledge, as well as spaces where ecological concerns can be raised and made visible. The present study also explores the ways in which these urban gardens contribute to envisage a new kind of urban opposition centered around the demand for public space against the neoliberal urban policies.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÖCAL, G., ERKUT, G. (2019). Kent Hakkı ve Katılımcılık Bağlamında Kendin Yap Kentleşme: Roma Bostanı Örneği. PLANLAMA, Cilt: 29 - Sayı: 2, 114–128. https://ajindex.com/articles/300473

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Adams, D. & Hardman, M. (2014). Observing Guerillas in the Wild: Reinterpreting Practices of Urban Guerilla Gardening. Urban Studies, 5(6),1103-1119. doi: 10.1177/0042098013497410 Aksoy, A. (2014). İstanbul’un Neoliberalizmle İmtihanı. A. B. Candan ve C. Özbay (Ed.), Yeni İstanbul Çalışmaları: Sınırlar, Mücadeleler, Açılımlar içinde (s. 27-46). İstanbul:
  2. Metis. Ateş, B. (2015). A Spatial Impromptu: Green Resistance By Guerilla Gardening. (Mastır Tezi). Ortadoğu Teknik Üniversitesi,
  3. Fen Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
  4. Attoh, A.K. (2011). What kind of right is the right to the city? Progress in Human Geography, 35(5), 669–685. doi: 10.1177/0309132510394706 Baker, E. L. (2004). Tending Cultural Landscapes and Food Citizenship in Toronto’s Community Gardens. The Geographical Review, 94(3), 305- 352. Bendt, P., Barthel, S. & Colding, J. (2013). Civic greening and environmental learning in public-access community gardens in Berlin, Landscape and Urban Planning 109,18-30.
  5. Bergdoll, B. (2015). Preface. P. Gadanho (Ed.), Uneven Growth Tactical Urbanisms for Expanding Megacities içinde (s. 10-13).
  6. New York, NY: The Museum of Modern Art. Bishop, P. & Williams, L. (2012). The Temporary City. London: Routledge. Brenner, N. & Elden, S. (2009).
  7. Introduction. State, Space, World: Lefebvre and the Survival of Capitalism. N. Brenner ve S. Elden (Ed.) State, Space, World Selected Essays içinde (s.1-48). Minneapolis:University of Minnesota Press.
  8. Brenner, N. (2015). Is “Tactical Urbanism” an Alternative to Neoliberal Urbanism? Post Notes on Modern and Contemporary Art Around the Globe. http://post.at.moma.org/content_items/587-is-tactical-urbanis Erişim tarihi: 06.05.2018 Certomà, C. (2011). Critical urban gardening as a post-environmentalist practice. Local Environment, 16(10), 977-987.
  9. Crossan, J., Cumbers, A., McMaster, R. & Shaw, D. (2016). Contesting Neoliberal Urbanism in Glasgow’s Community Gardens: The Practice of DIY Citizenship. Antipode, 1-19. doi: 10.1111/anti.12220 Douglas, C.C.G. (2014). Do-It-Yourself Urban Design: The Social Practice of Informal “Improvement” Through Unauthorized Alteration. City & Community, 13(1), 5-25. doi: 10.1111/cico.12029
  10. Durusoy, E., & Cihanger, D. (2016). Historic Landscape vs. Urban Commodity?: The Case of Yedikule Urban Gardens. İstanbul. Megaron, 11(1), 125-136. doi: 10.5505/MEGARON.2016.48343 Fabian, L. & Samson, K. (2016). Claiming Participation – A Comparative Analysis of DIY Urbanism in Denmark. Journal of Urbanism: International