Dergiler / Moment Dergi / 2015 / Cilt: 2 - Sayı: 2

Dijital Hikâyelerle Başka Başka Aşklar: "Aşk demek..." Üzerine

Different Loves through Digital Stories: On "Love Is..."

Sayfa
214–241
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Son olarak, “Aşk demek…” atölyesi üzerinden, dijital hikâye anlatımının taşıdığını düşündüğüm karşıt kamusallık potansiyeline dair çıkarımlara yer veriyorum.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada, “Aşk demek…” dijital hikâye anlatımı atölye çalışmasını merkeze alarak, atölye sürecine ve üretilen üç dijital hikâyeye odaklanıyorum.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu bağlamda öncelikle, kamusal alana farklı yaklaşımlarda özel-kamusal ayrımından karşıt/çoklu kamulara uzanan bir kavramsal-kuramsal çerçeve çiziyorum.
💡
Sonuç & Katkı:Son olarak, “Aşk demek…” atölyesi üzerinden, dijital hikâye anlatımının taşıdığını düşündüğüm karşıt kamusallık potansiyeline dair çıkarımlara yer veriyorum.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:dijital hikâye anlatımı · özel/kamusal alan · LGBTİ

Özet

Bu çalışmada, “Aşk demek…” dijital hikâye anlatımı atölye çalışmasını merkeze alarak, atölye sürecine ve üretilen üç dijital hikâyeye odaklanıyorum. Heteronormatif aşk temsillerini aşan hikâyelerin üretildiği atölye aracılığıyla dijital hikâye anlatımının, tek bir kadın/erkek kamusunun karşısında, bu kategorileri de aşındırma olasılığıyla alternatif kadın/erkek karşıt kamuları oluşturma potansiyelini nasıl pratiğe döktüğünü incelemeye çalışıyorum. Bu bağlamda öncelikle, kamusal alana farklı yaklaşımlarda özel-kamusal ayrımından karşıt/çoklu kamulara uzanan bir kavramsal-kuramsal çerçeve çiziyorum. Sonrasında, dijital hikâye anlatımına odaklanıyorum ve hikâyelerin üretim sürecini karşıt kamusallık potansiyelini açığa çıkardığını düşündüğüm basamaklarla irdeliyorum. Üçüncü bölümde “Aşk demek…” atölyesine bakarak, üretilen üç hikâyenin içerik ve tematik çerçevede analizine girişiyorum. Son olarak, “Aşk demek…” atölyesi üzerinden, dijital hikâye anlatımının taşıdığını düşündüğüm karşıt kamusallık potansiyeline dair çıkarımlara yer veriyorum.

Abstract

In this article, concentrating on the “Love is…”digital storytelling workshop, I focus on the workshop process and three digital stories produced in the workshop. I analyze how digital storytelling puts into practice the possibility of constructing alternative woman/man counter publics, together with the probability of eroding such categories, against one totalizing woman/man public as well. Within this context, first I draw a conceptual/theoretical frame ranging from private/public division to counter/multiple publics. Later, I concentrate on digital storytelling and examine the production process of digital stories through putting the workshop steps, which I consider put forth the counter-public potentiality, in focus. In the third section, focusing on the “Love is…”workshop, I analyze the three digital stories within the framework of content and thematic aspects. Finally, I present the deductions about the potential of digital storytelling for creating counter publics, focusing on “Love is…”workshop.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ŞENEL, B. (2015). Dijital Hikâyelerle Başka Başka Aşklar: "Aşk demek..." Üzerine. Moment Dergi, Cilt: 2 - Sayı: 2, 214–241. https://ajindex.com/articles/294671

Kaynakça (20)

  1. Arendt, H. (2013). İnsanlık Durumu. B. S. Şener (Çev.). İstanbul:
  2. İletişim. Benjamin, W. (1994). Hikâye Anlatıcısı. Nurdan Gürbilek (Der.), Son Bakışta Aşk içinde (s. 77-100). N. Gürbilek ve S. Yücesoy (Çev.) İstanbul:
  3. Metis. Berktay, F. (2011). Politikanın Çağrısı. İstanbul:
  4. İstanbul Bilgi Üniversitesi.
  5. Bora, A. (2004). Kamusal Alan Sahiden Kamusal Mı? Meral Özbek (Der.), Kamusal Alan içinde (s. 529-538). İstanbul:
  6. Hil. Bora, A. (2012). Aile: En Güçlü İşsizlik Sigortası. Aksu Bora, Tanıl Bora, Necmi Erdoğan ve İlknur Üstün (Der.), “Boşuna mı Okuduk?” Türkiye’de Beyaz Yakalı İşsizliği içinde, (s. 181-201). İstanbul:
  7. İletişim. Butler, J. (2010). Cinsiyet Belası. B. Ertür (Çev.). İstanbul:
  8. Metis. Dursun, Ç. (2010). Kadına Yönelik Şiddet Karşısında Haber Etiği. Fe Dergi, 2(1), 19-32. http://cins.ankara.edu.tr/
  9. Foucault, M. (2012). Cinselliğin Tarihi. H. U. Tanrıöver (Çev.). İstanbul:
  10. Ayrıntı. Fraser, N. (2004). Kamusal Alanı Yeniden Düşünmek: Gerçekte Varolan Demokrasinin Eleştirisine Bir Katkı. Meral Özbek (Der.), Kamusal alan içinde (s. 103-133). M. Özbek ve C. Balcı (Çev.). İstanbul:
  11. Hil. Habermas, J. (2002). Kamusallığın Yapısal Dönüşümü. T. Bora ve M. Sancar (Çev.). İstanbul:
  12. İletişim. Habermas, J. (2004). Kamusal Alan. Meral Özbek (Der. ve Çev.), Kamusal Alan içinde (s. 95-102). İstanbul:
  13. Hil. Hansen, M. (2004). Yirmi Yılın Ardından Negt ve Kluge’nin “Kamusal Alan ve Tecrübe”si: Değişken Karışımlar ve Genişletilmiş Alanlar. Meral Özbek (Der. ve Çev.), Kamusal Alan içinde (s. 141-177). İstanbul:
  14. Hil. Harding, S. (1987). Feminist Yöntem Diye Bir Şey Var Mı? Serpil Çakır ve Necla Akgökçe (Ed.), Kadın Araştırmalarında Yöntem içinde (s. 34-47). Z. Ayman (Çev.). İstanbul:
  15. Sel. Kejanlıoğlu, B. (2004). Medya Çalışmalarında Kamusal Alan Kavramı. Meral Özbek (Der. ve Çev.), Kamusal Alan içinde (s. 689-713). İstanbul:
  16. Hil. Köker, E. (2012). Kadınların Medyadaki Hak İhlalleriyle Baş Etme Stratejileri. Sevda Alankuş (Der.), Kadın Odaklı Habercilik içinde (s. 119-150). İstanbul:
  17. IPS İletişim Vakfı. Lambdaistanbul. (2006). Bir Alan Araştırması: Eşcinsel ve Biseksüellerin Sorunları Ne Yanlış Ne De Yalnızız. İstanbul:
  18. Berdan. Mies, M. (1983). Feminist Araştırmalar İçin Bir Metodolojiye Doğru. Serpil Çakır ve Necla Akgökçe (Ed.), Kadın Araştırmalarında Yöntem içinde (s. 48-64). A. Durakbaşa ve A. İlyasoğlu (Çev.). İstanbul:
  19. Sel. Negt, O. ve Kluge, A. (1993).
  20. Public Sphere And Experience, Toward And Analysis Of Bourgeois And Proletarian Public Sphere. P. Labanyi, J. Danie