Dergiler / OLBA / 2016 / Cilt: 24 - Sayı: 24

ANTAKYA'DA "DANSA DAVET"?: İKİ HEYKEL BAŞI ÜZERİNE DÜŞÜNCELER

"Aufforderung zum Tanz"? in Antiocheia:Überlegungen über zwei Statuenköpfe

Dergi
OLBA
Sayfa
323–339
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Zira böyle bir karşılaştırma, eserlerin bu heykel tipinin replik listesine ait olamayacaklarını göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Çalışmanın konusunu iki adet heykel başı oluşturmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu heykeller farklı müzelerde sergilenmektedirler.
💡
Sonuç & Katkı:Zira böyle bir karşılaştırma, eserlerin bu heykel tipinin replik listesine ait olamayacaklarını göstermektedir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Çalışmanın konusunu iki adet heykel başı oluşturmaktadır. Bu heykeller farklı müzelerde sergilenmektedirler. İlki Hatay Arkeoloji ve diğeri ise Princeton Üniversitesi Sanat Müzesi'ndedir. Bir Satyr ve Nymphe'nin betimlendiği bu eser­ler, Hatay'ın 1938'de Türkiye'ye katılmasından hemen önce, Amerikan ve Fransız arkeologlar tarafından gerçekleştirilen kazılarda ele geçmişlerdir. Arkeoloji literatüründe bu iki baş, günümüze kadar 'Dansa Davet' adıyla bilinen bir heykel tipinin replikleri olarak görülmüşlerdir. Gerçekten de bu iki eserin, anılan heykel tipiyle bir ilişki içinde oldukları yadsınamaz. Ne yazık ki yüz yılı aşkın bir süredir tanınan 'Dansa Davet' heykel tipinin kopya kritiği yöntemiyle yapılmış bir analizi bulunmamaktadır. Ancak yine de, Antakya başlarının söz konusu heykel tipiyle olan ilişkisinin, tipin bilinen kimi örnekleriyle karşılaştırılarak tam bir tanımını yapmak mümkün ve gereklidir. Zira böyle bir karşılaştırma, eserlerin bu heykel tipinin replik listesine ait olamayacaklarını göstermektedir. Ayrıca ayrıntılı bir gözlem, Antakya Satyr ve Nymphe figürlerinin son buluntu yerlerinden önce bir heykel grubunun parçaları olabilecekleri tezinin de kabul edilemeyeceğini ortaya koymaktadır

Abstract

Der folgende Beitrag behandelt zwei Statuenköpfe, die in zwei verschiedenen Museen, Archäologisches Museum zu Hatay und University Art Museum in Princeton, aufbewahrt werden. Diese einen Satyr resp. eine Nymphe darstellenden Köpfe wurden bei den Grabungen gefunden, die durch die amerikanischen und französischen Archäologen kurz vor der Angliederung Hatays in die Türkei durchgeführt wurden. In der bisherigen archäologischen Literatur hat man beide Köpfe als die Repliken des unter dem Namen ,Aufforderung zum Tanz' bekannten Statuentypus angesehen. Tatsächlich kann nicht geleugnet werden, dass die beiden Werke mit dem genannten Typus in einer Beziehung stehen. Leider fehlt aber bis heute eine nach den Kriterien der Kopienkritik durchgeführte Analyse dieses Statuentypus. Dennoch ist möglich und notwendig, das Verhältnis der Antiochener Köpfe zu diesem Typus etwas genauer zu bestimmen, indem die bereits bekannten Vertreter dieses Typus zum Vergleich herangezogen werden. Denn, wie ein derartiger Vergleich zeigen wird, gehören sie nicht zu den Replikenlisten des Typus ,Aufforderung zum Tanz'. Darüber hinaus macht eine sorgfältige Beobachtung deutlich, dass die These, die beiden Figuren seien vor ihrem letzten Fundort Mitglieder einer statuarischen Gruppe gewesen, nicht mehr aufrechtzuhalten ist.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KOÇAK, M. (2016). ANTAKYA'DA "DANSA DAVET"?: İKİ HEYKEL BAŞI ÜZERİNE DÜŞÜNCELER. OLBA, Cilt: 24 - Sayı: 24, 323–339. https://ajindex.com/articles/292982

Kaynakça (18)

  1. Antioch Elderkin, G.W. - R. Stillwell - C. Campbell - F.O. Waage, (Eds.), Antioch-on-the-Orontes. Publication of the Committee for the Excavation of Antioch and its Vicinity. I-V, (Princeton, NJ 1934-1972). Bergmann 1999
  2. Bergmann, M., Chiragan, Aphrodisias, Konstantinopel. Zur mythologischen Skulptur der Spätantike, Wiesbaden. Bol 2004
  3. Bol, P.C., Der Strenge Stil. Rundplastik, in: P.C. Bol (Ed.), Die Geschichte der Antiken Bildhauerkunst. Klassische Plastik (Mainz) 1-32. Borbein 1973
  4. Borbein, A.H., Die Statue des hängenden Marsyas, Marburger Winckelmann-Programm, 37-52. Brinkerhoff 1965
  5. Brinkerhoff, D.M., "New Examples of the Hellenistic Statue Group, "The Invitation to the Dance," and Their Significance", AJA 69/1, 25-37. Brinkerhoff 1970
  6. Brinkerhoff, D.M., A Collection of Sculpture in Classical and Early Christian Antioch, New York. Campbell 1936
  7. Campbell, C., "Thierd Season of Excavation at Antioch on the Orontes", AJA 40/1, 1-9. Chamay - Maier 1990
  8. Chamay, J. - J.-L. Maier, Sculptures en pierre du Musée de Genève, Mainz. Flashar 1992
  9. Flashar, M., Apollon Kitharodos. Statuarische Typen des musischen Apollon, Köln. Geominy 1999
  10. Geominy, W., Zur Komposition der Gruppe "Die Aufforderung zum Tanz", in: Gedenkschrift für Andreas Linfert. Hellenistische Gruppen, Mainz, 141-155. Geominy 2011
  11. Geominy, W., in: K. Knoll et al. (ed.), Staatliche Kunstsammlungen Dresden. Skulpturensammlung. Katalog der antiken Bildwerke. II. Idealskulptur der römischen Kaiserzeit (München), 938 bk. Katalog no. 223 ve 225. Habetzeder 2012
  12. Habetzeder, J., Evading greek models. Three studies on Roman visual culture, Stockholm. Hill 1974
  13. Hill, D.K., Nymphs and Fountains, AntK 17, 107-108, lev. 24, 1. 2. Junker - Stähli 2008
  14. Junker, K. - A. Stähli, Original und Kopie. Formen und Konzepte der Nachahmung in der antiken Kunst. Akten des Kolloquiums in Berlin, 17.-19. Februar 2005, Wiesbaden. Kell 1988
  15. Kell, K., Formuntersuchungen zu spät- und nachhellenistischen Gruppen (Saarbrücken) Kenfield 2014
  16. Kenfield, S., History of the Antioch Excavations, in: S. Redford (Ed.), Antioch on the Orontes. Early explorations in the city of mosaics/Asi'deki Antakya. Mozaikler şehrinde ilk araştırmalar, Istanbul, 36-77. Klein 1909
  17. W. Klein, Die Aufforderung zum Tanz, Zeitschrift für Bildende Kunst 20, 1909, 101-108. Kreikenbom 1990
  18. Kreikenbom, D., Bildwerke nach Polyklet: Kopienkritische Untersuchungen zu den männlichen statuarischen Typen nach polykletischen Vorbildern: "Diskophoros", Hermes, Doryphoros,