Dergiler / İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi / 2017 / Cilt: 6 - Sayı: 1

Kur’an’da Bazı Kelimelerin Kullanım Özelliklerine Dair Genel Kaideler

General Principles On The Use Of The Quranic Verses

Sayfa
86–104
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu arada tespitlerin doğruluğu, kelimenin Kur’an’da geçtiği yerler ve bağlamları incelenmek suretiyle gözden geçirilirmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kur’an kelimelerinin kullanım özelliklerine dair tespitleri konu alan bu çalışmada, konunun tarihçesi ve kaynakları ele alınıp tartışılmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Kaynaklar klasik ve çağdaş olmak üzere iki kategoride incelenmiş, bu arada asıl kaynak konumunda olan eserlerin tespitine gidilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu arada tespitlerin doğruluğu, kelimenin Kur’an’da geçtiği yerler ve bağlamları incelenmek suretiyle gözden geçirilirmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Kur’an Kelimeleri · Tefsir Usûlü · Bağlam

Özet

Kur’an kelimelerinin kullanım özelliklerine dair tespitleri konu alan bu çalışmada, konunun tarihçesi ve kaynakları ele alınıp tartışılmıştır. Kaynaklar klasik ve çağdaş olmak üzere iki kategoride incelenmiş, bu arada asıl kaynak konumunda olan eserlerin tespitine gidilmiştir. Çalışmada takip edilen yönteme ve konunun Kur’an ilimleri içerisinde vücûh ve nazâirle olan ilişkisine yer verilmiştir. Bu çerçevede, Kur’an kelimelerinin kullanım özelliklerini, bağlam incelemesi ve istatistiki bir metotla ortaya koyan, çeşitli eserlerde dağınık vaziyette bulunan otuz iki kadar kaide niteliğinde tespit bir araya getirilmiştir. Tespitlerin seçiminde, Kur’an’ın anlaşılması ve yorumlanmasında sorun oluşturan kimi meselelere çözüm getirebilecek türden olmalarına dikkat edilmiştir. Seçilen tespitler, Kur’an’dan örneklerle daha da anlaşılır hâle getirilmeye çalışılmıştır. Bu arada tespitlerin doğruluğu, kelimenin Kur’an’da geçtiği yerler ve bağlamları incelenmek suretiyle gözden geçirilirmiştir.

Abstract

This study discusses the main features of the use of the Quranic words in a historical context. It examines the sources related to this subject in two categories, classical and contemporary, and puts its emphasis to point out the original ones. It gives a particular attention on the methodology and how the study of the Quranic words has a close relation with wujūh and nadhāir. This study offers a corpus of principles related to the use of the Quranic words. These principles are gathered from various accounts by using the methodologies of contextual analysis and statistics. In an effort to make the principles understandable, this study draws on examples from the Quran. To verify the authenticity of these principles, this study also pays close attention to the Quranic verses and their contexts.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

DİVLEKCİ, C. (2017). Kur’an’da Bazı Kelimelerin Kullanım Özelliklerine Dair Genel Kaideler. İnsan ve Toplum Bilimleri Araştırmaları Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 1, 86–104. https://ajindex.com/articles/270220

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (4)

  1. Abbâs, Fadl-Senâ, İ‘câzü’l-Kur’an, Amman: Dâru’l-Furkan, 2004. Abbâs, Fadl Hasen, Muhâdarât fî Ulûmi’l-Kur’an, Amman: Dâru’n-Nefâis, 2007. Abdullah Şehhâte, Ulûmu’t-Tefsîr, Kahire: Dâru’ş-Şurûk, 2001. Aişe Abdurrahman, el-İ’câzü’l-Beyânî, Mısır: ty. Bureyk b. Said el-Karanî, Külliyâtü’l-Elfâz fi’t-Tefsîr, el-Cemi’yyetü’l-İlmiyyetü’s-Süûdiyye, Riyad: 2005.
  2. Divlekci, Celalettin, “Dilbilim ve Kur’an İlimleri Açısından el-Fîruzâbâdî’nin Besâir’i” Yüksek Lisans Tezi, SDÜ. Sosyal Bilimler Enstitüsü, 2000. Ebû Hayyân, Muhammed b. Yusuf, el-Bahru’l-Muhît, thk. Adil Ahmed Abdülmevcud v.dğr., Beyrut: Dâru’l-Kütübi’l-İlmiyye, 1993. Ebu’l-Beka el-Kefevî, el-Külliyât, haz. Adnan Derviş, Beyrut: Müessesetü’r-Risâle, 1993. el-Fîruzâbâdî, Besâiru Zevi’t-Temyiz fî Letâifi’l-Kitabi’l-Aziz, thk. Ali en-Neccar, Kahire: y.y., 1969. İbrahim b. Samayil es-Sülemî, “Sıyagu’t-Tahrîm inde’l-Usûliyyîn”, Yüksek Lisans Tezi, Ummu’l-Kurâ Üniversitesi, 1431. İbn Âşûr, Muhammed et-Tahir, Tefsîru’t-Tahrîr ve’t-Tenvîr, Tunus: ed-Dâru’t-Tunusiyye li’n-Neşr, 1984. İbnü’l-Cevzî, Abdurrahman b. Ali, Nüzhetü’l-A’yüni’n-Nevâzır fî İlmi’l-Vücûh ve’n-Nezâir, thk. M. Abdulkerim er-Râdî, Beyrut: y.y., 1985. İbn Fâris, Ahmed, Kitâbü’l-Efrâd, thk. Hâtim Salih ed-Dâmin, Dimaşk: Dâru’l-Beşâir, 2002.
  3. İbn Kayyim el-Cevziyye, Bedâiu’l-Fevâid, thk. Ali b. Muhammed el-Umrân, y.y., Dâr Alemi’l-Fevâid, t.y. Halid b. Osman es-Sebt, Kavâidü’t-Tefsîr, Riyad: Dâr İbn Affân, 1997.
  4. Hasen, Abbâs, en-Nahvü’l-Vâfî, Mısır: Dâru’l-Meârif, ty. Hârûf, Muhammed Fehd, el-Müyesser fî’l-Kırââti’l-Erbea Aşara, Dımaşk: Dâru İbn Kesir, 1995. er-Râgıb, el-Isfehânî, Müfredâtü Elfâzı’l-Kur’an, thk. Safvan Adnân Dâvûdî Dımaşk: Dâru’l-Kalem, 1992. es-Sa’dî, Abdurrahman, el-Kavâidü’l-Hisân, Riyad: Mektebetü’r-Rüşd, 1999. Semin el-Halebî, Umdetü’l-Huffaz fî Tefsîri Eşrafi’l-Elfaz, thk. Muhammed et-Tuncî, Beyrut: y.y., 1993. Suyûtî, Abdurrahman b. Ebî Bekr, el-İtkân fî Ulûmi’l-Kur’an, Beyrut: Dâru İbn Kesir, 1973. Şinkîtî, Muhammed, Advâü’l-Beyan, haz. Bekr b. Abdillah Ebû Zeyd, Mekke: Dâr Alemi’l-Fevâid, 1426. Komisyon, Kur’an Yolu, Ankara: Diyanet İşleri Başkanlığı Yayınları, 2007. Malatî Ebü’l-Hüseyin Muhammed b. Ahmed, et-Tenbîh ve’r-Red alâ Ehli’l-Hevâ ve’l-Bida’, nşr. Muhammed Zâhid el-Kevserî, Bağdat: Mektebetü’l-Müsennâ, 1968. el-Malekî, Ahmed b. Abdünnûr, Rasfü’l-Mebânî, thk. Ahmed Muhammed el-Harrât, Dimaşk: Dâru’l-Kalem 1985. Mukâtil b. Süleyman, Tefsîru Mukâtil, thk. Abdullah Şehhâte, Beyrut: Dâru İhyâi’t-Türâsi’l-Arabî, 2002.