Dergiler / Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi / 2020 / Cilt: 17 - Sayı: 46

GÜVENLİK PERSONELİNİN RİSK ALMA EĞİLİMİ

Sayfa
415–432
Yayın Tarihi
2020-10-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Ancak disiplin ceza durumu ve ödül durumu ile kurs ve tazeleme eğitimi başarısı açısından anlamlı bir fark bulunamamıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Öz Güvenlik sektörü çalışanlarının bireysel düzeydeki eylemlerinde istikrarlı ve güvenilir çalışanlar olmaları, bununla birlikte kabul edilebilir ölçülerde risk almaları sektörün geleceği ve toplumun güvenliği için önemli bir konu olarak düşünülebilir.
📊
Temel Bulgular & Veri:İlişkisel tarama yöntemi kullanılan araştırmanın çalışma grubunu bir güvenlik kuruluşunun Türkiye’nin çeşitli illerinde görev yapan 662 yetişkin çalışanı oluşturmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Ancak disiplin ceza durumu ve ödül durumu ile kurs ve tazeleme eğitimi başarısı açısından anlamlı bir fark bulunamamıştır.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler Risk alma eğilimi · başarı motivasyonu · personel seçimi

Özet

Öz Güvenlik sektörü çalışanlarının bireysel düzeydeki eylemlerinde istikrarlı ve güvenilir çalışanlar olmaları, bununla birlikte kabul edilebilir ölçülerde risk almaları sektörün geleceği ve toplumun güvenliği için önemli bir konu olarak düşünülebilir. Bu araştırma ile güvenlik sektörü çalışanlarının performansları ile risk alma eğilimleri arasındaki ilişkinin belirlenmesi amaçlanmıştır. İlişkisel tarama yöntemi kullanılan araştırmanın çalışma grubunu bir güvenlik kuruluşunun Türkiye’nin çeşitli illerinde görev yapan 662 yetişkin çalışanı oluşturmaktadır. Katılımcıların 642’si (%97) erkek, 20’si (%3) kadındır. Çalışma grubu yaşları 23 ile 56 arasında değişen yetişkinlerden oluşturulmuş ve yaş ortalaması 34,62’dir. Araştırma sürecinde veriler katılımcının bilgisayar sistemi ile risk alma tercihi (RISIKO) testine tabi tutulması ve eş zamanlı olarak katılımcıya ilişkin bilgi toplama formunun personel özlük dosyalarından faydalanılarak amir tarafından doldurulması yoluyla toplanmıştır. Verilerin analizinde Çok Bağımlı Değişkenli Varyans Analizi (MANOVA) ve bağımsız değişkenlerin bağımlı değişken üzerinde etkisini belirlemek amacıyla post-hoc testlerden biri olan Tukey testi kullanılmıştır. Araştırma sonucunda risk alma eğilimlerine göre; yönetici yetkinlik puanlarının ve yönetici güvenirlik puanlarının anlamlı düzeyde fark gösterdiği bulunmuştur. Ancak disiplin ceza durumu ve ödül durumu ile kurs ve tazeleme eğitimi başarısı açısından anlamlı bir fark bulunamamıştır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YILMAZ, O., DEMİR, E. M. (2020). GÜVENLİK PERSONELİNİN RİSK ALMA EĞİLİMİ. Mustafa Kemal Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, Cilt: 17 - Sayı: 46, 415–432. https://ajindex.com/articles/266537

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (14)

  1. Arvey, R. D., & Murphy, K. R. (1998). Performance evaluation in work settings. Annual review of psychology, 49(1), 141-168.
  2. Atkinson, J. W. (1957). Motivational determinants of risk-taking behaviour. Psychologcial Review, 64, 359-372.
  3. Bandura, A. (1977). Self-efficacy: Toward a unified theory of behavioral change. Psychological Review, 84, 191-215.
  4. Bandura, A. (1997). Self-Efficacy: The Exercise of Control. NewYork: Freeman. Brown, M., Hyatt, D., & Benson, J. (2010). Consequences of the performance appraisal experience. Personnel Review, 39 (3), 375-396.
  5. Brudan, A. (2010). Rediscovering performance management: systems, learning and integration. Measuring Business Excellence, 14(1), 109-123.
  6. Button, M. (2016). Security officers and policing: powers, culture and control in the governance of private space. London: Routledge. Cascio, W.F., & Aguinis, H. (2010). Applied psychology in human resource management (7th ed.). Upper Saddle River: Prentice-Hall. Ceccato, S., Kudielka, B. M., & Schwieren, C. (2016). Increased risk taking in relation to chronic stress in adults. Frontiers in Psychology, 6, 20-36.
  7. Chabault, D., Hulin, A., & Soparnot, R. (2012). Talent management in clusters. Organizational Dynamics, 41, 327-325.
  8. Chatmen, J. (1989). Improving Interactional Organizational Reserach: A Model of person-organizational fit. Administrative Science Quarterly, 14(3), 333-349.
  9. Collings, D.G., & Mellahi, K. (2009). Strategic Talent Management: A review and research agenda. Human Resource Management Review, 19 (4), 304–313.
  10. De Cenzo, D.A., & Robins, S.P. (1996). Human Resources Management. (5th Ed.). USA: John Wile & Sons. Demartini, C. (2014). Performance Management Systems: Design, Diagnosis and Use. New York: Springer Science & Business Media. Elliott A., & Church, M. (1997). A Hierarchical model of approach and avoidance achieve-ment motivation. J.Pers. Soc. Psychol, 72, 218–232.
  11. Estes, W. K. (1972). Reinforcement in human behavior: reward and punishment influence human actions via informational and cybernetic processes. American Scientist, 60(6), 723-729.
  12. Gotbaum, B. (2005).
  13. Undertrained, Underpaid, and Unprepared: Security Officers Report Deficient Safety Standards in Manhattan Office Buildings. [http://pubadvocate.nyc.gov/reports/securityguards.shtml, Erişim tarihi: 13.01.2019].
  14. Hangen, E. J., Elliot, A. J., & Jamieson, J. P. (2016). The opposing processes model of competition: Elucidating the effects of competition on risk-taking. Motivation Science, 2(3), 157