Dergiler / Folklor/Edebiyat / 2021 / Cilt: 27 - Sayı: 107

Ölü Gömme Gelenekleri Bağlamında Berel Kurganları

Sayfa
771–798
Yayın Tarihi
2021-08-06
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

İlk kez 1865 yılında Wilhelm Radloff tarafından kazısı gerçekleştirilen Berel’deki kurganların birinde permafrost katmanları tespit edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Altay Dağlarının güneybatı ucunda bulunan Berel Vadisi’nde sayıları yüzü aşan kurgan bulunmaktadır.
📊
Temel Bulgular & Veri:İlk kez 1865 yılında Wilhelm Radloff tarafından kazısı gerçekleştirilen Berel’deki kurganların birinde permafrost katmanları tespit edilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Antropolojik araştırmalar ve ölü gömme gelenekleri üzerine yapılan değerlendirmelerin sonucunda ortaya konulan benzerlikler, İskit döneminden Göktürk dönemine kadar kültürel süreklilik veya devamlılık olgusuna dair kanıtlar sunmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Berel kurganları · İskit · Hun

Özet

Altay Dağlarının güneybatı ucunda bulunan Berel Vadisi’nde sayıları yüzü aşan kurgan bulunmaktadır. İlk kez 1865 yılında Wilhelm Radloff tarafından kazısı gerçekleştirilen Berel’deki kurganların birinde permafrost katmanları tespit edilmiştir. Bu özelliğe sahip bir kurganın merkezindeki derin çukura ahşap tomruklardan inşa edilmiş defin odaları konumlandırılmıştır. Söz konusu ahşap defin odalarında ve tek parça tomruktan oyulmuş ahşap lahitte insan ve çok sayıda at gömüleri tespit edilmiştir. Ancak zamanın kazı yöntemleri ve arkeolojik buluntuları muhafaza imkânlarının yeterli olmaması nedeniyle söz konusu insan ve at gömüleri korunamamıştır. Daha sonra Berel Vadisi’ndeki kurganlar yaklaşık 150 yıla yakın süre boyunca kapsamlı bir şekilde kazılmamış ve incelenmemiştir. Bu durum 1998 yılında Prof. Dr. Zainolla Samashev’in ekibiyle birlikte Doğu Kazakistan Arkeolojik ekspedisyonu kapsamında Berel’de geniş çaplı kazılar yürütmeye başlamasıyla değişmiştir. 10. ve 11. Kurganlarda da saptanan permafrost (kalıcı don) katmanları olgusu sıradan kurganlarda korunamayan organik materyallerden yapılmış sanat eserlerinin yanı sıra insan ve at kalıntılarının günümüze ulaşmasına ve incelenebilmesine olanak sağlamıştır. Bu çalışma, Berel kurgan mezarlığında bulunan İskit/Saka, Hun, Hsiyen-pi ve Göktürk dönemlerine ait kurganları ölü gömme gelenekleri bağlamında ele alıp incelemektedir. Antropolojik araştırmalar ve ölü gömme gelenekleri üzerine yapılan değerlendirmelerin sonucunda ortaya konulan benzerlikler, İskit döneminden Göktürk dönemine kadar kültürel süreklilik veya devamlılık olgusuna dair kanıtlar sunmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KUTLU, M., KUTLU, L. (2021). Ölü Gömme Gelenekleri Bağlamında Berel Kurganları. Folklor/Edebiyat, Cilt: 27 - Sayı: 107, 771–798. https://ajindex.com/articles/263080

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (10)

  1. Çernikov, S. (1975). K voprosu o hronologiçeskih periodah v epohu rannih koçevnikov (po arheologiçeskim materialam Vostoçnogo Kazahstana). Pervobıtnaya arheologiya Sibiri (A. Mendelştam, Ed.) 132-137.
  2. Dzhumabekova, G., Bazarbayeva G., Glushkova. T. (2010). Kostyum drevnih bereltsev: Popitka rekonstruktsii. İntegratsiya arheologiçeskih i etnografiçeskih issledovaniy: sbornik nauçnıh trudov, Cilt 1, 307-309.
  3. Gorbunov, A., Samashev, Z., Severski, E. (2005). Sokrovisha merzlih kurganov Kazahskogo Altaya (po materialam mogilnika Berel). Almatı, TOO İl-Teh Kitap. Gryaznov, M. (1930). Drevnie kulturı Altaya. Materialı po izuçeniyu Sibiri, Novosibirsk: Obşestvo izuçeniya Sibiri, 2, 18-26.
  4. Gryaznov, M. (1939). Rannie koçevniki zapadnoi Sibiri i Kazahstana. İstoriya SSSR s drevneişıh vremen do obrazovaniya drevnerusskogo gosudarstva, C I-II (na pravah rukopisi), Moskva. Leningrad, 399-413.
  5. Gryaznov, M. (1950). Pervıi Pazırıkskiy kurgan. İzdatelstvo Gosudarstvennogo Ermitaja. Gryaznov, M. (1992). Altay i prialtayskaya step. Arheologiya SSSR: Stepnaya polosa Azyatskoi çasti SSSR v skifo-sarmatskoe vremyai Moskva, 161-178.
  6. Hudyakov Yu. (1986) Voorujeniye srednevekovıh koçevnikov Yujnoy Sibiri i Centralnoy Azii. Nauka, Novosibirsk. Kadırbayev, M. (1977). Vostoçnıy Kazahstan. İstoriya Kazahskoi SSR, C.1, Alma-Ata. Kashkinbayev, K. (2013). Berel jılkıları, paloepatalogiyalık zertteuler. Astana: A. H.Margulan atındagı Arheologiya İnstitutı Astana kalasının filiyalı. Kashkinbayev, K., Samashev Z. (2005). Loşadi Drevnih Koçevnikov Kazahskogo Altaya. Almatı. Kisilev, S. (1935). İz rabot Altayskoi ekspeditsii Gosudarstvennogo İstoriçeskogo muzeyia 1934 goda. Sovetskaya etnografiya, 1, 97-106
  7. Kisilev, S. (1951). Drevnaya İstoriiya Yujnoi Sibiri. Moskva. Kosintsev, S., Samashev Z., (2014). Berel jılkıları, morfologiyalık zertteu. Astana: A. H. Margulan atındagı Arheologiya İnstitutı Astana kalasının filiyalı. Kubarev, V.,Shulga, P. (2007). Pazırıkskaya kultura (kurganı Çuya i Ursula): monografiya. Barnaul, Altay Üniversitesi.
  8. Kubarev, G.V. (2005). Kultura drevnih tyurok Altaya (po materialam pogrebalnıh pamyatnikov). Novosibirsk. Kutlu, M. (2020a). Orta Asya’da tütekli (kırlangıç) örtünün kökeni ve tarihî gelişim aşamaları üzerine bir değerlendirme. History Studies, 12/5, 2455-2486.
  9. Kutlu, M. (2020b). Eleke Sazı’nda geç tunç çağı›na ait bir İskit kurganı. Kültür Araştırmaları Dergisi, 4/11, 144-156.
  10. Kutlu, M. (2020c). Doğu Kazakistan’da Eleke Sazı Göktürk mezar külliyesi. Yekta