Dergiler / Uludağ Arıcılık Dergisi / 2015 / Cilt: 15 - Sayı: 1

SON YILLARDA GÖRÜLEN KOLONİ KAYIPLARI VE MUHTEMEL SEBEPLERİ

Sayfa
33–40
Yayın Tarihi
2016-02-15
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu etmenlerin birçoğunun aynı anda yaşanması olumsuzluğun katlanarak artmasına, koloninin tolere edemeyeceği bir seviyeye çıkmasına, bağışıklık sisteminin bozulmasına ve sonuç olarak koloni çöküş sendromuna sebep olmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada, son yıllarda giderek artan, arı yetiştiricilerini ve dolayısı ile arıcılık sektörünü tehdit eden toplu bal arısı (Apis mellifera L.) koloni ölümleri ve muhtemel sebepleri değerlendirilmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Özellikle son 50 yıllık süreçte dünya toplam koloni sayısının %100 düzeyinde artmış olduğu ve bu artışın devam ettiğinin bilinmesinde yarar vardır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu etmenlerin birçoğunun aynı anda yaşanması olumsuzluğun katlanarak artmasına, koloninin tolere edemeyeceği bir seviyeye çıkmasına, bağışıklık sisteminin bozulmasına ve sonuç olarak koloni çöküş sendromuna sebep olmaktadır.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:koloni kayıpları · koloni çöküş bozukluğu

Özet

Bu çalışmada, son yıllarda giderek artan, arı yetiştiricilerini ve dolayısı ile arıcılık sektörünü tehdit eden toplu bal arısı (Apis mellifera L.) koloni ölümleri ve muhtemel sebepleri değerlendirilmiştir. Özellikle son 50 yıllık süreçte dünya toplam koloni sayısının %100 düzeyinde artmış olduğu ve bu artışın devam ettiğinin bilinmesinde yarar vardır. Kış sezonlarında %10-15 seviyelerinde normal kabul edilen arı kolonisi ölümleri, bazı yıllarda %100 seviyelerine ulaşmış ve ciddi ekonomik kayıplara neden olmuştur. Toplu kayıpların nedenleri üzerine bazı hipotezler ortaya atılmış ve bunlar üzerinde araştırmalar yapılmış olmasına rağmen henüz kesin bir kanıya varılamamıştır. Son yıllardaki araştırma, gözlemlerimiz ve arı yetiştiricileri ile yaptığımız bilgi paylaşımları sonucunda, yaşanan ölümlerin tek bir nedenden olamayacağı, kolonileri strese sokan birden fazla faktörün sinerjik etki yaratmasının sonucu olabileceği kanaatine varılmıştır. Arı biyolojisi ve koloni dinamiğinin yeterince bilinmemesi başta olmak üzere yetiştirici uygulamalarındaki hatalar, genetik varyasyonun azalması, parazit-predatör ve hastalık etmenlerinin yaygınlaşması, mevsim değişimleri, aşırı endüstriyel şeker kullanımı, cezp edici nitelikteki deterjanlar, aşırı akarisit ve antibiyotik kullanımı, tarımsal amaçlı kimyasal gübre ve pestisit kullanımı stres oluşturan temel unsurlardır. Bu etmenlerin birçoğunun aynı anda yaşanması olumsuzluğun katlanarak artmasına, koloninin tolere edemeyeceği bir seviyeye çıkmasına, bağışıklık sisteminin bozulmasına ve sonuç olarak koloni çöküş sendromuna sebep olmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KAVAK, G. (2016). SON YILLARDA GÖRÜLEN KOLONİ KAYIPLARI VE MUHTEMEL SEBEPLERİ. Uludağ Arıcılık Dergisi, Cilt: 15 - Sayı: 1, 33–40. https://ajindex.com/articles/259684

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (8)

  1. Adam. B., 1983. Breding the Honey Bee. Northern Bee Books, Mytholmroyd: Hbden Bribge, UK. Aydın, L. 2007. Arı Ölümlerinde “CCD” Şüphesi. www.google.com.genbilim.com. Bacandritsos, N., Granato, A., Budge, G., Papanastasiou, Roiniti, E., Caldon, M., Falcaro, C, Gallina, A., Mutinelli, F.2010. Sudden deaths and colony population decline in Greek honey bee colonies. Journal of Invertebral Pathology, Doi:10.1016/j.jip.2010.08.004. Beggs, KT.,Hamilton, IS., Kurshan, PT., Mustard, JA., Mercer, AR., Characterization of a D2 Like Dopamine Receptor(Amdop3) in Honeybees. İnsect Biochemistry and Molecular Biology, 35:873-882 (2005).
  2. Burget, M. And G. Fisher 1997. The contamination of foraging honey bees and polen with penncap-M. American Bee Journal 118 (3): 154-155.
  3. Canacchliho, M., Amoroso, W., Gardi, T., Musci, I., Timmers, B., Deconinck, K., Çelik, K., Coşkun, B., 2012. Arı hastalıkları, sağaltımı ve organik bal üretimi önlemleri. Bölüm IX. Arıcının El Kitabı. Beekeeping european envıromental sustainability “bees” projesi Ldv 2010-1-TR1-LEO05-16698. www.beeseurope.eu. 155-162
  4. Çanakkale. Çakmak, İ., Aydin, L., Güleğen, E., Wells, H., 2003. Varroa (Varroa destructor) and tracheal mite (Acarapis woodi) incidence in the Republic of Turkey. Journal of Apicultural Research, 42(4): 57- 60. Giray T., Cakmak I, Aydın L., Kandemir I., Inci A., Oskay, D., Doke M.A., Kence M., Kence A. 2007. Preliminary survey results on 2006-2007 colony losses in Turkey, Uludag Bee Journal, 7;101—107. Giray, T., Kence, M., Oskay, D., Döke, M.A., Kence, A. 2010: Scientific Note: Colony Losses Survey in Turkey and Causes of Bee Deaths. Apidologie, 41:451-453.
  5. Gonzales-Burgos, I., Feria-Velasco, A., Seratonin/Dopamine interaction in memory formation, Progres in Brain Research, 172: 603- 23(2008).
  6. Güler, A., 2006. Bal Arısı (Apis mellifera). Ondokuz Mayıs Üniversitesi Yayınları. Ders Kitabı. NO:55. Samsun. Güler, A., O. Kaftanoğlu, Y.Bek, H. Yeninar 1999. Türkiye’deki Önemli Bal Arısı (Apismellifera L.) Irk ve Ekotiplerinin Morfolojik Karakterler Açısından İlişkilerinin Diskriminant Analiz Yöntemleriyle Saptanması. Tr. J. Of Veterinary and Animal Sciences, 23: 337-343.
  7. Güler, A., 2000. The effects of narrowed area and additional feeding on some physiological characteristics of honey bee (Apis mellifera L.) colonies. Turkish Journal of Veterinary and Animal Sciences, 24: 1-6.
  8. Güler, A., Arslan, S., Alpay, H., Bıyık, S. 2012. Muğla Arısının Türkiye ve Dünyadaki Ticari Bazı Arı (Apis mellifera L.)