Dergiler / Uludağ Arıcılık Dergisi / 2016 / Cilt: 16 - Sayı: 1

IĞDIR İLİ ARICILARININ SOSYO-EKONOMİK DURUMU

Sayfa
2–11
Yayın Tarihi
2016-11-30
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bölge arıcılarının devletten belli başlı beklentileri; arıcılıkla ilgili kooperatif kurulması, kovan başına verilen arıcılık desteğinin arttırılması ve sahte balın önlenmesine yönelik tedbirlerin alınması olarak belirlenmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmanın amacı Iğdır ili arıcılarının demografik özelliklerini ve arıcılıkla ilgili sorunlarını belirleyerek bunların çözümüne ve daha yüksek verim elde etmelerine katkı sağlayacak önerilerde bulunmak ve böylece arıcıların daha fazla gelir elde etmelerini sağlamaktır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Çalışmada kullanılan veriler, Iğdır İli Arıcılar Birliği’ne üye 85 arıcılık işletmesi ile tamsayım yöntemine göre yapılan anketlerden elde edilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bölge arıcılarının devletten belli başlı beklentileri; arıcılıkla ilgili kooperatif kurulması, kovan başına verilen arıcılık desteğinin arttırılması ve sahte balın önlenmesine yönelik tedbirlerin alınması olarak belirlenmiştir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Arıcılık · Demografik Özellikler · Üretici Sorunları

Özet

Bu çalışmanın amacı Iğdır ili arıcılarının demografik özelliklerini ve arıcılıkla ilgili sorunlarını belirleyerek bunların çözümüne ve daha yüksek verim elde etmelerine katkı sağlayacak önerilerde bulunmak ve böylece arıcıların daha fazla gelir elde etmelerini sağlamaktır. Çalışmada kullanılan veriler, Iğdır İli Arıcılar Birliği’ne üye 85 arıcılık işletmesi ile tamsayım yöntemine göre yapılan anketlerden elde edilmiştir. Araştırma sonucunda işletmelerde Erkek İş Birimi (EİB) cinsinden ortalama nüfus 3.44, işletmeciler 20 yıllık iş tecrübesine sahip olup, yaş ortalamaları 52 ve %61.20’sinin ilköğretim düzeyinde eğitim aldıkları belirlenmiştir. İşletmecilerin %87.06’sının arıcılık dışında ek gelirleri bulunurken, %37.60’ının asıl geçim kaynağını arıcılık oluşturmaktadır. Kışlama kayıpları ve arı hastalıkları en önemli kovan sönme sebepleridir. Üreticilerin tamamı balı doğrudan tüketiciye satmakta ve satış yıl boyunca devam etmektedir. Bal pazarlaması ile ilgili en önemli sorunlar; pazarlamada etkili olacak kooperatiflerin olmaması, hak ettiği değere satılmaması, fiyat standardizasyonunun olmamasıdır. İşletmecilerin %55.29’u borçlu, ortalama borç miktarı 8,574.11 TL ve borç kaynakları Ziraat Bankası, diğer bankalar ve şahıslardır. Arıcılığı etkileyen olumsuz faktörlerin başında olumsuz iklim şartları, ürün fiyatındaki düşme, girdi maliyetindeki artış, kışlama kayıpları, hastalık ve zararlılarla etkin bir mücadele edememe gelmektedir. Bölge arıcılarının devletten belli başlı beklentileri; arıcılıkla ilgili kooperatif kurulması, kovan başına verilen arıcılık desteğinin arttırılması ve sahte balın önlenmesine yönelik tedbirlerin alınması olarak belirlenmiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KADİRHANOĞULLARI, İ. H. (2016). IĞDIR İLİ ARICILARININ SOSYO-EKONOMİK DURUMU. Uludağ Arıcılık Dergisi, Cilt: 16 - Sayı: 1, 2–11. https://ajindex.com/articles/259626

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (8)

  1. Akdemir, Ş., Kumova, U., Yurdakul, O. Kaftanoğlu, O., (1990). Adana İlinde Arı Yetiştiriciliğinin Ekonomik Yapısı. Çukurova Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, (1): 123-136, Adana. Anonim, (2015a). TUİK. Türkiye İstatistik Kurumu verileri. http://rapory.tuik.gov.tr/23-08-2016- 14:39:36-3. 10280432992354927071193465597.html? Anonim, (2015b). TUİK. Türkiye İstatistik Kurumu verileri. http://rapory.tuik.gov.tr/11-07-2016- 01:16:21-5. 13140955631833948769108019551.html? Çelik, Y., Turhan, İ., (2014). Konya İlinde Arıcılık İşletmelerinin Yapısal Özellikleri. Uludağ Arıcılık Dergisi. 14(1):15-25.
  2. Çiçek, A., Erkan, O., (1996). Tarım Ekonomisinde Araştırma ve Örnekleme Yöntemleri. Gazi Osmanpaşa Üniversitesi Ziraat Fakültesi Yayınları No: 12, Ders Notları Serisi No:6, Tokat. Çivi Yalçın, F., (2014). Tokat İli Merkez İlçede Arıcılık Faaliyeti Yapan İşletmelerde Bal ve Diğer Arı Ürünleri Üretimi ve Organik Üretim Potansiyeli. (Yüksek Lisans Tezi), Gaziosmanpaşa Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Tarım Ekonomisi Anabilim Dalı, Tokat. Devkota, K., Dhakal, S. C., Thapa, R.P., (2016).10. Economics of Beekeeping as Pollination Management Practices Adopted by Farmers in Chitwan District Of Nepal. Agriculture & Food Security, 5(6). Emir, M., Peri, F., (2016). Samsun İli Salıpazarı İlçesi Arıcılığının ve Arıcı-Birlik İlişkilerinin İncelenmesi. Uluslararası Tarım ve Yaban Hayatı Bilimleri Dergisi, 2(1): 18-22.
  3. Giannini, T. C., Boff, S., Cordeiro, G. D., Cartolano,13. J. E., Veiga, A. K., Imperatriz-Fonseca, V. L., Saraiva, A. M., (2015). Crop pollinators in Brazil: a review of reported interactions. Apidologie. 46(2):209–223.
  4. Güneş, T., Arıkan, A., (1988).
  5. Tarım Ekonomisi İstatistiği, Ankara Üniv. Ziraat Fak. Yayınları No:1049, Ankara.
  6. Kadirhanoğulları, İ. H., (2016). Iğdır İli’nde Arıcılığın Ekonomik Analizi. Iğdır Üniversitesi,
  7. Fen Bilimleri Ensttüsü, Yüksek Lisans Tezi, Iğdır. Karadaş, K., (2007). Erzurum İli’nde Organik Tarım Yapan ve Yapmayan Tarım İşletmelerinin AB Tarım Sektörüne Uyum Sürecinde Ekonometrik Analizi (Doktora Tezi). Atatürk Üniversitesi Fen Bilimleri Ens, Erzurum. Karakaya, E., Kızıloğlu, S., (2015). Bingöl İli Bal Üretimi. Iğdır Univ. J. Inst. Sci. & Tech. 5(2): 25- 31. Kekeçoğlu, M., Gürcan, E.K., Soysal, M.İ., 2007.19. Türkiye Arı Yetiştiriciliğinin Bal Üretimi Bakımından Durumu. Tekirdağ Ziraat Fakültesi Dergisi, 4(2):227-236.
  8. Kekeçoğlu, M., Rasgele, P.G., (2013). Düzce İli Yığılca İlçesindeki Arıcılık Faaliyetleri Üzerine Bir Çalışma. Uludağ A