Dergiler / Sakarya University Journal of Education / 2017 / Cilt: 7 - Sayı: 2

Öğretmen Öznel İyi Oluş Ölçeğinin Türkçeye Uyarlanması: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması

Adaptation of Teacher Subjective Wellbeing Questionaire (TSWQ) to Turkish: A Validity and Reliability Study

Sayfa
385–397
Yayın Tarihi
2017-08-25
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Türk kültürüne uyarlanan Öğretmen Öznel İyi Oluş Ölçeği’nin geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğu söylenebilir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmanın amacı Renshaw, Long ve Cook (2015) tarafından geliştirilmiş Öğretmen Öznel İyi Oluş Ölçeğinin (Teacher Subjective Wellbeing Questionnaire – TSWQ) Türk kültürüne uyarlanmasıdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Ölçeğinin Türkçe versiyonunun araştırma verileri Milli Eğitim Bakanlığına bağlı okullarda çalışmakta olan 544 öğretmenden elde edilmiştir. 8 maddeden oluşan ölçek Okul bağlılığı ve Öğretim yeterliği olmak üzere 2 alt boyuttan oluşmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Türk kültürüne uyarlanan Öğretmen Öznel İyi Oluş Ölçeği’nin geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğu söylenebilir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2015 Verileri
⚙️Değişkenler:öznel iyi oluş · öğretmen · uyarlama

Özet

Bu çalışmanın amacı Renshaw, Long ve Cook (2015) tarafından geliştirilmiş Öğretmen Öznel İyi Oluş Ölçeğinin (Teacher Subjective Wellbeing Questionnaire – TSWQ) Türk kültürüne uyarlanmasıdır. Ölçeğinin Türkçe versiyonunun araştırma verileri Milli Eğitim Bakanlığına bağlı okullarda çalışmakta olan 544 öğretmenden elde edilmiştir. 8 maddeden oluşan ölçek Okul bağlılığı ve Öğretim yeterliği olmak üzere 2 alt boyuttan oluşmaktadır. Ölçeğin yapı geçerliği açımlayıcı faktör analizi (AFA) ve doğrulayıcı faktör analiziyle (DFA) test edilmiştir. Açımlayıcı faktör analizinde maddelerin ölçeğin orijinalindeki gibi 2 alt boyutta toplandığı bulunmuştur. Doğrulayıcı faktör analizi sonucunda ise uyum düzeylerinin istenilen düzeyde olduğu görülmüştür. (x²= 56.01, sd= 18, RMSEA= .075, NFI= 0.97, NNFI= 0.96, CFI= 0.98, GFI= .096, AGFI= 0.93, GFI= 0.96, SRMR=0.04). Ölçeğin tamamının Cronbach Alfa güvenirlik katsayısı .82 olarak bulunmuştur. Türk kültürüne uyarlanan Öğretmen Öznel İyi Oluş Ölçeği’nin geçerli ve güvenilir bir ölçme aracı olduğu söylenebilir.

Abstract

The aim of this study was to adapt Teacher Subjective Wellbeing Questionnaire which was developed by Renshaw, Long and Cook (2015) to Turkish culture. Data were obtained from 544 teachers working at schools of Ministry of Education. The questionnaire consists of 8 items and 2 factor named School Connectedness and Teaching Efficacy. Explanatory Factor Analyses (EFA) and Confirmatory Factor Analysis (CFA) were executed to test the construct validity of the scale. As a result of the exploratory factor analysis, it was found that scale had a two dimensional structure as in the original scale. Results of CFA indicated that the fit values of the model were acceptable (x²= 56.01, sd= 18, RMSEA= .075, NFI= 0.97, NNFI= 0.96, CFI= 0.98, GFI= .096, AGFI= 0.93, GFI= 0.96, SRMR=0.04). Reliability coefficients of the total scale was .82. According to study findings scale adapted to Turkish culture is a valid and reliable measurement tool for teacher subjective wellbeing.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Ergün, E., Nartgün, Ş. S. (2017). Öğretmen Öznel İyi Oluş Ölçeğinin Türkçeye Uyarlanması: Geçerlik ve Güvenirlik Çalışması. Sakarya University Journal of Education, Cilt: 7 - Sayı: 2, 385–397. https://ajindex.com/articles/240132

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (17)

  1. Akın, U., & Oğuz, E. (2010). Öğretmenlerin Işkoliklik Ve Tükenmişlik Düzeylerinin Ilişkisi Ve Çeşitli Değişkenler Açısından Incelenmesi. Kuram Ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 3(3), 3098-327.
  2. Akyıldız, M. (2009). Pirls 2001 Testinin Ülkelerarası Yapı Geçerliliğinin Incelenmesi. Yayımlanmamış doktora tezi. Ankara Üniversitesi,
  3. Eğitim Bilimleri Enstitüsü, Ankara.
  4. Avcı, Ü., & Seferoğlu, S. S. (2011). Bilgi Toplumunda Öğretmenin Tükenmişliği: Teknoloji Kullanımı Ve Tükenmişliği Önlemeye Yönelik Alınabilecek Önlemler. Akdeniz Eğitim Araştırmaları Dergisi, 9, 13-26.
  5. Balaban, J. (2000). Temel Eğitimde Öğretmenlerin Stres Kaynakları Ve Başa Çıkma Teknikleri. Pamukkale Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 7(7), 188-195.
  6. Başol, G., & Altay, M. (2009). Eğitim Yöneticisi Ve Öğretmenlerin Mesleki Tükenmişlik Düzeylerinin Incelenmesi. Kuram Ve Uygulamada Eğitim Yönetimi, 58(58), 191-216.
  7. Bentler, P.M. & Bonnet, D.C. (1980), Significance Tests and Goodness of Fit In The Analysis Of Covariance Structures, Psychological Bulletin, 88 (3), 588-606.
  8. Brennan, K. (2006). The Managed Teacher: Emotional Labour, Education, and Technology. Educational Insights, 10, 55-65.
  9. Büyüköztürk, Ş. (2010). Sosyal Bilimler Için Veri Analizi El Kitabı (11. Baskı). Ankara:
  10. Pegem Akademi. Büyüköztürk, Ş. (2012). Veri Analizi El Kitabı. Ankara:
  11. Pegem A Yayıncılık. Capel, S. A. (1991). A Longitudinal Study of Burnout in Teachers. British Journal of Educational Psychology, 61, 36–45.
  12. Cemaloğlu, N., & Şahin, D. E. (2007). Öğretmenlerin Mesleki Tükenmişlik Düzeylerinin Farklı Değişkenlere Göre Incelenmesi. Kastamonu Eğitim Dergisi, 15(2), 465-484.
  13. Chang, M. L. (2009). An Appraisal Perspective of Teacher Burnout: Examining the Emotional Work of Teachers. Educational Psychology Review, 2, 193-218.
  14. Çokluk, Ö., Şekercioğlu, G. & Büyüköztürk, Ş. (2012). Sosyal Bilimler Için Çok Değişkenli Istatistik Spss Ve Lisrel Uygulamaları. Ankara:
  15. Pegem Akademi. Deci, E. L. And Ryan, R. M. (2000). The "What" And "Why" Of Goal Pursuits: Human Needs and the Self-Determination of Behavior. Psychological Inquiry, 11(4), 227-268.
  16. Devellis F. R. (2016). Scale Development: Theory and Applications. New York: Sage Publications. Retrieved On 15.01.2017 From Https://Books.Google.Com.Tr/Books?Id=48accwaaqbaj&Source=Gbs_Navlinks_S. Diener, E. (1984). Subjective Well-Being. Psychological Bulletin, 95(3), 542-575.
  17. Diener, E. (1994). Assessing Subjective Well-Being: Progress and Opportunities. Social İndicators Research, 31(2), 103-1