KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Erzincan Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi / 2013 / Cilt: 6 - Sayı: 2

1,4-DİOKSAN VERİLEN SWISS ALBİNO FARELERDE(♀) YEŞİL ÇAYIN BAZI FİZYOLOJİK VE GENOTOKSİK PARAMETRELER ÜZERİNE KORUYUCU ETKİSİ

-

Kültiğin ÇAVUŞOĞLU
Saffet SAĞIR
Kürşad YAPAR
Sayfa
145–155
Yayın Tarihi
2014-03-18
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak yeşil çay uygulaması yakın gelecekte kimyasallar tarafından sebep olunan toksisitenin azaltılmasında “toksisite sınırlayıcı” bir antioksidan olarak kullanılabilir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada 1,4 Dioksanın Swiss albino farelerde muhtemel fizyolojik ve genotoksik etkileri ile yeşil çay özütünün bu etkilere karşı koruyucu rolü araştırılmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Fizyolojik parametrelerin indikatörü olarak vücut ağırlığı, genotoksik parametrelerin indikatörleri olarak ise mikronükleus (MN) ve kromozomal anormallik sıklıkları kullanılmıştır. 1,4 Dioksan uygulamasının kontrol grubuna göre vücut ağırlığında istatistiksel açıdan önemli bir azalmaya, MN ve kromozomal anormallik sıklığında ise bir artışa neden olduğu belirlenmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak yeşil çay uygulaması yakın gelecekte kimyasallar tarafından sebep olunan toksisitenin azaltılmasında “toksisite sınırlayıcı” bir antioksidan olarak kullanılabilir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:4 Dioksan · albino fare · genotoksisite

Özet

Bu çalışmada 1,4 Dioksanın Swiss albino farelerde muhtemel fizyolojik ve genotoksik etkileri ile yeşil çay özütünün bu etkilere karşı koruyucu rolü araştırılmıştır. Albino fareler rastgele bir kontrol, beş uygulama olmak üzere toplam altı gruba ayrılmışlardır. Fizyolojik parametrelerin indikatörü olarak vücut ağırlığı, genotoksik parametrelerin indikatörleri olarak ise mikronükleus (MN) ve kromozomal anormallik sıklıkları kullanılmıştır. 1,4 Dioksan uygulamasının kontrol grubuna göre vücut ağırlığında istatistiksel açıdan önemli bir azalmaya, MN ve kromozomal anormallik sıklığında ise bir artışa neden olduğu belirlenmiştir. Yeşil çay uygulaması ise 1,4 Dioksanın söz konusu olumsuz etkilerini iyileştirerek, kontrol grubu kadar olmasada vücut ağırlığında tekrar bir artışa, MN ve kromozomal anormallik sıklıklarında ise bir azalmaya neden olmuştur. Sonuç olarak yeşil çay uygulaması yakın gelecekte kimyasallar tarafından sebep olunan toksisitenin azaltılmasında “toksisite sınırlayıcı” bir antioksidan olarak kullanılabilir.

Abstract

The aim of this study is to investigate the possible physiological and genotoxic effects of 1,4 Dioxane and the protective role of green tea extract to this effects in Swiss albino mice. Albino mice divided into one control group and five practice groups randomly. The body weights before and after practice period, erythrocyte and bone marrow quantity and frequency of chromosomal abnormalities of Albino mice are determined through a sensitive balance, using micronucleus test and by using erythrocyte micronucleus test (EMT) and chromosomal abnormalities test (CAT), respectively. It is determined that 1,4 Dioxane practice causes a statistically important reduction of body weight and increase in MN and frequency of chromosomal abnormalities according to control group. Green tea practice improves these negative effects of 1,4 Dioxane and causes an increase in body weight and a decrease in MN and frequency of chromosomal abnormalities though less than control group. As a result, green tea practice can be used in reduction of toxicity caused by chemicals as a toxicity limiter antioxidant in near future.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇAVUŞOĞLU, K., SAĞIR, S., YAPAR, K. (2014). 1,4-DİOKSAN VERİLEN SWISS ALBİNO FARELERDE(♀) YEŞİL ÇAYIN BAZI FİZYOLOJİK VE GENOTOKSİK PARAMETRELER ÜZERİNE KORUYUCU ETKİSİ. Erzincan Üniversitesi Fen Bilimleri Enstitüsü Dergisi, Cilt: 6 - Sayı: 2, 145–155. https://ajindex.com/articles/234224

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (15)

  1. Abe, S. and Sasaki, M. (1977). Chromosome Aberrations and Sister Chromatid Exchanges in Chinese Hamster Cells Exposed to Various Chemicals, Journal National Cancer Institute, 58, 6, 1635-1641.
  2. ATSDR. (2006). Toxicological profile for 1,4-dioxane (update). U.S. Department of Health and Human Services. Agency for Toxic Substances and Disease Registry. Benzio, I. F. F. and Szeto, Y. T. (1999). Total Antioxidant Capacity of Teas By The Ferric Reducing/Antioksidant Power Assay, Journal Agricultural and Food Chemical, 64, 633-636.
  3. Beyersmann, D. and Hechtenberg, S. (1997).
  4. Cadmium, Gene Regulation and Cellular Signaling in Mammalian Cells, Toxicology and Applied Pharmacology, 144, 247–261.
  5. Brusick, D. (1987).
  6. Principles of Genetic Toxicology, Plenum Pres, NY, London. Drew, R.T., Patel, J. M. and Lin, F. N. (1978). Changes in Serum Enzymes in Rats After Inhalation of Organic Solvents Singly and in Combination, Toxicology and Applied Pharmacology, 45, 809-819.
  7. Eman, A. M., Ola Hassan, E. H. (2005). Genotoxicity of 1,4 Dioxane in Mouse Bone Marrow: I. Effect on the Micronucleus Assay, Scientific Journal of King Faisal University, 6, 1426. EPA. (2006). Treatment Technologies for 1,4- Dioxane. Fundamentals and Field Applications. EPA 542-R-06-009.
  8. Fenench, M., Chang, W. P., Kirsch-Volders, M., Holland, N., Bonassi, S. and Zeiger, E. (2003). Human Micronucleus Project. HUMN Project: Detailed Description of the Scoring Criteria for the CytokinesisBlock Micronucleus Assay Using Isolated Human Lymphocyte Cultures, Mutation Research, 534, 65–75.
  9. Kociba, R. J. (1974). Chronic toxicity study of dioxane in the drinking water of Sherman rats. Midland, MI: Dow Chemical Company. Mateuca, R., Lombaert N., Aka PV., Decordier I. and Kirsch-Volders M. (2006). Chromosomal Changes: Induction, Detection Methods and Applicability in Human Biomonitoring, Biochemistry, 88, 11, 1515 Moeller, D.W. (1997).
  10. Environmental Health, Harvard University Press,
  11. Cambridge. Mohr, T.K.G. (2001).
  12. Solvent Stabilizers, White Paper. Prepublication Copy. Santa Clara Valley Water District of California. San Jose, California. Morley, A. A. (1986). Cytokinesis-Blocked Micronucleus Method in Human Lymphocytes: Effect of In-Vivo Aging and Low Dose X-Irradiation, Mutation Research, 161, 193-198.
  13. Murray, R. K., Granner, D. K., Mayes, P.A. & Rodwell, V.W. (1996). Harper’ın Biyokimyası. Barış Kitabevi.
  14. İstanbul.
  15. Oguni, I., Nasu, K., Kanaya, S., Ota, Y., Yamamoto, S. and Nomura, T. (1989). Epidemiologic