KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Akademik Yaklaşımlar Dergisi / 2018 / Cilt: 9 - Sayı: 1

Türkiye’de Yönetimin Sivilleşmesi: Ordunun Siyasal Kontrol Süreci Üzerine Bir İnceleme

Ahmet BARBAK
Sayfa
31–65
Yayın Tarihi
2018-06-25
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Böylece, ilgili aktörlerin ordunun siyasal kontrol sürecine sağladıkları girdiler, aralarındaki uzlaşının gelişimi ve yönetim yapısının dönüşümü bütüncül olarak gösterilmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Öz Bu çalışma, Türkiye’de yönetimin sivilleşmesini ordunun siyasal kontrol süreci üzerinden incelemektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türkiye’de ordunun siyasal kontrol süreci, 1990’lı yılların ortasından itibaren uluslararası örgütler, sermaye kesimi, devlet dışı aktörler ve siyasal iktidarın uzlaşı içerisinde olduğu bir dönemi temsil etmektedir. 15 Temmuz 2016 darbe girişiminden sonra ordunun siyasal kontrolünün yapısal ve işlevsel olarak pekiştirildiği söylenebilir.
💡
Sonuç & Katkı:Böylece, ilgili aktörlerin ordunun siyasal kontrol sürecine sağladıkları girdiler, aralarındaki uzlaşının gelişimi ve yönetim yapısının dönüşümü bütüncül olarak gösterilmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2016 Verileri
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler Siyasal Kontrol · Ordu · Yönetim

Özet

Öz Bu çalışma, Türkiye’de yönetimin sivilleşmesini ordunun siyasal kontrol süreci üzerinden incelemektedir. Siyasal kontrol, ordunun seçilmiş sivillere bağlı ve sorumlu olduğu durumu ifade etmektedir. Çalışmada ordunun siyasal kontrolü, yönetimin sivilleşmesinin bir bileşeni olarak ele alınmaktadır. Yönetimin sivilleşmesi, yönetim yapısında ordunun siyasal kontrolü yoluyla sivillerin üstünlüğünün sağlanmasıdır. Türkiye’de ordunun siyasal kontrol süreci, 1990’lı yılların ortasından itibaren uluslararası örgütler, sermaye kesimi, devlet dışı aktörler ve siyasal iktidarın uzlaşı içerisinde olduğu bir dönemi temsil etmektedir. 15 Temmuz 2016 darbe girişiminden sonra ordunun siyasal kontrolünün yapısal ve işlevsel olarak pekiştirildiği söylenebilir. Çalışmada, ordunun siyasal kontrolü süreç ve aktör odaklı bir yöntemle incelenmektedir. Böylece, ilgili aktörlerin ordunun siyasal kontrol sürecine sağladıkları girdiler, aralarındaki uzlaşının gelişimi ve yönetim yapısının dönüşümü bütüncül olarak gösterilmektedir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

BARBAK, A. (2018). Türkiye’de Yönetimin Sivilleşmesi: Ordunun Siyasal Kontrol Süreci Üzerine Bir İnceleme. Akademik Yaklaşımlar Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 1, 31–65. https://ajindex.com/articles/2312

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (24)

  1. AKAY, Hale (2010), Security Sector in Turkey: Questions, Problems, And Solutions. Çev. E. İlhan, TESEV, İstanbul.
  2. AKÇA, İsmet (2010), Türkiye’de Askeri-İktisadi Yapı: Durum, Sorunlar, Çözümler, TESEV, İstanbul.
  3. AKNUR, Müge (2013), “Civil-Military Relations During AK Party Era: Major Developments and Challenges”, Insight Turkey, Vol: 15, No: 4, pp. 131-150.
  4. AKYÜREK, Salih (2010),
  5. Zorunlu Askerlik ve Profesyonel Ordu, BİLGESAM, Ankara.
  6. AKYÜREK, Salih ve YILMAZ, Mehmet Ali (2013), Türk Silahlı Kuvvetlerine Toplumsal Bakış, BİLGESAM, Ankara.
  7. AKYÜREK, Salih; KOYDEMİR, F. Serap; ATALAY, Esra; BIÇAKSIZ, Adnan (2014), Sivil-Asker İlişkileri ve Ordu-Toplum Mesafesi, BİLGESAM, Ankara.
  8. ALABARDA, Yusuf (2016), TSK’nın Reformu: Sivil-Asker İlişkilerinin Dönüşümü İçin Bir Yol Haritası, SETA, Ankara.
  9. ALTIOK, Hatice Öner (2016), “Hemşirelik Eğitiminde Sosyalizasyon Süreci ve Profesyonel Kimlik Gelişimi”, Adnan Menderes Üniversitesi Eğitim Fakültesi Eğitim Bilimleri Dergisi, Cilt: 7, Sayı: 2, ss. 55-62.
  10. ARNOLD, R. Douglas (1987), “Political Control of Administrative Officials”, Journal of Law, Economics, and Organization, Vol: 3, No: 2, pp. 279-286.
  11. ATİYAS, Izak (1995), Uneven Governance and Fiscal Failure: The Adjustment Experience in Turkey, The World Bank, USA. AVRUPA BİRLİĞİ BAKANLIĞI (2014),
  12. Siyasi reformlar-I, Ankara.
  13. AVRUPA BİRLİĞİ GENEL SEKRETERLİĞİ (2007).
  14. Avrupa Birliği Uyum Yasa Paketleri, Ankara.
  15. AVRUPA KOMİSYONU (1998), Türkiye’nin Katılım Yönünde İlerlemesi Üzerine Komisyonun 1998
  16. Düzenli Raporu, Dışişleri Bakanlığı, Ankara.
  17. AVRUPA KOMİSYONU (2000), Türkiye’nin Katılım Yönünde İlerlemesi Üzerine Komisyonun 2000
  18. Düzenli Raporu, Dışişleri Bakanlığı, Ankara.
  19. AVRUPA KOMİSYONU (2005), Türkiye’nin Katılım Yönünde İlerlemesi Üzerine Komisyonun 2005
  20. Düzenli Raporu, Dışişleri Bakanlığı, Ankara.
  21. BLAND, Douglas L. (1999), “A Unified Theory of Civil-Military Relations”, Armed Forces and Society, Vol: 26, No: 1, pp. 7-26.
  22. BERİŞ, Hamit Emrah (2012), Yüksek Askeri Şura (YAŞ) ve Silahlı Kuvvetlerin Demokratik Sistemdeki Yeri: Tespitler-Öneriler, Stratejik Düşünce Enstitüsü, Ankara.
  23. BERKSOY, Biriz (2013), Türkiye’de Ordu, Polis ve İstihbarat Teşkilatları: Yakın Dönem Gelişmeler ve Reform İhtiyaçları, TESEV, İstanbul.
  24. BORN, Hans (2006), “Democratic Control of Armed Forces”, CAFORİO, Giuseppe (Ed.), Handbook of the Sociology of the Military, Springer, Boston, pp. 151-165. CENTER FOR EUROPEAN SECURITY STUDIES (CESS) (2005), Türk Sivil-Asker İlişkileri ve Avrupa Birliği: Süregele