Dergiler / Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi / 2019 / Cilt: 7 - Sayı: 16

OSMANLI DEVLETİ’NİN SEFARET İMAMLARI

Sayfa
762–782
Yayın Tarihi
2019-03-24
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Yine de büyükelçilik kançılaryasının bir parçası olan bu memuriyeti bugünkü Diyanet İşleri Başkanlığı bünyesinde yurt dışında görev yapan din görevlilerinin öncüsü olarak kabul etmek gerekir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Öz Osmanlı Devleti’nde gerek fevkalade elçiler ve gerekse ilk ikamet elçilikleri maiyetinde kimi zaman imamlara da yer verildiği görülmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:O’nun emriyle 1891 yılında bir düzenleme yapıldı.
💡
Sonuç & Katkı:Yine de büyükelçilik kançılaryasının bir parçası olan bu memuriyeti bugünkü Diyanet İşleri Başkanlığı bünyesinde yurt dışında görev yapan din görevlilerinin öncüsü olarak kabul etmek gerekir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler Osmanlı Devleti · II. Abdülhamid · II. MeĢrutiyet

Özet

Öz Osmanlı Devleti’nde gerek fevkalade elçiler ve gerekse ilk ikamet elçilikleri maiyetinde kimi zaman imamlara da yer verildiği görülmektedir. Fakat sefaret imamlarının gerçek manada kurumsal kimlik kazanması II. Abdülhamid döneminde gerçekleşmiştir. O’nun emriyle 1891 yılında bir düzenleme yapıldı. Büyükelçilik vasfına sahip Berlin, Londra, Paris, Roma, St. Petersburg ve Viyana’daki Osmanlı sefarethanelerine birer imam tayin edildi. Washington Sefaretinin büyükelçiliğe dönüştürülmesiyle bu sayı yediye çıkmıştır. Sefaret imamları imtihan sonucu Meşihat Dairesi tarafından seçilirdi. Görev süreleri II. Abdülhamid’in ısrarı ile bir yıl ile sınırlı tutuldu. Fakat ilk tayin edilen isimler, zorunlu bir istisna dışında, II. Abdülhamid’in saltanatının sonuna kadar görevlerinde kaldılar. Sefarethanelere yeni imamların tayini ancak II. Meşrutiyet ile birlikte yapılabildi. Bunun yanında imam tayinlerinde bazı değişiklikler de söz konusudur. Sefaret imamlarının sadece medrese mezunu olması yetersiz görüldüğü için Mekteb-i Hukuk mezunları arasından seçilmesine özen gösterildi. Ayrıca sefaret imamlarını belirleme işi Meşihat Dairesi yerine Hariciye Nezaretine bırakıldı. Her iki dönemde de yapılan düzenlemelere rağmen sefaret imamlığının belli bir temele oturtulabildiği söylenemez. Hatta ciddi bir görev tanımlaması dahi yapılmamıştır. Sefaret İmamları, sadece Osmanlı Devleti’nin değil aynı zamanda İslam halifesinin de Batılı devlet başkentlerindeki tek dini temsilcileriydi. Buna rağmen yeterince faydalı oldukları söylenemez. Bunların bazılarında dönemin ilmiye sınıfına mensup bir kişiye yakışmayacak hal ve davranışlar görülür. Fakat aralarında ilmi eserler kaleme alanlar ve önemli faaliyetlerde bulunan isimlere de rastlamak mümkündür. Sefaret imamlığı Osmanlı Devleti ile birlikte ortadan kalkacaktır. Yine de büyükelçilik kançılaryasının bir parçası olan bu memuriyeti bugünkü Diyanet İşleri Başkanlığı bünyesinde yurt dışında görev yapan din görevlilerinin öncüsü olarak kabul etmek gerekir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KILIÇ, M. (2019). OSMANLI DEVLETİ’NİN SEFARET İMAMLARI. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 16, 762–782. https://ajindex.com/articles/221226

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (20)

  1. ACEHAN, Işıl, (2010), “Made in Massachusetts”: Convertıng Hıdes and Skıns into Leather and Turkısh Immıgrants into Industrıal Laborers (1860s-1920s),
  2. Bilkent Üniversitesi Tarih Bölümü, Ankara:
  3. Yayınlanmamış Doktora Tezi. AKIN, Veysi, (2004), “Amerika’da İlk Türk Lobisi: Türk Teavün Cemiyeti (Turkish Welfare Association)”, Atatürk Araştırma Merkezi Dergisi, C. XX, S. 59: ss. 453-521.
  4. AKÜN, Ömer Faruk, (1998), “Hoca Tahsin”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C. XIII: ss. 198-206.
  5. AKYILDIZ, Ali, (2011),
  6. Sürgün Sefir Sadullah Paşa, İstanbul: Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları.
  7. ALBAYRAK, Sadık, (1996)
  8. Son Devir Osmanlı Uleması, C. I, İstanbul: İstanbul Büyükşehir Belediyesi Kültür İşleri Daire Başkanlığı Yayınları.
  9. BALİÇ, İsmail, (1989), “Almanya-Ülkede İslamiyet”, Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C. II: s. 520-522.
  10. BOWEN, Patrick D., (2015), A History of Conversion to Islam in the United States, Vol. I, Leiden-Boston: Brill. ÇANKAYA, Ali, (1968-1969), Yeni Mülkiye Târihi ve Mülkiyeliler, Cilt II, Ankara:
  11. Mars Matbaası. ÇULUK, Sinan, (2007), “Başbakanlık Osmanlı Arşivi’ndeki İbnülemin Tasnifi’nin Özellikleri”, Arşiv Dünyası, S. 10, Ekim 2007, ss. 95-98.
  12. DÖNMEZ, Ahmet, (2010), “Kemal Paşazâde Said Bey ve “Sefirler ve İehbenderler” Adlı Eseri”, Tarihin Peşinde, S. 3: ss 1-34. EDHEM NEJAD, “Amerika’da İslâm 2”, Sırat-ı Müstakim, 11 Rebiülahir 1328. ENGİNÜN, İnci, (1994), Abdülhak Hâmid’in Hatıraları, İstanbul:
  13. Dergah Yayınları.
  14. ERASLAN, Cezmi (1992), II. Abdülhamid ve İslâm Birliği, İstanbul:
  15. Ötüken Neşriyat. ERGİN, Osman Nuri, (1937),
  16. Muallim M. Cevdet Hayatı, Eserleri ve Kütüphanesi, İstanbul:
  17. Bozkurt Matbaası. FALCONİ Ilaria, Sinan Kuneralp, (2013), Palazzo Gamberini Türkiye’nin Roma Büyükelçiliği, İstanbul:
  18. Vehbi Koç Vakfı. FLEMMİNG, Barbara, Jan Schmidth, (2002), The Diary of Karl Süssheim (1878- 1947), Orientalist between Munich and Istanbul, Stuttgart: Franz Steiner Verlag. GALİTEKİN, Ahmed Nezih, (2003), Sâlname-i Nezâret-i Umûr-ı Hâriciyye 1318, C. III: İşaret Yayınları.
  19. GURULKAN, Kemal, (2000), İslâm'ın Siyasallaşma Sürecinde Cemiyet-i Müderrisin'den Teâli-i İslâm'a, Köprü Dergisi, S. 72: ss. 107-128. HALİL HALİD, “Londra’da Müslümanlar”, Sırat-ı Müstakim, 17 Zilhicce 1327. HAS, İükrü Selim, (2000), “İngiltere, Ülkede İslâmiyet”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, C. XX: ss. 307-310. Haşim Veli, (2003), “Kıyâmet Alâmetleri”, (Sadeleştiren: Kamil Çakın), Dini Araştırmalar, C. 6, S.16: ss. 183-198.
  20. HERBETTE, Maurice, (1997), Fransa’da İ