Dergiler / Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi / 2021 / Cilt: 9 - Sayı: 27

OSMANLI-MEMLÛK NÜFUZ MÜCADELESİNDE DULKADİROĞULLARI BEYLİĞİ

Sayfa
438–460
Yayın Tarihi
2021-06-16
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Türk tarihinde uzun süre bölgesel bir güç olarak tarih sahnesinde kalmayı başaran ve Osmanlı-Memlûk nüfuz mücadelesinin sınandığı beylik olarak Dulkadiroğulları bu makalenin temelini oluşturmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Öz Dulkadiroğulları, XIV. yüzyılın ikinci yarısında özellikle Elbistan ve Maraş'ta Memlûklerin himayesinde kurulmuş bir Türkmen beyliğidir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Beyliğin yöneticileri bir yandan bağlı oldukları devletlerin politikaları nedeniyle onlarla birlikte hareket etmek zorunda kalırken, diğer yandan da farklı müttefikler arayarak bağımsızlık mücadelesinden çekinmemişlerdir.
💡
Sonuç & Katkı:Türk tarihinde uzun süre bölgesel bir güç olarak tarih sahnesinde kalmayı başaran ve Osmanlı-Memlûk nüfuz mücadelesinin sınandığı beylik olarak Dulkadiroğulları bu makalenin temelini oluşturmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Anahtar Kelimeler Dulkadiroğulları Beyliği · Osmanlı Devleti · Memlûkler

Özet

Öz Dulkadiroğulları, XIV. yüzyılın ikinci yarısında özellikle Elbistan ve Maraş'ta Memlûklerin himayesinde kurulmuş bir Türkmen beyliğidir. Memlûk hâkimiyetinden sonra Osmanlı hâkimiyetini kabul etmiş olması sebebiyle hiçbir zaman bağımsız bir beylik olamamıştır. Dulkadiroğulları topraklarının Memlûkler için Anadolu'nun, Osmanlılar için Suriye'nin giriş kapısı olması, iki asra yakın bir geçmişe sahip olan beyliğin önemini artırmıştır. İki devletin çıkarları çatışmaya başlayınca Dulkadiroğulları Beyliği de bu çatışmanın ortasında tampon bölge olarak kalmış, ardından iki büyük devletin nüfuz mücadelesi verdiği bir alan haline gelmiştir. Beyliğin yöneticileri bir yandan bağlı oldukları devletlerin politikaları nedeniyle onlarla birlikte hareket etmek zorunda kalırken, diğer yandan da farklı müttefikler arayarak bağımsızlık mücadelesinden çekinmemişlerdir. Bu makalenin amacı, Memlûk ve daha sonra Osmanlı Devleti gibi iki büyük devletin baskısından kurtulamayan Dulkadiroğulları'nın stratejik önemini vurgulamak ve Dulkadiroğulları beylerinin uyguladığı diplomatik evlilikleri ve politikaları ortaya koymaktır. Bu çalışmada dönemin çağdaş eserlerinin yanı sıra Osmanlı kaynakları karşılaştırmalı olarak kullanılmıştır. Bu kaynaklara yansıyan bilgiler kimi zaman açık olarak bazen de dolaylı olarak Osmanlı ile Memlûk arasında nüfuz mücadelesinin işaretlerini vermektedir. Bu iki büyük gücün arasında kalan Dulkadiroğulları Beyliği’nin ise diplomasinin her imkanını kullanmaya çalıştığı özellikle Osmanlı kaynaklarına açıkça yansımıştır. Türk tarihinde uzun süre bölgesel bir güç olarak tarih sahnesinde kalmayı başaran ve Osmanlı-Memlûk nüfuz mücadelesinin sınandığı beylik olarak Dulkadiroğulları bu makalenin temelini oluşturmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

KILIÇ, A. (2021). OSMANLI-MEMLÛK NÜFUZ MÜCADELESİNDE DULKADİROĞULLARI BEYLİĞİ. Avrasya Uluslararası Araştırmalar Dergisi, Cilt: 9 - Sayı: 27, 438–460. https://ajindex.com/articles/221202

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. Ahmed bin Ali Kalkaşandi (1987), Subhü’l-âşâ Fî Sınâ‘â el-inşâ, c. III/ c. VII, İnceleyen ve Açıklayan Hüseyin Şemseddin Yusuf Ali Tavîl: Beyrut. İbn İyas, Muhammed bin Ahmed bin İyas (1931), Bedâyi’u’z-zuhûr fî Vekâyi’ü’d- duhûr, c.III, Yay. Muhammed Mustafa: İstanbul.
  2. İbn İyas, Muhammed bin Ahmed bin İyas (1972), Bedâyi‘u’z-zuhûr fî Vekâyi‘ü’d- duhûr, c. II, Yay. Muhammed Mustafa: Wiesbaden – Kahire. İbn Tağrıbirdi, Abû’l-Mahasin (1915), An-nücûm Az-zâhire Fî Mülûk Mısr Ve’l-Kahire, c. VI/I/I, Edit. William Popper: Berkeley. İbn Tağrıbirdi, Abû’l-Mahasin (1918), An-nücûm Az-zâhire Fî Mülûk Mısr Ve’l-Kahire, c. VI/I/III, Edit. William Popper: Berkeley. İbn Tağrıbirdi, Abû’l-Mahasin (1931), Havâdisi’d-duhûr Fî Medâyi’l-eyyâm Ve’ş- şuhûr, c. III Edit. William Popper: California. Takıyüddin Ahmed bin Ali Makrizî (1971), Kitâbu’s-sulûk Li-marifeti Düveli’l-mülûk, c. III/II, c. III/III, Neşr. Said A. F. Ashour: Kahire. Takıyüddin Ahmed bin Ali Makrizî (1972), Kitâbu’s-sulûk Li-marifeti Düveli’l-mülûk, c. IV/I, Neşr. Said A. F. Ashour: Kahire. Âşık Paşazade (2003), Osmanoğulları’nın Tarihi, Haz. Kemal Yavuz-M. A. Yekta Saraç, İstanbul: K Kitaplığı. Âşıkpaşazâde (1332), Tevârih-i Al-i Osmân, İstanbul: Matba’a-i Amire. Fatih Devri Kaynaklarından Düsturnâme-i Enverî, Osmanlı Tarihi Kısmı (1299- 1466) (2003),
  3. Haz. Necdet Öztürk, İstanbul: Kitabevi Yayınları. Gelibolulu Mustafa Âlî (2009), Künhü’l-Ahbâr, c. I, Tıpkıbasım, Ankara: T.T.K. Hoca Saadeddin (1279), Tâcü’t-tevârîh, c. I, İstanbul: Matba’a-i Âmire. İbn Kemal (1991), Tevârih-i Âl-i Osman, VII. Defter, Haz. Şerafettin Turan, Ankara: T.T.K. İbn Kemâl (1997), Tevârîh-i Âl-i Osmân, VIII. Defter (Transkripsiyon), Haz. Ahmet Uğur, Ankara: T.T.K. İdrîs-i Bidlîsî (2001), Selim Şah-nâme, haz. Hicabi Kırlangıç, Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları. Lütfi Paşa ve Tevârih-i Âl-i Osman (2001),
  4. Haz. Kayhan Atik, Ankara: Kültür Bakanlığı Yayınları. Mehmed Hemdemî Çelebi (1298), Solakzâde Tarihi: İstanbul.
  5. Mehmed Neşri (1995), Kitâb-ı Cihan-nümâ, Neşrî Tarihi, c. II, Yay. Faik Reşit Unat- Mehmed A. Köymen, Ankara: T.T.K. Müneccimbaşı Derviş Ahmed (1321), Sahâ’ifü’l-ahbâr, c. III: İstanbul. Oruç Beğ Tarihi, [Osmanlı Tarihi -1288-1502] (2008),
  6. Haz. Necdet Öztürk, İstanbul:
  7. Çamlıca Yayınları.
  8. Oruç Bey (1972),
  9. Oruç Beğ Tarihi, Tercüman 1001 Eser, Baskıya haz. Atsız. Peçevî İbrahim Efendi (1999), Peçevî Tarihi, c. I, Haz. Bekir Sıtkı Baykal, Ankara:
  10. Kültür Bakanlığı Yayınları.
  11. ALTUNDAĞ, Şinasi (1967), “Selim I”, İA, C. X, İstanbul