Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightSonuç olarak, Thackeray’in çocuklarının bir yandan yazarın anlatısal stratejilerinin hizmetine sokulmasına rağmen; diğer yandan da anlatısal tavrın onları güçlendirdiği fikri savunulacaktır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma Viktorya dönemi çocukluk anlayışı bağlamında on dokuzuncu yüzyıl ortalarında İngiliz gülmecesinin kullanım alanı / alanlarını, William Makepeace Thackeray’in pek az çalışılan peri masalı The Rose and The Ring (1854) örneğinde bulmayı amaçlar. Thackeray’in çocuklara olan yaklaşımının altındaki Viktoryan eğilimin kültürel yaşamdaki yerini tespit ederek ve bu yaklaşımının kendi çağının roman söylemi içerisindeki karşılığını bularak, bu çalışma Viktorya dönemi çocuğunun/çocukluğunun anlatısal bir araç oluşu ile aynı zamanda romansal anlatım stratejilerinin de bir geliştiricisi oluşu arasında bir bağlantı kuracaktır. Bu bağlantının ise doğal olarak, çocuğu yazınsal olanakların bir keşfedicisi olarak konumlandırararak peri masalı türünün peri-masallaştırılmasına karşı duran bir argümanın geliştirdiği fikri savunulacaktır. TRTR’da, çocuğun/çocukluğun gülme/ mizah odağı olarak kullanıldığı ve bu yolla peri masalının alışılagelmiş büyüselliğinin bilinçli şekilde yıkılmaya çalışıldığı ifade edilecektir. Çocuğun gülmesinin ya da çocuk tarafından başlatılan gülmenin Thackeray’in realist ajandasının bir yansıması olarak onu hem bir anlatısal araç olarak kullandığı ve hem de çocuğun gülmesinin Thackeray tarafından anlatının merkezine konulduğu ifade edilecektir. Bu bağlamda, Thackeray’in çocuklarının gülmesi hem yazarın romansal realizm yoluyla peri masalının büyüselliğini bozmasına yardım ettiği hem de romanın edebi büyüselliğe karşı olan pozisyon alışının sınırlarını belirlediği tezi sunulacaktır. Sonuç olarak, Thackeray’in çocuklarının bir yandan yazarın anlatısal stratejilerinin hizmetine sokulmasına rağmen; diğer yandan da anlatısal tavrın onları güçlendirdiği fikri savunulacaktır.
Abstract
This paper aims at excavating the use(s) of mid-nineteenth century English laughter in relation to the conception of Victorian childhood in William Makepeace Thackeray’s rarely studied fairy-tale, The Rose and The Ring (1854). Defining the cultural coordinates of Thackeray’s Victorian sensibility towards children and locating the root of this sensibility in its contemporary novelistic discourse, this paper assumes a connection between the Victorian child as a narrative chess-piece and her/his involvement in the development of novelistic strategies. This connection, it is contended, naturally results in the ‘employment’ of the child as a narrative explorer of narrational possibilities in TRTR, which builds up an argument against the fairy- tailisation of fairy-tales. It is argued that the child herself/himself and ideas pertaining to childhood in TRTR function as sources and manufacturers of laughter/ humour which tarnishes the conventional magicality of a fairy-tale. In this context, not only does the child’s laughter relocate her/him as a narrative auxiliary in accordance with Thackeray’s realist mission, but also it centralises the child’s laughter and the child herself/himself as a narrative wanderer. In this context, it will be argued that Thackeray’s child’s encounter with laughter and her/his involvement in laughter-evoking instances further both the mission of novelistic realism contra fairy-tale magicality and emerge as directors of the narrative tone and course. In conclusion, it will be maintained that although Thackeray’s children are formally at service of the author’s inner strategies, the narrational attitude empowers them.