Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightÖncü yazarların ve eserlerinin daha geniş ve kabullenici bir bakış açısıyla değerlendirilmesi gerektiğine dikkat çekilecek, böyle bir yaklaşımın edebiyatı ve oyun yazarlığını çok daha ileri götüreceği gösterilecektir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
1960’lı yıllardan bu yana dünyada kendini gösteren postmodernizm, Türkiye’de ancak 1980’lerden sonra konuşulmaya başlamıştır. Bu nedenle 1980’den önce postmodern edebiyata ve oyun yazarlığına örnek teşkil edecek eserler yazan Oğuz Atay ve Sevim Burak döneminde anlaşılmamış, benimsenmemiştir. Bu yazıda Oğuz Atay ve Sevim Burak’ı postmodern oyun yazarlığının kavşağında buluşturan nitelikler Oğuz Atay’ın Oyunlarla Yaşayanlar oyunu ile Sevim Burak’ın Sahibinin Sesi oyunu bağlamında tartışılacaktır. Burada, her iki yazarın da sözü edilen oyunlarla, Türk tiyatrosunda postmodern yazına ilk örnekleri verdiklerini göstermek amaçlanmaktadır. Bu amaçla ele alınan oyunlar, postmodern oyun yazarlığına ilişkin nitelikler çerçevesinde, karşılaştırmalı bir yöntemle, detaylı olarak incelenecektir. Öncü yazarların ve eserlerinin daha geniş ve kabullenici bir bakış açısıyla değerlendirilmesi gerektiğine dikkat çekilecek, böyle bir yaklaşımın edebiyatı ve oyun yazarlığını çok daha ileri götüreceği gösterilecektir.
Abstract
Since the 1960s, postmodernism has manifested itself in the world but it was started to be discussed in Turkey after the 1980s. For this reason, Oğuz Atay and Sevim Burak, who wrote the examples of postmodern literature in the previous years, were not understood and internalized. In this regard, in this article Oyunlarla Yasayanlar written by Oguz Atay and Sahibinin Sesi written by Sevim Burak will be examined with the view of postmodern writing. This article aims to show that these authors gave the first examples of the postmodern writing in our country. With this aim, their plays will be analyzed by employing comparative methods and the features of postmodern playwriting in their plays will be shown. It will be pointed out in the article that these avant-garde writers and their works should be evaluated with a broader and acquiescent perspective, and it will be shown that such an approach will take the literature and playwriting much further.