Dergiler / Çalışma ve Toplum / 2020 / Cilt: 1 - Sayı: 64

Bir Şehrin Sosyal Politikalarını Yönetmek: İstanbul Esenler İlçesi Üzerinden Modelleme

Administrating Social Policies of a City: Modeling From Esenler District in Istanbul

Sayfa
31–72
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çerçevede ortaya çıkan modelin i merhamet, adalet ve doğruluk olmak üzere üç temel ilkesi bulunmaktadır. ii Bu temel ilkelerin uygulanmasında bazı engeller bulunmaktadır: Mevzuattan kaynaklı olanlar, tespit mekanizması, bütçe meselesi, kurumsal zemin ve personel durumu. iii En nihayetinde, engelleri aşmak için sosyal politika alıcıları için yoğunluk merkezi mantığı ve bu alıcılara yönelik uygulamaları yapan aktörler için de ağırlık merkezi önerilmektedir

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Çalışmanın amacı, İstanbul ili Esenler ilçesi örnekliği üzerinden bir şehirde sosyal politika aktörlerinin bütüncül yönetim modelini ortaya çıkarmaktır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Çalışmanın alan/saha kısmı, 2018 yılı Şubat-Mart ayları arasında gerçekleştirilmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çerçevede ortaya çıkan modelin i merhamet, adalet ve doğruluk olmak üzere üç temel ilkesi bulunmaktadır. ii Bu temel ilkelerin uygulanmasında bazı engeller bulunmaktadır: Mevzuattan kaynaklı olanlar, tespit mekanizması, bütçe meselesi, kurumsal zemin ve personel durumu. iii En nihayetinde, engelleri aşmak için sosyal politika alıcıları için yoğunluk merkezi mantığı ve bu alıcılara yönelik uygulamaları yapan aktörler için de ağırlık merkezi önerilmektedir
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:2018 Verileri
⚙️Değişkenler:Sosyal politika · İstanbul · Esenler

Özet

Çalışmanın amacı, İstanbul ili Esenler ilçesi örnekliği üzerinden bir şehirde sosyal politika aktörlerinin bütüncül yönetim modelini ortaya çıkarmaktır. Bu minvalde her bir aktörün müstakil sosyal politika işlevlerinin ortaya konulması ile yetinilmeyip, bir şehirde sosyal politika anlamında nasıl bir yönetim modeli izlenilmesi gerektiği hususunda model çıkarılması amaçlanmaktadır. Bu amaç doğrulsunda çalışmanın kapsamı, İstanbul İli Esenler İlçesi’nde sosyal politika aktörlerinin sosyal politika alıcılarına yönelik sosyal politika uygulamalarıdır. Bu bağlamda çalışma, sosyal politika aktörü olarak merkezi yönetimin Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı AÇSHB ilçe birimi, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları SYDV ile yerelin ilçe belediyesi yanında ilçe STK’larını ele almaktadır. Çalışmanın alan/saha kısmı, 2018 yılı Şubat-Mart ayları arasında gerçekleştirilmiştir. Çalışmada veri toplama türlerinden yarı yapılandırılmış mülakat formu ve gözlem tekniğinden yararlanılmıştır. Toplamda otuz yedi 37 kişi katılımcı ile görüşülmüştür. Bu çerçevede ortaya çıkan modelin i merhamet, adalet ve doğruluk olmak üzere üç temel ilkesi bulunmaktadır. ii Bu temel ilkelerin uygulanmasında bazı engeller bulunmaktadır: Mevzuattan kaynaklı olanlar, tespit mekanizması, bütçe meselesi, kurumsal zemin ve personel durumu. iii En nihayetinde, engelleri aşmak için sosyal politika alıcıları için yoğunluk merkezi mantığı ve bu alıcılara yönelik uygulamaları yapan aktörler için de ağırlık merkezi önerilmektedir

Abstract

The aim of this study is to reveal the holistic administration model of social policy actors in a city with the case of Esenler district in Istanbul. In this respect, it is aimed not only to determine the individually social policy functions of each actor, but also to model what kind of an administration model should be followed in terms of social policy in a city. The scope of the study for this purpose is the social policy implementations of social policy actors for social policy recipients in Esenler District of Istanbul. In this context, the study deals with Ministry of Family, Labor and Social Services’s ACSHB district unit of the central government, the Social Assistance and Solidarity Foundations SYDV , the local district municipality and the NGOs of the district. The field part of the study was conducted between February and March 2018. Semi-structured interview form and observation technique were used in this study. A total of thirty seven 37 people participants were interviewed. The model that emerged in this framework has three basic principles: i compassion, justice and rightness. ii There are some obstacles in the implementation of these basic principles: the ones originating from the legislation, the determining mechanism, the budget issue, the institutional ground and the personnel status. iii In order to overcome barriers, the density center for social policy recipients and the gravity center are proposed for the social policy actors who implement social policies

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

TAŞCI, F., ALPAR, B. I., AKGÜL, O., BAŞ, H., KOCAKAYA, M. E., AKTAŞ, F. Z. (2020). Bir Şehrin Sosyal Politikalarını Yönetmek: İstanbul Esenler İlçesi Üzerinden Modelleme. Çalışma ve Toplum, Cilt: 1 - Sayı: 64, 31–72. https://ajindex.com/articles/207646

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (13)

  1. Akbaş, I. (2015), “Bölgesel Kalkınma’da Yönetişim Kavramı,” Çankırı Karatekin Üniversitesi SBE Dergisi, 6 (2), 333-354.
  2. Akgeyik, T. (2010), “İnsan Kaynakları Yönetimi Boyutuyla Kurumsal Sosyal Sorumluluk: Bir Alan Araştırması,” Sosyal Siyaset Konferansları Dergisi, Sayı 52, 65- 106. Aktan, C. C. (2007), “Türkiye’de Sosyal Sorumluluk Projeleri: En İyi Uygulamalardan Örnekler,” Kurumsal Sosyal Sorumluluk, Ed. C. C. Aktan, İstanbul, İGİAD Yayınları, 99-107.
  3. Akukwe, C. (1998), “The Growing İnfluence Of Non Governmental Organisations (NGOs) in International Health: Challenges and Opportunities,” Journal of the Royal Society of Health, 118 (2), 107-115.
  4. Armstrong, D. (1998), “Globalization and the Social State,” Review of International Studies, 24 (4), 461-478.
  5. Aysan, M. F. (2013). "Sosyal Politikada Yeni Eğilimler ve Yerel Yönetimler", Kentleşme ve Sosyal Politikalar. Ed. M. Şentürk vd. İstanbul, Esenler Belediyesi Şehir Düşünce Yayınları, 17-43.
  6. Berktay, F. (2013), “1980-2010 Döneminde Sosyal Refah Devleti Çerçevesinde Türkiye’de Sosyal Güvenlik Harcamalarının Gelişimi,” Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 4 (9), 1-20.
  7. Brinkerhoff, J. M., Smith, S. C., & Teegen, H. (2007), “The Role of NGOs in Health, Education, Environment, And Gender: Application Of The Theoretical Framework,” NGOs and The Millennium Development Goals, Eds. Brinkerhoff, J., Smith, S., & Teegen, H., New York, Palgrave Macmillan, 149-187.
  8. Buğra, A. & Keyder, Ç. (2003), New Poverty and The Changing Welfare Regime Of Turkey, Ankara,
  9. UNDP. Buğra, A. & Keyder, Ç. (2006), “The Turkish Welfare Regime in Transformation,” Journal of European Social Policy, 16 (3), 211-228.
  10. Cansel, E. (1969). “Sosyal Devlet ve Aile,” Ankara H. F. 1969-1970 Yılı Açış Dersi. (Çevrimiçi) http://auhf.ankara.edu.tr/dergiler/auhfd-arsiv/AUHF-1969-26-03- 04/AUHF-1969-26-03-04-Cansel.pdf, 18.09.2018, 11-21.
  11. Clark, A. M. (1995), “Non-governmental Organizations and Their Influence on International Society,” Journal of International Affairs, 48 (2), 507-525.
  12. Dedeoğlu, S. (2009), “Eşitlik mi Ayrımcılık mı?: Türkiye’de Sosyal Devlet, Cinsiyet Eşitliği Politikaları Ve Kadın İstihdamı,” Çalışma ve Toplum, 2009/2, 41-54.
  13. Delisle, H., Roberts, J. H., Munro, M., Jones, L., & Gyorkos, T. W. (2005), “The role of NGOs in Global Health Research For Development,” Health Research Policy and Systems, 3(1) Edwards, M., Hulme, D., & Wallace, T. (1999), “NGOs in A Global Future: Marrying Local Delivery To Worldwide Leverage,” Public