Bu açıdan bakıldığında günümüzde dinin orijinal doktrinlerini doğru anlamak için yeni bir çatıya ve aklî bir metodolojiye sahip yeni bir kelâm ilmine ihtiyaç duyulmaktadır.
📌 3 Maddede Bu Makale
🎯
Amaç & Hipotez:Kelâm, Kur’ân’da belirtilen inancın dinî parametrelerini belirleyen ve temellendiren bir ilim alanıdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Böylelikle de halen mevcut olan kelâm anlayışlarında ortaya çıkan sorunsalı doğru belirlemeyi ve durumun yeniden bir değerlendirmesini yapmayı amaçlamaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu açıdan bakıldığında günümüzde dinin orijinal doktrinlerini doğru anlamak için yeni bir çatıya ve aklî bir metodolojiye sahip yeni bir kelâm ilmine ihtiyaç duyulmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Kelâm · Günümüz Kelâm İlmi · Metodoloji
Özet
Kelâm, Kur’ân’da belirtilen inancın dinî parametrelerini belirleyen ve temellendiren bir ilim alanıdır. Dinî düşünce ve ahlâkî ilkelerin aklî ve mantıkî yorumudur. Bu makale günümüz kelâm ilminin metodolojisi ve ilgi alanlarını yeniden gözden geçirmeye ihtiyacı olduğu, yeni inanç sorunlarına karşı özgün metodolojisiyle mücadele etmesi gerektiği hususu üzerinde durmaktadır. Böylelikle de halen mevcut olan kelâm anlayışlarında ortaya çıkan sorunsalı doğru belirlemeyi ve durumun yeniden bir değerlendirmesini yapmayı amaçlamaktadır. Bu açıdan bakıldığında günümüzde dinin orijinal doktrinlerini doğru anlamak için yeni bir çatıya ve aklî bir metodolojiye sahip yeni bir kelâm ilmine ihtiyaç duyulmaktadır.
ŞAHİN, M. K. (2018). Günümüz Kelâm İlminin Sorunsalı Üzerine Eleştirel Bir Bakış. Ordu Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Sosyal Bilimler Araştırmaları Dergisi, Cilt: 8 - Sayı: 3, 603–611. https://ajindex.com/articles/203091
Adıvar, O. (1982).Osmanlı Türklerinde İlim. Remzi Kitabevi:
İstanbul.
Aristotales. (1997). Gökyüzü Üzerine. (Çev. Saffet Babür). Dost Kitabevi:
Ankara.
Bolay, S. H. (2005). Osmanlılarda Düşünce Hayatı ve Felsefe. Akçağ Yayınları: Ankara. Câbirî, M. Â. (1999). Arap-İslâm Kültürünün Akıl Yapısı. (Çev. Burhan Köroğlu-Hasan Hacak-Ekrem Demirli). Kitabevi:
İstanbul.
Ceylan, Y. (1996).“Theology and Tafsîr in The Major Works of Fakhr Al-Dîn Al-Râzî”.ISTAC: Kuala Lumpur. Cürcânî, S. Ş. (1997). et-Ta’rifat. Daru’s-Surur: Beyrut. Çelebi, İ. (2004). “Akidenin Kelamlaşması ve Kelamın Akideleşmesi Süreci Üzerine”. Kelam Araştırmaları Dergisi 2/1: Ankara.
Çelebi, K. (2007). Mizânü’l-Hak fi İhtiyâri’l-Ahlak. (Çev. O. Şaik Gökyay/Süleyman Uludağ). Kabalcı Yayınevi:
İstanbul.
Doğan, İ. (1992).Mürcie ve Ebû Hanife. Kardeş Matbaası: Samsun. Doğan, İ. (2009). İmam Zeyd b. Ali. Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları:
Ankara.
Emin, O. (1991). “Cemaleddin Afgânî”. İslâm Düşüncesi Tarihi, (Ed. M. M. Şerif): İstanbul.
Emin, O. (1991). “Mısırda Rönesans: Muhammed Abduh ve Ekolü”, İslâmDüşüncesi Tarihi. (Ed. M. M. Şerif): İstanbul. Fârâbî, E. N. (1968). İhsâ’u’l-Ulûm. (Nşr. Osman Emin): Kahire. Fazlur Rahman. (1996). İslâm. (Çev. Mehmet Dağ-Mehmet Aydın). Selçuk Yayınları:
Ankara.
Frank, R. M. (1968). “The Kalam, an Art of Contradiction-Making or Theological Science? Some Remarks on the Question”. Journal of theAmerican Oriental Society 2. Gadret, L. (2001). “İslâm Dini İlimleri İçinde İlm-i Kelamın Yeri Üzerinde Bazı Düşünceler”. (Çev. M. Sait Yazıcıoğlu). İslâm DüşüncesininTarihsel Gelişimi içinde. Akçağ Yayınları: Ankara. Gazzâlî, E. H. (1997). el-Münkız Mine’d-Dalâl. Dârü’l-Kütübi’l-’İlmiyye: Beyrut. Hanefî, H. (1988). Mine’l-akîde ile’s-Sevre: Beyrut. İbn Haldûn. (1983). Mukaddime. (Haz. Süleyman Uludağ). Dergâh Yayınları: