Dergiler / Gaziosmanpaşa Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi / 2016 / Cilt: 33 - Sayı: 3

Tarımsal Verimlilik Düzeyleri İle Avrupa Birliği-Türkiye Tarımı

Sayfa
203–213
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Türkiye bu projenin içinde yer alabilmek için yaklaşık 55 yıldır çaba göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Avrupa Birliği dünyanın en önemli medeniyet projelerinden biridir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türkiye bu projenin içinde yer alabilmek için yaklaşık 55 yıldır çaba göstermektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışma sonucunda; AB’nde uygulanan tarım politikalarının tarımsal üretimde verimliliği önemli ölçüde artırmasına rağmen, Türkiye’de tarım sektörüne verilen desteklerin Tarım Kanununda belirtilen oranın ancak yarısı kadar olması nedeniyle, ülkenin tarım ürünleri verimlilik düzeylerinin AB ülkelerine oranla oldukça düşük düzeylerde kaldığını belirlenmiştir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:2012 Verileri
⚙️Değişkenler:Avrupa Birliği · Tarımsal Üretim · Türkiye

Özet

Avrupa Birliği dünyanın en önemli medeniyet projelerinden biridir. Türkiye bu projenin içinde yer alabilmek için yaklaşık 55 yıldır çaba göstermektedir. Birlik içinde tarım politikalarının uygulanmasına yönelik toplam maliyet Avrupa Birliği bütçesinin yarıya yakın kısmının tarım sektörüne ayrılmasına neden olmaktadır. Bu bağlamda Birlik son yıllarda tarımsal üretimin devamlılığına, sürdürülebilirliğine ve çevreyle uyumlu olmasına büyük özen göstermektedir. Bu çalışmada; Avrupa Birliği, Almanya ve Fransa’da tarımsal üretim değerinde önemli bir yer tutan buğday, dane mısır, şeker pancarı ve domates ile inek başına elde edilen süt ve kesilen hayvan başına karkas ette 1973-2012 yılları arasında meydana gelen verimlilik değerlerindeki değişimler incelenmiştir. Çalışmada, 40 yıllık dönemde Türkiye’nin tarım ürünleri verim değerlerinde buğdayda %124,2, dane mısırda %314,4, süt veriminde %130,1 ve karkas et ağırlığında %388,7 oranında artış sağladığı ve bu oranların da AB, Almanya ve Fransa’ya ait oranların üzerinde olduğu tespit edilmiştir. Belirtilen dönemde sağlanan verimlilik artışlarına rağmen, sadece dane mısır üretiminde Türkiye’nin verim değeri AB ortalamasının üzerinde olmuştur. Çalışma sonucunda; AB’nde uygulanan tarım politikalarının tarımsal üretimde verimliliği önemli ölçüde artırmasına rağmen, Türkiye’de tarım sektörüne verilen desteklerin Tarım Kanununda belirtilen oranın ancak yarısı kadar olması nedeniyle, ülkenin tarım ürünleri verimlilik düzeylerinin AB ülkelerine oranla oldukça düşük düzeylerde kaldığını belirlenmiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

SEMERCİ, A. (2016). Tarımsal Verimlilik Düzeyleri İle Avrupa Birliği-Türkiye Tarımı. Gaziosmanpaşa Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, Cilt: 33 - Sayı: 3, 203–213. https://ajindex.com/articles/202406

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (13)

  1. Acar M, Aytüre S (2014).Dünyada ve Türkiye’de Tarım ve Tarım Politikalarının Geleceği. Ekin Basım Yayın Dağıtım, 397 s., Bursa. Çakmak EH, Dudu H, Öcal N (2008).Türk Tarım Sektöründe Etkinlik (Yöntem ve Halkı Düzeyinde Nicel Analiz). Tepav Yayınları, 154 s.Ankara.
  2. EUROSTAT (2016). Agriculture, forestry and fishery statistics 2015 edition, Eurostat, Statistical boks. Luxembourg: Publications Office of the European Union, 202 s., Belgium. GTHB (2014). Domates Hastalık ve Zararlıları İle Mücadele. 68 s., Ankara.
  3. Gökdoğan O (2012). Türkiye ve Avrupa Birliğinin Tarımsal Mekanizasyon Düzeyi Göstergelerinin Karşılaştırılması. Adnan Menderes Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dergisi, 9 (2): 1-4. İnan H ( 2016). Tarım Ekonomisi ve İşletmeciliği. Güncellenmiş 8. Baskı.İdeal Kültür Yayıncılık, 415 s.,İstanbul.
  4. Kalkınma Bakanlığı (2014). Onuncu Kalkınma Planı (2014-2018). Tarımsal Yapıda Etkinlik ve Gıda Güvenliği. Özel İhtisas Komisyon Raporu. 96 s., Ankara.
  5. Kaya P, Aktan HE (2011). Türk Tarım Sektörü Verimliliğinin Parametrik Olmayan Bir Yöntemle Analizi. Uluslararası Alanya İşletme Fakültesi Dergisi, 3(1): 261-282.
  6. Kızılaslan H (2004) Dünya’da ve Türkiye’de Buğday Üretimi ve Uygulanan Politikaların Karşılaştırılması. GOÜ. Ziraat Fakültesi Dergisi, 21 (2): 23-38.
  7. Özcan S (2009). Modern Dünyanın Vazgeçilmez Bitkisi Mısır: Genetiği Değiştirilmiş (Transgenik) Mısırın Tarımsal Üretime Katkısı. Türk Bilimsel Derlemeler Dergisi, 2(2): 01-34.
  8. Özertan G (2013). Türkiye Tarım Sektörü’nde Yapısal Dönüşüm Ve Teknoloji Kullanımının Rolü. Çalışma Raporu, Boğaziçi Ün. 81s., İstanbul.
  9. Öztürk D, Karkacıer O (2008). Süt Sığırcılığı Yapan İşletmelerin Ekonomik Analizi (Tokat İli Yeşilyurt İlçesi Örneği). GOÜ. Ziraat Fakültesi Dergisi, 25 (1): 15-22.
  10. Pirinççioğlu N (1988). Tarım Sektöründe Verimlilik (1970-1985 Dönemi). MPM Yayınları, Yayın No:365, s.129, Ankara.
  11. Şahin İ, Semerci A, Kaya Y, Çıtak N (2010). Ayçiçeği Tarımında Verimlilik ve Destekleme Politikalarının Etkinliğinin Belirlenmesi. Tarım ve Köyişleri Bakanlığı AR-GE Destekleri Projesi (Proje No: Tagem 08/AR-GE/6. Proje sonuç raporu, 353 s., Edirne. Şeker-İş Sendikası (2011). Şekerin Geleceği. Türkiye Şeker Sanayii İşçileri Sendikası. Mattek Matbaacılık Bas. Yay. Tan. San. Tic. Ltd. Şti, 254 s., Ankara.
  12. Tuğay M E (2012). Türk Tarımında Bitkisel Üretimi Artırma Yolları. Tarım Bilimleri Araştırma Dergisi, 5 (1): 01-08.
  13. Ünal RN, Besler T (2012). Beslenmede Sütün Önemi. Sağlık Bakanlığı Yayın No: 727. Reklam Kurdu Ajansı Org. Tan. T