Dergiler / Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi / 2017 / Cilt: 27 - Sayı: 3

Erzurum İli Çayır ve Meralarında Doğal Olarak Yetişen Bazı Buğdaygil Yem Bitkilerinin Nispi Yem Değerleri Bakımından Karşılaştırılması

Comparison of Relative Feed Values of Some Grasses Grown in Grassland and Meadow of Erzurum Province

Sayfa
309–317
Yayın Tarihi
2017-09-29
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Sonuç olarak, incelenen buğdaygil yem bitkilerinin geneli itibariyle HP, HY ve HK bakımından zengin; ADF, NDF ve ADL bakımından ise fakir olanlarının kuru madde sindirilebilirliği, kuru madde tüketimi ve nispi yem değerleri (KMS, KMT ve NYD) bakımından da tatminkar oldukları kanaatine varılmıştır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Erzurum ili çayır ve meralarında doğal olarak yetişen bazı buğdaygil yem bitkilerinin kimyasal kompozisyonu, kuru madde sindirilebilirliği (KMS), kuru madde tüketimi (KMT) ve nispi yem değerleri (NYD)’nin karşılaştırılması amacıyla yürütülen çalışmada, materyal olarak domuz ayrığı (Dactylis glomerata), otlak ayrığı (Agropyron cristatum), kırmızı yumak (Festuca rubra), koyun yumağı (Festuca ovina), alaca brom (Bromus variegatus), mavi ayrık (Agropyron intermedium), çayır kelp kuyruğu (Phleum pratense), çayır salkım otu (Poa pratensis) kullanılmıştır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Buğdaygil yem bitkileri arasında kuru madde, ham kül, organik madde, ham yağ, ham protein, nötr deterjan fiber, asit deterjan fiber, asit deterjan lignin (KM, HK, OM, HY, HP, ADF, NDF ve ADL) ve nispi yem değerleri (NYD) bakımından önemli farklılıklar gözlenmiştir (P<0.01).
💡
Sonuç & Katkı:Sonuç olarak, incelenen buğdaygil yem bitkilerinin geneli itibariyle HP, HY ve HK bakımından zengin; ADF, NDF ve ADL bakımından ise fakir olanlarının kuru madde sindirilebilirliği, kuru madde tüketimi ve nispi yem değerleri (KMS, KMT ve NYD) bakımından da tatminkar oldukları kanaatine varılmıştır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Buğdaygil yem bitkileri · kimyasal kompozisyon · nispi yem değeri

Özet

Erzurum ili çayır ve meralarında doğal olarak yetişen bazı buğdaygil yem bitkilerinin kimyasal kompozisyonu, kuru madde sindirilebilirliği (KMS), kuru madde tüketimi (KMT) ve nispi yem değerleri (NYD)’nin karşılaştırılması amacıyla yürütülen çalışmada, materyal olarak domuz ayrığı (Dactylis glomerata), otlak ayrığı (Agropyron cristatum), kırmızı yumak (Festuca rubra), koyun yumağı (Festuca ovina), alaca brom (Bromus variegatus), mavi ayrık (Agropyron intermedium), çayır kelp kuyruğu (Phleum pratense), çayır salkım otu (Poa pratensis) kullanılmıştır. Buğdaygil yem bitkileri arasında kuru madde, ham kül, organik madde, ham yağ, ham protein, nötr deterjan fiber, asit deterjan fiber, asit deterjan lignin (KM, HK, OM, HY, HP, ADF, NDF ve ADL) ve nispi yem değerleri (NYD) bakımından önemli farklılıklar gözlenmiştir (P<0.01). Buğdaygil yem bitkilerinin kuru madde sindirilebilirliği (KMS), kuru madde tüketimi(KMT) ve nispi yem değerleri (NYD) sırasıyla %60.36 - 70.75, %1.85 - 3.59 ve 86.75 - 197,04 arasında değişmiştir. Sonuç olarak, incelenen buğdaygil yem bitkilerinin geneli itibariyle HP, HY ve HK bakımından zengin; ADF, NDF ve ADL bakımından ise fakir olanlarının kuru madde sindirilebilirliği, kuru madde tüketimi ve nispi yem değerleri (KMS, KMT ve NYD) bakımından da tatminkar oldukları kanaatine varılmıştır.

Abstract

This study was carried out to determine the chemical composition, dr matter digestibility (KMS), dry matter consumption (KMT) and relative feed values (NYD) of grown in the grasslannd and meadow of Erzurum province. In present study, cocksfoot (Dactylis glomerata), crested wheatgrass (Agropyron cristatum), red fescue (Festuca rubra), sheep fescue (Festuca ovina), tawny bromine (Bromus variegatus), intermediate wheatgrass (Agropyron intermedium), timothy (Phleum pratense), Kentucky bluegrass (Poa pratensis)) were investigated as feed material. It was observed significant differences among the grasses in terms of dry matter (KM), crude ash (HK), organic matter (OM), crude protein (HP), ether extract (HY), ADF, NDF, ADL and relative feed values (RFV) (P<0.01). The dry matter digestibility, dry matter consumption and relative feed value contents of grasses were found to be 70.75-60.36%, 1.85-3.59% and 86.75-197.04, respectively. The results from the present study showed that grasses which were rich in HP, HY, HK and poor in ADF, NDF and ADL had satisfactory results in terms of KMS, KMT and NYD parameters.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

GÜRSOY, E., MACİT, M. (2017). Erzurum İli Çayır ve Meralarında Doğal Olarak Yetişen Bazı Buğdaygil Yem Bitkilerinin Nispi Yem Değerleri Bakımından Karşılaştırılması. Yüzüncü Yıl Üniversitesi Tarım Bilimleri Dergisi, Cilt: 27 - Sayı: 3, 309–317. https://ajindex.com/articles/191323

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (12)

  1. Abaş, İ., Özpınar, H., Kutay, H.C., Kahraman, R., Eseceli, H., 2005. Determination of the Metabolizable Energy (ME) and Net Energy Lactation (NEL) Contents of Some Feeds in the Marmara Region by in vitro Gas Tecnique. Turk J. Vet. Anim. Sci., 29, 751-757.
  2. Albayrak, S., Ekiz, H., 2005. An Investigation on the Estabilishment of Artifical Pasture Under Ankara’s Ecological Conditions. Turk J. Agric For., 29, 69-74.
  3. Aksoy A., Macit M., Karaoğlu M., 2000. Hayvan Besleme Ders Kitabı. Atatürk Üniv. Ziraat Fak. Zootekni Böl. Erzurum. A.O.A.C., 1990. Official Method of Anallysis. Association of Official Analytical Chemists pp. 66-88. 15th.edition Washington, DC. USA. Bakır, Ö., Açıkgöz, E., 1976. Otlak Ayrığı (Agropyrom cristatum L. Gaern.) Bitkisinin Çeşitli Organlarında Kimyasal Kompozisyonun Gelişme Devrelerine Göre Değişimi. A.Ü.Z.F. Yıllığı, 26, 346-353.
  4. Bakoğlu, A., Koç, A., Gökkuş, A., 1999. Erzurum Yöresi Çayır ve Meralarındaki Yaygın Bitki Türlerinin Ömür Uzunluğu, Çiçeklenmeye Başlama Tarihi ve Ot Kalitesi İle İlgili Bazı Özellikleri. Tr. J. Of Agriculture and Foresty, 23 (4), 951-957.
  5. Ball, D. M., C. S. Hoveland and G. D. Lacefield. 1996. Forage Quality. In: Southern Forages (2nd edition). Potash & Phosphate Institute and Foundation for Agronomic Research, Norcross, GA., 124-132.
  6. Başaran, U., Acar, Z., Mut, H., Aşcı, Ö.Ö., 2006. Doğal Olarak Yetişen Bazı Baklagil Yem bitkilerinin Bazı Morfolojik ve Tarımsal Özellikleri. OMÜ Zir. Fak. Dergisi, 21 (3), 314-317.
  7. Bayraktar, E., 2005. Tekirdağ Koşullarında Bazı Yem bitkilerinin Farklı Gelişme Dönemlerinde Kök ve Gövdelerinde Bitkilerin Kimi Besin Maddelerinin Değişimi. Yüksek Lisans Tezi. Tarla Bitkileri Ana Bilim Dalı, Tekirdağ. Buxton, D., 1990. Cell-Wall Components in Divergent Germplasm of Four Perennial Forage Grass Species. Crop Sci., 30, 402-408.
  8. Buxton D.R., Mertens, D.R., 1995. Ouality-Related Characteristics of Forages in Forages Volume II. The Science of Grassland Agriculture, Lowa State Univ. Pros., Ames, Lowa, USA, 83-96.
  9. Buxton, D.R., Redfearn, D.D., 1996. Plant Limitations to Fiber Digestion and Utilization. 37th. Annual Ruminant Nut. Conf., 14 April, Washington, 814-818.
  10. Canbolat, Ö., Karaman, Ş., 2009. Bazı Baklagil Kaba Yemlerinin in Vitro Gaz Üretimi, Organik Madde Sindirilebilirliği, Nispi Yem Değeri ve Metabolik Enerji İçeriklerinin Karşılaştırılması. Tarım Bilimleri Dergisi, 15 (2), 188-195.
  11. Ankara.
  12. Canbolat, Ö., 2012. Bazı Buğdaygil Kaba Yemlerinin in vitro Gaz Üretimi, Sindirilebilir Or