Dergiler / Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi / 2011 / Cilt: 60 - Sayı: 3

Ayırt etme gücü

Maturity

Sayfa
485–522
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu nedenle, makalemizde önce, ayırt etme gücü kavramı tüm detayları ile incelenecek, daha sonra ise ayırt etme gücünden yoksun olanların kanun karşısındaki durumları üzerinde durulacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Türk Medeni Kanun’un 13. maddesinde düzenlenen ayırt etme gücü, niteliği itibariyle soyut ve nisbi bir kavramdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu kavramın gerçekte ne anlama geldiğinin tespiti, hukukun bir bütün olarak bu kavrama yüklediği önemin cevabını oluşturmaktadır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu nedenle, makalemizde önce, ayırt etme gücü kavramı tüm detayları ile incelenecek, daha sonra ise ayırt etme gücünden yoksun olanların kanun karşısındaki durumları üzerinde durulacaktır.
🔬Tür:Deneysel Tarla Denemesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Türk Medeni Kanun’un 13. maddesinde düzenlenen ayırt etme gücü, niteliği itibariyle soyut ve nisbi bir kavramdır. Bu kavramın gerçekte ne anlama geldiğinin tespiti, hukukun bir bütün olarak bu kavrama yüklediği önemin cevabını oluşturmaktadır. Nitekim ayırt etme gücüne sahip olmak veya olmamak, kişilerin gerek bizzat hukuki işlemler yapabilmesi gerekse de başkalarına verdikleri zararlardan dolayı bizzat sorumlu olabilmesi konularında belirleyici bir unsur niteliğindedir. Ayırt etme gücüne sahip olmayan kişiler Medeni Kanun’una göre tam ehliyetsizdirler ve dolayısıyla ne hukuki işlem ehliyetleri, ne haksız fiillerden sorumlu olma ehliyetleri, ne dava ehliyetleri ne de tasarruf ehliyetleri vardır. Öte yandan ayırt etme gücü, kişilerin ceza ehliyetlerine sahip olmaları bakımından da büyük bir önem taşır. Hukukun, varlığı veya yokluğuna bu kadar önemli sonuçlar bağladığı bu kavramın derinlemesine incelenmesi ve kanun koyucunun bu kavramı hüküm altına almasındaki amacının tespit edilmesi, hem doktrin hem de uygulama açısından bir gerekliliktir. Bu nedenle, makalemizde önce, ayırt etme gücü kavramı tüm detayları ile incelenecek, daha sonra ise ayırt etme gücünden yoksun olanların kanun karşısındaki durumları üzerinde durulacaktır.

Abstract

Maturity, which is ordered in Turkish Civil Code article 13, is an abstract and a relative concept. Determining the meaning of is important because of the global importance attached to the concept of maturity by the law system. The concept of maturity is determining factor for the people who are legally able to make contracts and who are able to be responsible for torts. According to Turkish Civil Code, people who have not maturity are full incapacity and so they are under neither transactual nor tortial responsibility and also they have neither legal standing nor disposing capacity. On the other hand this concept is important for in deciding criminal capacity. Consequently, examining this concept in details and confirming legislator’s intent for arising this concept is ought for doctrine and execution. For these reasons, in this article first the concept of maturity then people who are in full capacity will be examined.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ERKAN, V. U., AKTÜRK, Z. İ. Y. (2011). Ayırt etme gücü. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, Cilt: 60 - Sayı: 3, 485–522. https://ajindex.com/articles/190285

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (22)

  1. Akıntürk, Turgut (2002).
  2. Aile Hukuku, II. Cilt (11.bs.). İstanbul.
  3. Akipek, G. Jale/ Akıntürk, Turgut (2007). Yeni Medeni Kanuna Uyarlanmış Başlangıç Hükümleri- Kişiler Hukuku, Cilt I (6.bs.). İstanbul.
  4. Aral, Fahrettin (1980). Temyiz Kudretinden Mahrum Şahısların Hukuki Sorumluluğu. BATİDER C. 10, 733- 758. Arpacı, Abdülkadir (2000). Kişiler Hukuku (Gerçek Kişiler) (2.bs.). İstanbul.
  5. Aykaç, Mehmet (1987). Adli Tıp Ders Kitabı. İstanbul.
  6. Bayram, Ali (2004). Türk Ceza Sisteminde Akıl Hastalığı. Bolu (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Berki, Şakir (1969).
  7. Medeni Hukuk. Ankara.
  8. Bucher, Eugen (1976). Schweizerisches Zivilgesetzbuch das Personenrecht, die Natürlichen Personen Art- 11- 26 (2. Abteilung). Bern. Büyükay, Yusuf (1994). Roma Hukukunda Fiil Ehliyetini Sınırlayan Sebepler ve Modern Türk Hukukuna Etkileri. İstanbul (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Çelebican, Karadeniz Özcan (2005). Roma Hukuku (11.bs.). Ankara.
  9. Dural, Mustafa/Öğüz, Tufan (2006). Türk Özel Hukuku- Kişiler Hukuku Cilt II (8.bs.). İstanbul.
  10. Dural, Mustafa (1977). Türk Medeni Hukukunda Gerçek Kişiler. İstanbul.
  11. Egger- Çernis (1947). İsviçre Medeni Kanunu Şerhi (Giriş ve Kişinin Hukuku) (2.bs.). Ankara.
  12. Egger, A. (1915). Die Rechtsgeshäfte urteilsunfähiger Personen, Zürcher festschrift für G.Cohn.(Çeviren: Çağa, Tahir (1940). Gayri Mümeyyizlerin Hukuki Muameleleri. (Adalet Dergisi 1940, s. 123- 133). Erdoğmuş, Bilgin (1995).
  13. Roma Hukuku. İstanbul.
  14. Eren, Fikret (2008). Borçlar Hukuku Genel Hükümler (10.bs.). İstanbul.
  15. Gök, Abdullah (1995). Türk Medeni Hukukunda Akıl Hastalığı Sebebiyle Boşanma. İstanbul (Yayımlanmamış Yüksek Lisans Tezi). Grossen, Jacques- Michel (1967).
  16. Einzelpersonen, Schweizerisches Privatrecht, Band: I, 1. Teil. Basel/ Stutgart. Güral, Jale (1953). Hükümsüzlük Nazariyeleri Karşısında Türk Medeni Kanununun Sistemi. Ankara.
  17. Hatemi, Hüseyin (2001). Kişiler Hukuku Dersleri (2.bs.). İstanbul.
  18. Hausheer, Heinz/ Müller- Aebi, E. Regina (2005). Das Personenrecht des Schweizerischen Zivilgesetzbuch. Bern. Helvacı, Serap (2007). Gerçek Kişiler (2.bs.). İstanbul.
  19. Honsell, Heinrich/ Vogt, Peter Nedim/ Tuor, Peter/ Geiser, Thomas (2002). Basler Kommentar zum Schweizerischen Privatrecht, Zivilgesetzbuch I Art. 1- 456 (2. Auflage). Basel. İmre, Zahit (1974). Hacir Sebebi Olması Açısından Akıl Bozuklukları Hakkında Türk Hukuku’na ve Mukayeseli Hukuka İlişkin Bazı Düşünceler. Kubalı’ya Armağan. İstanbul.
  20. Kamay, Behçet Tahsin (1951).
  21. Adli Tıp. Ankara.
  22. Keller, Alfred (1971). Haftplicht im