KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Bilig / Türk Dünyası Sosyal Bilimler Dergisi / 2015 / Sayı: 74

Avrupa Birliği Yolunda Türkiye İnsan Hakları Kurumu'nun Birleşmiş Milletler Paris Prensipleri Işığında Değerlendirilmesi

V. Atilla OĞUŞGİL
Sayfa
173–196
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu çalışmanın, mevcut kuruma olduğu kadar olması gerekene de ışık tutması planlanmaktadır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Avrupa Birliği, üyelik yolunda ilerleyen Türkiye’den insan haklarının korunması ve geliştirilmesi kapsamında Birleşmiş Milletler Paris Prensipleri ile tam uyumlu bir ulusal insan hakları kurumu kurmasını şart koşmuştur.
📊
Temel Bulgular & Veri:Sorgulama, Paris Prensipleri’nin ulusal insan hakları kurumları için sağladığı bağımsızlık ve yetki güvenceleri çerçevesinde yapılacaktır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu çalışmanın, mevcut kuruma olduğu kadar olması gerekene de ışık tutması planlanmaktadır.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Avrupa Birliği, üyelik yolunda ilerleyen Türkiye’den insan haklarının korunması ve geliştirilmesi kapsamında Birleşmiş Milletler Paris Prensipleri ile tam uyumlu bir ulusal insan hakları kurumu kurmasını şart koşmuştur. Bu çalışmada, Türkiye’nin söz konusu çerçevede kurduğu Türkiye İnsan Hakları Kurumu’nun Paris Prensipleri ile tam uyumlu olup olmadığı sorgulanacaktır. Sorgulama, Paris Prensipleri’nin ulusal insan hakları kurumları için sağladığı bağımsızlık ve yetki güvenceleri çerçevesinde yapılacaktır. Çalışmada, ayrıca, Paris Prensipleri ile uyumlu ve uyumsuz düzenlemeler tespit edilecek ve uyumsuz düzenlemelere yönelik çözüm önerileri getirilecektir. Bu çalışmanın, mevcut kuruma olduğu kadar olması gerekene de ışık tutması planlanmaktadır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

OĞUŞGİL, V. A. (2015). Avrupa Birliği Yolunda Türkiye İnsan Hakları Kurumu'nun Birleşmiş Milletler Paris Prensipleri Işığında Değerlendirilmesi. Bilig / Türk Dünyası Sosyal Bilimler Dergisi, Sayı: 74, 173–196. https://ajindex.com/articles/189501

Kaynakça (10)

  1. Açık, Coşkun (2011). Ulusal İnsan Hakları Kurumları ve Türkiye Örneğine Eleştirel Yaklaşım. Yüksek Lisans Tezi. Ankara:
  2. Ankara Üniversitesi.
  3. Aichele, Valentine (2010). National Human Rights Institutions: An Introduction. Berlin: German Institute for Human Rights. Altıparmak, Kerem (2007). “Türkiye’de İnsan Haklarında Kurumsallaş(ama)ma”. Bürokrasi ve İnsan Hakları. Ed. Türkiye Barolar Birliği. 54-111.
  4. Altıparmak, Kerem, (2010). Köprüden Önce Son Çıkış: Türkiye İnsan Hakları Kurumu Kanun Tasarısı’nın Eleştirel Değerlendirmesi. İnsan Hakları Çalışma Metinleri: XIII. Ankara: SBF İnsan Hakları Merkezi. Amnesty International (2001). "National Human Rights Institutions, Amnesty International’s Recommendations for effective protection and promotion of human rights". AI INDEX: IOR 40/007/2001. http://www.amnesty. org/en/library/asset/IOR40/007/2001/en/2f94804b-d8e3-11dd-ad8cf3d4445c118e/ior400072001en.pdf [Erişim: 15.04.2012].
  5. Avrupa Komisyonu (2012). “Türkiye 2012 Yılı İlerleme Raporu” (Avrupa Birliği Bakanlığı, Çev.). http://www.abgs.gov.tr/files/strateji/2012_ilerleme_ raporu.pdf [Erişim: 09.05.2012].
  6. Aydın, Fatih (2010). İnsan Haklarının Korunması ve Geliştirilmesiyle Görevli Ulusal Kurumlar. Yüksek Lisans Tezi. Ankara:
  7. Gazi Üniversitesi.
  8. Beco, Gauthier de (2007). “National Human Rights Institutions in Europe”. Human Rights Law Review 7 (2): 331-370.
  9. Cardenas, Sonia (2004). "Adaptive States: The Proliferation of National Human Rights Institutions". Carr Center for Human Rights Policy. Working Paper T-01- 04. Harvard University. Commonwealth Secretariat (2001). National Human Rights Institutions: Best Practice. http://www.asiapacificforum.net/members/internationalstandards/downloads/best-practice-for-nhris/nhri_best_practice.pdf [Erişim: 23.04.2012].
  10. Eren, Abdurrahman (2012). Ulusal İnsan Hakları Kurumları: Uluslararası Standartlara Uygunluğun Yorum İlkeleri. İstanbul: Oniki Levha Yay. EU Agency for Fundamental Rights (FRA) (2010). National Human Rights Institutions in the EU Member States (Strengthening the fundamental rights architecture in the EU I). Luxembourg: Publications Office of the European Union ICC Sub-Committee on Accreditation (2013). “General Observations”. Geneva. http://nhri.ohchr.org/EN/AboutUs/Governance/Documents/ICC%20SC A%20General%20Observations.pdf [Erişim: 15.05.2012]. International Council on Human Rights Policy (2005). Assessing the Effectiveness of National Human Rights Institutions. Versoix: International Council on Human Rights Pol