Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightHangi LMD olgularının cerrahiden fayda sağlayacağıyla ilgili daha ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
İlk olarak kistik maküla ödemi olan bir gözde merkezdeki kistin açılmasına bağlı gelişen maküla lezyonu olarak tarif edilen lameller maküla deliği (LMD), esas olarak, tam kat maküla deliği (MD) gelişim sürecinin kesintiye uğramış formunu tarif etmek için kullanılmıştır. Patofizyolojisinde, vitreus korteksinin kontraksiyonunun eşlik ettiği anormal posterior vitreus dekolmanı rol oynamaktadır. Yapışık ve kontrakte maküler vitreus korteksinin foveaya traksiyonu sonucu iç ve dış retina tabakaları arasında ayrılma görülür. Sıklıkla eşlik eden epiretinal membranın kontraksiyonu da LMD gelişiminde rol oynamaktadır. Traksiyonel, dejeneratif ve mikst olmak üzere üç grupta incelenen LMD, klinik muayenede foveada kırmızımsı renkte, yuvarlak, oval ve lobüllü izlenen tam kat olmayan defekt şeklinde görülür. Ayırıcı tanıda tam kat MD ve yalancı MD ile karıştırılabilen LMD’de, tanı en doğru şekilde optik koherens tomografi (OKT) ile kolaylıkla konur. OKT ile LMD tanı kriterleri, iç retina katlarında defektle birlikte düzensiz fovea kontürü, fovea tabanında incelme, fotoreseptörlerin korunduğu tam kat olmayan MD ve intraretinal ayrılmadır. Epiretinal proliferasyon çoğu gözde eşlik etmektedir. OKT ile epiretinal yüzeyde olağandışı materyalden oluşan kalın, homojen bir tabakayı tarif eden, LMD ile ilişkili epiretinal proliferasyon tanımı yapılmıştır. Persistan vitreopapiller yapışıklık üçte bir olguda gösterilmiştir. Çoğu gözde minimal şikayetlerle uzun süre stabil seyreden LMD olgularının çoğunda cerrahi tedaviye gerek duyulmaz. Hastanın ciddi görsel şikayetleri varsa veya görme keskinliğinde(GK) azalma saptanırsa cerrahi endikasyonu konur. Pars plana vitrektomi, ERM ve İLM soyulması, hava/gaz endotamponadı ile anatomik ve fonksiyonel başarı yüksektir. Hasta seçimi önemlidir. Preoperatif düşük GK, OKT’de iç-dış fotoreseptör bileşkesinde bozulma ve foveada incelme kötü prognoz göstergeleridir. Hangi LMD olgularının cerrahiden fayda sağlayacağıyla ilgili daha ileri çalışmalara ihtiyaç vardır.
Abstract
Lamellar macular hole (LMH), first described as a macular lesion developing after opening of the central cyst in an eye with cystoid macular edema, has been used to define an aborted stage in full thickness macular hole (MH) development. Abnormal posterior vitreous detachment associated with contraction of vitreous cortex plays a role in its pathophysiology. As a result of foveal traction of the attached and contracted macular vitreous cortex, splitting of the inner and outer retinal layers is observed. Contraction of the frequently accompanying epiretinal membrane also has an effect in the development of LMHs. Classified as tractional, degenerative and mixed types, LMHs are seen as reddish, round, oval or lobulated lamellar defects at the fovea with fundoscopic examination. In the differential diagnosis it can be mistaken with MHs, and pseudoholes. Its diagnosis is best made with optic coherence tomography (OCT) examination. The diagnostic criteria with OCT are, defects in inner retinal layers with irregular foveal contour, thinning of the base of the fovea, partial thickness MH with preservation of photoreceptors, and intraretinal splitting. Epiretinal proliferation is seen in most of the eyes. A thick, homogenous layer consisting of unusual material on the epiretinal surface has been defined as LMH-associated epiretinal proliferation by OCT. Persistent vitreopapillary adhesion is demonstrated in one third of eyes. Patients with LMHs stay stable with minimal complaints for a longtime, and surgery is not needed in most of them. When the patients have serious visual complaints, or a decrease in visual acuity (VA) is noted, surgery is indicated. Anatomical and functional success rate is high with pars plana vitrectomy, peeling of ERM, and ILM, air/gas endotamponade. Patient selection is important. Low preoperative VA, disruption at the junction of inner-outer photoreceptor layers, and foveal thinning are poor prognostic indicators. Further studies are warranted to determine which patients will benefit from surgery.