KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / International Journal of Politics and Security / 2026 / Cilt: 8 Sayı: 2

Transformation in the Security Paradigm and Human Security: The Role of the Police Within the Axis of New Security Approaches

Rengül Ekizceleroğlu(TRAKYA ÜNİVERSİTESİ, İKTİSADİ VE İDARİ BİLİMLER FAKÜLTESİ)0000-0001-6958-5607
Tufan Arıkoğulları(TRAKYA ÜNİVERSİTESİ, SOSYAL BİLİMLER ENSTİTÜSÜ)0000-0003-1859-1382
Sayfa
230–253
Yayın Tarihi
2026-10-29
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bulgular, polis teşkilatının devlet otoritesinin reaktif bir uzantısı olan klasik kolluk rolünden sıyrılarak insan güvenliğini önceliklendiren, toplumla iş birliği içinde hareket eden ve küresel güvenlik ağlarının stratejik bir bileşeni olarak işlev gören proaktif bir yönetişim aktörüne dönüştüğüne işaret etmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışma, güvenlik çalışmalarında yaşanan paradigma değişiminin polis teşkilatının rol ve işlevlerini nasıl dönüştürdüğünü incelemektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Soğuk Savaş dönemine egemen olan devlet merkezli ve askeri odaklı güvenlik anlayışı, küreselleşme süreciyle birlikte birey, toplum ve insan güvenliğini kapsayan çok boyutlu bir yapıya yerini bırakmıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Bulgular, polis teşkilatının devlet otoritesinin reaktif bir uzantısı olan klasik kolluk rolünden sıyrılarak insan güvenliğini önceliklendiren, toplumla iş birliği içinde hareket eden ve küresel güvenlik ağlarının stratejik bir bileşeni olarak işlev gören proaktif bir yönetişim aktörüne dönüştüğüne işaret etmektedir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Güvenlik yaklaşımında dönüşüm · polis · insan güvenliği

Özet

Bu çalışma, güvenlik çalışmalarında yaşanan paradigma değişiminin polis teşkilatının rol ve işlevlerini nasıl dönüştürdüğünü incelemektedir. Soğuk Savaş dönemine egemen olan devlet merkezli ve askeri odaklı güvenlik anlayışı, küreselleşme süreciyle birlikte birey, toplum ve insan güvenliğini kapsayan çok boyutlu bir yapıya yerini bırakmıştır. Bu dönüşüm güvenlik gündemini askeri tehditlerinin ötesine taşıyarak ekonomik refah, toplumsal adalet, çevresel sürdürülebilirlik ve insan haklarını da kapsam içine almıştır. Nitel literatür taramasına dayanan çalışma; realizm, liberalizm, konstrüktivizm, eleştirel kuram, feminizm, postmodernizm ile Kopenhag ve Galler Okullarını kuramsal bir çerçevede ele alarak bu yaklaşımların polisin güvenlik söylemindeki konumunu toplu olarak yeniden biçimlendirdiğini ortaya koymaktadır. Makale, küreselleşme ve asimetrik tehditler ekseninde siber güvenlik yönetişimi, Toplum Destekli Polislik ve İstihbarata Dayalı Polislik gibi proaktif modellerin polislik felsefesine entegrasyonunu izlemektedir. Bulgular, polis teşkilatının devlet otoritesinin reaktif bir uzantısı olan klasik kolluk rolünden sıyrılarak insan güvenliğini önceliklendiren, toplumla iş birliği içinde hareket eden ve küresel güvenlik ağlarının stratejik bir bileşeni olarak işlev gören proaktif bir yönetişim aktörüne dönüştüğüne işaret etmektedir.

Abstract

This study examines how the paradigm shift in security studies has reshaped the roles and functions of police organizations. The state-centric, military-focused security understanding that dominated the Cold War era has gradually given way to a multi-layered framework encompassing individual, societal, and human security dimensions. This transformation has broadened the security agenda beyond military threats to include economic prosperity, social justice, environmental sustainability, and human rights. Drawing on a qualitative literature review, the study analyzes a range of theoretical perspectives — realism, liberalism, constructivism, critical theory, feminism, postmodernism, and the Copenhagen and Welsh Schools — and demonstrates that these approaches have collectively repositioned the police within security discourse. Against the backdrop of globalization and asymmetric threats, the article traces the integration of proactive models — including cyber security governance, Community-Oriented Policing, and Intelligence-Led Policing — into contemporary policing philosophy. The findings indicate that police organizations have moved beyond their classic reactive, state-authority role, emerging as proactive security governance actors that prioritize human security, operate in partnership with society, and function as strategic components of global security networks.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Ekizceleroğlu, R., Arıkoğulları, T. (2026). Transformation in the Security Paradigm and Human Security: The Role of the Police Within the Axis of New Security Approaches. International Journal of Politics and Security, Cilt: 8 Sayı: 2, 230–253. https://doi.org/10.53451/ijps.1910531

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (53)

  1. Acaray, D. (2021). Anayasa Mahkemesi kararları ışığında Türkiye'de insan haklarının korunmasında polisin rolü. Ombudsman Akademik, 7(14), 171–197.
  2. AL-Khrisha, A. S. (2026). Algorithmic governance and criminal justice: A comparative analysis of ethical AI frameworks in Jordan and Oman. Frontiers in Human Dynamics, 8, Article 1838858. https://doi.org/10.3389/fhumd.2026.1838858
  3. Alikhademi, K., Drobina, E., Prioleau, D., Richardson, B., Purves, D., & Gilbert, J. E. (2022). A review of predictive policing from the perspective of fairness. Artificial Intelligence and Law, 30(1), 1–17. https://doi.org/10.1007/s10506-021-09286-4
  4. Arap, İ. (2017). Güncel gelişmeler ışığında Türkiye'de toplum destekli polislik, Bitlis Eren Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 6(2), 56–82.
  5. Bahar, A. (2019). Emniyet teşkilatında iletişim algısı ve halkla ilişkiler çalışmalarına yansıması. Beta Yayınları.
  6. Baldwin, D. A. (1997). The concept of security. Review of International Studies, 23(1), 5–26.
  7. Baylis, J. (2008). Uluslararası ilişkilerde güvenlik kavramı. Uluslararası İlişkiler, 5(18), 69–85.
  8. Baysal, B., & Lüleci, Ç. (2015). Kopenhag Okulu ve güvenlikleştirme teorisi. Güvenlik Stratejileri Dergisi, (22), 61–96.
  9. Bilgin, P. (2008). Critical theory. In P. D. Williams (Ed.), Security studies: An introduction (pp. 89–102). Routledge.
  10. Bingöl, O. (2016). Yeni güvenlik yaklaşımları ve 21. yüzyıl güvenlik sorunları. In H. Çomak, C. Sancaktar, & S. Demir (Eds.), Uluslararası güvenlik (pp. 17–44). Beta Yayınları.
  11. Birdişli, F. (2019). Teori ve pratikte uluslararası güvenlik kavram – teori ve uygulama. Seçkin Yayıncılık.
  12. Birdişli, F. (2020). Uluslararası güvenliğin tarihsel gelişimi ve post-modern güvenlik dönemi. Güvenlik Bilimleri Dergisi, 9 (Uluslararası Güvenlik Kongresi Özel Sayısı), 235–260. https://doi.org/10.28956/gbd.696034
  13. Blanchard, E. M. (2003). Gender, international relations, and the development of feminist security theory. Signs: Journal of Women in Culture and Society, 28(4), 1289–1312. https://doi.org/10.1086/368328
  14. Buzan, B. (1991). People, states and fear: An agenda for international security studies in the post–Cold War era. Harvester Wheatsheaf.
  15. Buzan, B., Wæver, O., & de Wilde, J. (1998). Security: A new framework for analysis. Lynne Rienner Publishers.
  16. Carter, D. L. (2004). Law enforcement intelligence: A guide for state, local, and tribal law enforcement agencies. U.S. Department of Justice, Office of Community Oriented Policing Services.
  17. Çelik, K. E. (2022). ABD ulusal güvenlik anlayışı ve Türkiye. Astana Yayınları.
  18. Çiftçi, İ., & Kula, S. (2014). What is the role of international cooperation in police training: The practices of Turkey from global security perspective? Akademik Bakış Uluslararası Hakemli Sosyal Bilimler Dergisi, (46), 51–61.
  19. Dunne, T. (2011). Liberalism. In J. Baylis, S. Smith, & P. Owens (Eds.), The globalization of world politics: An introduction to international relations (5th ed., pp. 100–113). Oxford University Press.
  20. Ertem, H. S. (2012). Kimlik ve güvenlik ilişkisine konstrüktivist bir yaklaşım: “Kimliğin güvenliği” ve “güvenliğin kimliği”. Güvenlik Stratejileri Dergisi, 8(16), 177–237.
  21. Godoy-Guillen, A. (2026). States of exception: Policing, COVID-19, the 13th Amendment, and the suspension of human rights in Belize. Journal of Belizean Research, 4(1), 70–88.
  22. Haklı, S. Z. (2018). Kent güvenliğinde cemaatleri/toplulukları harekete geçirmek: Komüniteryanizm ve toplum destekli polislik. İdealkent, 9(23), 8–29.
  23. Hekim, H., & Başıbüyük, O. (2013). Siber suçlar ve Türkiye'nin siber güvenlik politikaları. Uluslararası Güvenlik ve Terörizm Dergisi, 4(2), 135–158.
  24. Hoogensen Gjørv, G., & Rottem, S. V. (2004). Gender identity and the subject of security. Security Dialogue, 35(2), 155–171. https://doi.org/10.1177/0967010604044974
  25. İnaç, H. (2025). Uluslararası güvenlik, yeni dünya düzeni ve Türkiye (Genişletilmiş yeni basım). Bilge Kültür Sanat.
  26. İrdem, İ., & Bayansar, R. (2022). Özgürlük-güvenlik ikilemi ve insan hakları bağlamında kolluğun toplumsal olay yönetimi. Nevşehir Hacı Bektaş Veli Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Dergisi, 12(1), 140–155. https://doi.org/10.30783/nevsosbilen.981206
  27. İren, A. A., & Taşgetiren, R. B. (2022). Güvenlik ve cinsiyet: Uluslararası ilişkiler disiplininde feminist güvenlik yaklaşımları. Süleyman Demirel Üniversitesi Vizyoner Dergisi, 13(35), 1037–1055. https://doi.org/10.21076/vizyoner.1013612
  28. Kanat, G., & Oruç, M. (2024). Polis teşkilatının uluslararası güvenlik açısından önemi: Türkiye özelinde bir araştırma. Iğdır Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 36, 431–446. https://doi.org/10.54600/igdirsosbilder.1437063
  29. Kiraz, S. (2014). Sosyal inşacılık yaklaşımında güvenlik. In E. Çıtak & O. Şen (Eds.), Uluslararası ilişkilerde güvenlik: Teorik değerlendirmeler (pp. 109–120). Uluslararası İlişkiler Kütüphanesi.
  30. Kolasi, K. (2014). Eleştirel teori ve güvenlik: Kimin için güvenlik? In E. Çıtak & O. Şen (Eds.), Uluslararası ilişkilerde güvenlik: Teorik değerlendirmeler (pp. 121–154). Uluslararası İlişkiler Kütüphanesi.
  31. Matczak, A., & Bergh, S. I. (2023). A review of the (potential) implications of climate change for policing practice worldwide. Policing: A Journal of Policy and Practice, 17, 1–8. https://doi.org/10.1093/police/paad062
  32. Morgenthau, H. J. (1948). Politics among nations: The struggle for power and peace. Alfred A. Knopf.
  33. NATO. (2016). Allied joint doctrine for stability policing (AJP-3.22). NATO Standardization Office.
  34. Odabaşı, M., & Delice, M. (2014). Toplum destekli polislik biriminde çalışan personelin toplum destekli polislik felsefesini algılama düzeyleri: Türk Polis Teşkilatı örneği. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 24(1), 195–208. https://doi.org/10.18069/fusbed.76477
  35. OSCE. (2017). OSCE guidebook on intelligence-led policing. https://cdn.osce.org/sites/default/files/f/documents/d/3/327476.pdf
  36. Ratcliffe, J. H. (2015). İstihbarat-odaklı polislik (S. Altuntop, Trans.). In S. Altuntop (Ed.), Suçla mücadele ve güvenlik: Klasik ve çağdaş metinler (pp. 31–53). Siyasal Kitabevi.
  37. Rhinard, M., Morsut, C., Angell, E., Neby, S., Englund, M., Barquet, K., Mees, H., Surian, J., Vashishtha, S.,
  38. Segnestam, L., & Engen, O. A. H. (2024). Understanding variation in national climate change adaptation: Securitization in focus. Environment and Planning C: Politics and Space, 42(4), 676–696. https://doi.org/10.1177/23996544231212730
  39. Sandıklı, A., & Emeklier, B. (2012). Güvenlik yaklaşımlarında değişim ve dönüşüm. In A. Sandıklı (Ed.), Teoriler ışığında güvenlik, savaş, barış ve çatışma çözümleri (pp. 3–70). BİLGESAM Yayınları.
  40. Saunders, J., Hunt, P., & Hollywood, J. S. (2016). Predictions put into practice: A quasi-experimental evaluation of Chicago's predictive policing pilot. Journal of Experimental Criminology, 12(3), 347–371. https://doi.org/10.1007/s11292-016-9272-0
  41. Sepli, M. (2022). Uluslararası ilişkiler ve inşacılık teorisi. In N. Kırpınar Özsoy (Ed.), Uluslararası ilişkilerde teoriler ve yaklaşımlar (pp. 89–112). Astana Yayınları.
  42. Snyder, H. (2019). Literature review as a research methodology: An overview and guidelines. Journal of Business Research, 104, 333–339. https://doi.org/10.1016/j.jbusres.2019.07.039
  43. Şengöz, M. (2019). Ulusal güvenlik yönetimi felsefesi: Aksiyolojik paradigma. Astana Yayınları.
  44. Tokatlı, S. G. (2022). Klasik realizm ve neorealizm kuramının incelenmesi: Devlet kavramına yönelik analiz. Ufuk Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 11(21), 122–141.
  45. Tripp, E. (2013, June 14). Realism: The domination of security studies. E-International Relations. https://www.e-ir.info/2013/06/14/realism-the-domination-of-security-studies/
  46. Uysal, M., & Köroğlu, M. A. (2024). Siber Suçlarla Mücadelede Sosyal Hizmet. Bilgi Sosyal Bilimler Dergisi, 26(1), 1-22. https://doi.org/10.54838/bilgisosyal.1400824
  47. Vogler, A. (2023). Tracking climate securitization: Framings of climate security by civil and defense ministries. International Studies Review, 25(2), Article viad010. https://doi.org/10.1093/isr/viad010
  48. Waltz, K. (2004). Neorealism: Confusions and criticisms. Journal of Politics and Society, 15, 2–14.
  49. Wendt, A. (1995). Constructing international politics. International Security, 20(1), 71–81.
  50. Wendt, A. (1999). Social theory of international politics. Cambridge University Press.
  51. Yesevi, Ç. G. (2021). Uluslararası ilişkiler bilim dalında sosyal inşacılık yaklaşımının incelenmesi. Elektronik Siyaset Bilimi Araştırmaları Dergisi, 12(22), 52–74.
  52. Yıldırım, E. (2020). Uluslararası ilişkiler yaklaşımlarında güvenlik kavramı. Turkish Studies - Economy, 15(3), 1697–1714. https://doi.org/10.47644/TurkishStudies.44826
  53. Zora, K. (2015). Güvenlikleştirme: Hukuksal Meşruiyetten Siyasal Meşruiyete Evrilme ve Kopenhag Okulu. Selçuk Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 23(2), 111-126. https://doi.org/10.15337/SUH.2017.14