Dergiler / Finans Politik ve Ekonomik Yorumlar Dergisi / 2017 / Cilt: 54 - Sayı: 624

Psikolojik Taciz: Türkiye Genelinde Bir Araştırma

Mobbing in Turkey

Sayfa
53–68
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Analizler, baskıcı yönetim stilinin, iş ortamında psikolojik tacizi etkileyen faktörler arasında en çok etkili olduğunu göstermiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu çalışmada, ülkemizin on ilinde farklı sektörlerde çalışan 853 kişilik bir örneklem üzerinde psikolojik taciz sıklığını ve sonuçlarını inceledik.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu araştırmada psikolojik tacize uğrama sıklığı %23, taciz sonucu kendini kurban olarak görme sıklığı ise %17 olarak belirlenmiştir.
💡
Sonuç & Katkı:Analizler, baskıcı yönetim stilinin, iş ortamında psikolojik tacizi etkileyen faktörler arasında en çok etkili olduğunu göstermiştir.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alan Parametreleri

Özet

Bu çalışmada, ülkemizin on ilinde farklı sektörlerde çalışan 853 kişilik bir örneklem üzerinde psikolojik taciz sıklığını ve sonuçlarını inceledik. Bu araştırmada psikolojik tacize uğrama sıklığı %23, taciz sonucu kendini kurban olarak görme sıklığı ise %17 olarak belirlenmiştir. En sık görülen saldırgan davranışlar çalışanın bireysel ve mesleki saygınlığını zedelemeye yönelik türdendir (hak edilen takdir ve övgünün alınamaması, katkıların göz ardı edilmesi, yeteneğin üstünde yetersiz zamanda aşırı iş yükü verilmesi ya da yeteneğin çok altında basit ve gereksiz işlerin verilmesi gibi). Saldırganlar çoğunlukla üstlerdir. Analizler, baskıcı yönetim stilinin, iş ortamında psikolojik tacizi etkileyen faktörler arasında en çok etkili olduğunu göstermiştir.

Abstract

In this study we examined mobbing settings and outcomes with a data set from a cross-sectional occupational sample collected in ten cities in Turkey (N=853). The prevalence of mobbing in this sample was 23% however victimization was 17% only. The most frequent aggressive behaviors were threats to the victim's personal and occupational reputation such as having been denied a praise or promotion, having had one's contributions ignored by others, having been given unreasonable workloads above competence or simple and meaningless work below competence. Analyses showed that oppressive management was the most influential factor for mobbing in work environment.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇAMUROĞLU, M. İ., MİNİBAS-POUSSARD, J. (2017). Psikolojik Taciz: Türkiye Genelinde Bir Araştırma. Finans Politik ve Ekonomik Yorumlar Dergisi, Cilt: 54 - Sayı: 624, 53–68. https://ajindex.com/articles/166007

Kaynakça (11)

  1. AUBOURG, G.; MOURA, H. (2002). Le Harcèlement Moral, Paris: Editions de Vecchi. ALAIN, M. (1996).
  2. Prendre en Main le Changement, Montréal: Editions Nouvelles. AQUINO, K., GROVER, S. L., BRADFIELD, M., & ALLEN, D.G. (1999). The effects of negative affectivity, hierarchical status, and self-determination on workplace victimization. Academy of Management Journal, 42, 260-272.
  3. BAILLIEN, E., NEYENS, I., DE Witte, H., & DE Cuyper, N. (2008). A qualitative study on the development of workplace bullying: Towards a three-way model. Journal of Communication and Applied Social Psychology, 19, 1-16.
  4. BAILLIEN, E., DE Cuyper, N., & DE Witte, H. (2011). Job autonomy and workload as antecedents of workplace bullying: A twowave test of Karasek's Job Demand Control Model for targets and perpetrators. Journal of Occupational and Organizational Psychology, 84, 191-208.
  5. BARON, R.A. & NEUMAN, J.H. (1996). Workplace violence and workplace aggression: evidence on their relative frequency and potential causes. Aggressive Behavior, 22, 161-173.
  6. BARON, R.A. & NEUMAN, J.H. (1998). Workplace aggressionthe iceberg beneath the tip of workplace violence: Evidence on its forms, frequency and target. Public Administration Quarterly, 21, 161-173.
  7. BARON, R. A., NEUMAN, J. H., & GEDDES, D. (1999). Social and personal determinants of workplace aggression: Evidence for the impact of perceived injustice and the Type A behavior pattern. Aggressive Behavior, 25(4), 281-296.
  8. BILGEL, N., AYTAC, S., & BAYRAM, N. (2006). Bullying in Turkish white-collar workers. Occupational Medicine, 56, 226- 231. BJORKQVIST, K., OSTERMAN, K., & LAGERSPETZ, K. M. (1994). Sex differences in covert aggression among adults. Aggressive Behavior, 20(1), 27-33. BRÉARD, R., & PASTOR, P. (2002). Harcèlements: les réponses. Paris: Editions Liaisons. BRONFENBRENNER, U. (1979). The ecology of human development: Experiments by nature and design. Cambridge, MA: Harvard University Press.
  9. BRODSKY, C.M. (1976). The Harassed Worker. Toronto: Lexington Books. BUSS, A.H. (1961). The Psychology of Aggression. New York: Wiley. CEMALOĞLU, N. (2007). The exposure of Turkish primary school teachers to bullying: An analysis of various variables. Social Behavior and Personality, 35(6), 789-802.
  10. CEMALOĞLU, N. & ERTÜRK, A. (2007). Öğretmenlerin maruz kaldıkları yıldırma eylemlerinin cinsiyet yönünden incelenmesi. Turk Egitim Bilimleri Dergisi, 5(2), 345-362.
  11. COOPER, C. L.; LIUKKONEN, P.; CARTWRIGHT, S. (1996). Stress prevention in the workplac