Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightBu makaledeki iddia, Edwards’ın gerçek erdemin doğasına ilişkin teolojik ve teistik iddialarının yalnızca Hıristiyan inancı için makul olduğu ve yalnızca Hıristiyanlık için geçerli kabul edilebilecek bir erdem açıklaması geliştirdiğidir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Erdem düşüncesi, 18. yüzyılda Aydınlanma Dönemi ile birlikte ahlak teorileri içinde geniş bir alana sahip olmuştur. İnsan doğasına ilişkin yeni teorilerin ve düşünce okullarının artması, insanın vahye başvurmadan akılla doğru ve yanlışı, iyi ve kötüyü bilebileceğine dair anlayışları hareketlendirmiştir. Jonathan Edwards, yaşadığı dönemde 18. yüzyıldaki ahlak teorilerinin hatalı ve tutarsız olduğunu iddia etmiş, onları felsefelerinde Tanrı’ya çok az yer vermekle suçlamıştır. Örneğin Francis Hutcheson gibi bazı felsefeciler erdemin doğasını Tanrı’dan bağımsız bir şekilde değerlendirmektedir. Aynı zamanda onlar erdemin doğasını yaratana değil yaratılmış olana duyulan bir iyilikseverlik anlayışı üzerinden açıklamaktadır. Edwards ise Tanrı’ya dayanmayan hiçbir şeyin erdem olamayacağını, gerçek erdemin Tanrı’ya duyulan sevgiden oluştuğunu ısrarla vurgular. Dolayısıyla Edwards’ın göstermek istediği, gerçek erdemin öncelikle ve en temelde Tanrı’ya duyulan yüce bir sevgiden oluştuğu ve bunun eksik olduğu yerde gerçek erdemden söz edilemeyeceğidir. Çünkü onlarda gerçek erdem veya dinin doğasına dair bir şey yoktur. Edwards bu iddialarını Hıristiyanlığın bazı öğretileri ile destekleyip açıklamaktadır. Örneğin erdem düşüncesi temelde günah öğretisine dayanırken, gerçek erdeme ulaşabilmenin sadece Tanrı’nın lütfu ile olabileceğini bunun da herkes için geçerli olmadığını iddia eder. Bu bakımdan bu makalenin konusu, Edwards’ın dönemindeki ahlak ve erdem anlayışlarını onun iddiaları ile karşılaştırıp açıklamaktır. Bu makalenin amacı, Edwards’ın erdem ile ilgili görüşlerini nasıl temellendirdiğini ve açıkladığını analiz etmek ve literatüre katkıda bulunmaktır. Aynı zamanda Edwards’ın erdem ile ilgili düşüncelerinin felsefi bakımdan makul olup olmadığını değerlendirmektir. Bu makaledeki iddia, Edwards’ın gerçek erdemin doğasına ilişkin teolojik ve teistik iddialarının yalnızca Hıristiyan inancı için makul olduğu ve yalnızca Hıristiyanlık için geçerli kabul edilebilecek bir erdem açıklaması geliştirdiğidir.
Abstract
With the Enlightenment Period in the 18th century, the idea of virtue has had a wide area within moral theories. The rise of new theories and schools of thought on human nature stimulated the understanding that human beings could know right and wrong, good and evil, with reason without recourse to revelation. Jonathan Edwards claimed that the moral theories of the 18th century were erroneous and inconsistent, and accused them of giving too little space to God in their philosophy. Some philosophers, such as Francis Hutcheson, for example, consider the nature of virtue as independent of God. At the same time, they explain the nature of virtue in terms of benevolence towards the created, not the creator. Edwards, on the other hand, insists that nothing that is not grounded in God can be virtue, and that true virtue consists in love for God. Therefore, what Edwards wants to show is that true virtue consists first and foremost of a sublime love for God, and where this is lacking, there can be no true virtue. For there is nothing in them about true virtue or the nature of religion. Edwards supports and explains these claims with some of the teachings of Christianity. For example, while his idea of virtue is based on the doctrine of sin, he claims that true virtue can only be attained through God’s grace, which is not valid for everyone. In this respect, the subject of this article is to compare and contrast the conceptions of morality and virtue of Edwards’ time with his claims. The aim of this article is to contribute to the literature by analyzing how Edwards grounds and explains his views on virtue. It also aims to assess whether Edwards’ views on virtue are philosophically plausible. The claim in this article is that Edwards' theological and theistic claims about the nature of true virtue are only plausible for the Christian faith and that he develops an account of virtue that can only be accepted as valid for Christianity.