Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightElde edilen bulgular, üç ülkenin farklı kalkınma modellerine sahip olmasına rağmen stratejik özerklik arayışı, çok taraflı diplomasiye yönelim ve yumuşak güç araçlarının kullanımı gibi ortak özellikler taşıdığını göstermektedir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Bu çalışma, Türkiye, Hindistan ve Brezilya örnekleri üzerinden orta güçlerin bölgesel politikalarının küresel konumlanmaları üzerindeki etkisini incelemeyi amaçlamaktadır. Soğuk Savaş sonrası dönemde uluslararası sistemin çok kutuplu bir yapıya evrilmesi, orta ölçekli devletlerin uluslararası ilişkilerde daha görünür aktörler hâline gelmesini sağlamıştır. Bu bağlamda çalışma, orta güç teorisi çerçevesinde söz konusu üç ülkenin dış politika davranışlarını karşılaştırmalı bir perspektifle analiz etmektedir. Çalışmada nitel araştırma yöntemi benimsenmiş olup, literatür taraması ve karşılaştırmalı analiz yöntemi kullanılmıştır. Türkiye’nin bölgesel krizlerdeki aktif diplomasisi, Hindistan’ın Hint-Pasifik stratejisi ve Brezilya’nın iklim diplomasisi ile Güney-Güney iş birliği politikaları incelenmiştir. Elde edilen bulgular, üç ülkenin farklı kalkınma modellerine sahip olmasına rağmen stratejik özerklik arayışı, çok taraflı diplomasiye yönelim ve yumuşak güç araçlarının kullanımı gibi ortak özellikler taşıdığını göstermektedir. Bununla birlikte, ekonomik yapı, bölgesel dinamikler ve küresel platformlardaki konumlanma açısından önemli farklılıklar tespit edilmiştir. Sonuç olarak, orta güçlerin uluslararası sistemde dengeleyici aktörler olarak önemli bir rol oynadığı, ancak iç politik kırılganlıklar ve ekonomik sınırlılıkların bu rolü kısıtladığı görülmektedir.
Abstract
This study aims to examine how the regional policies of middle powers shape their global positioning through the cases of Turkey, India, and Brazil. The transition of the international system into a multipolar structure after the Cold War has enabled medium-sized states to become more visible and influential actors in international relations. Within this context, the study analyzes the foreign policy behaviors of these three countries through the theoretical framework of middle power theory and a comparative perspective. The study employs a qualitative research design based on literature review and comparative analysis. Turkey’s active diplomacy in regional crises, India’s Indo-Pacific strategy, and Brazil’s climate diplomacy and South-South cooperation policies are examined. The findings reveal that, despite having different development models, these countries share common characteristics, including the pursuit of strategic autonomy, an emphasis on multilateral diplomacy, and the use of soft power instruments. However, significant differences are observed in terms of economic structures, regional dynamics, and positioning within global platforms. In conclusion, middle powers function as balancing actors in the international system; however, internal political fragilities and economic constraints limit their full potential.