Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightGenel olarak sade bir üslup sergilenen bu manzumelerde naat ve münâcât gibi dinî-tasavvufî temaların belirgin bir ağırlık oluşturduğu; şekil özelliklerinin ise klasik Arap şiiriyle büyük ölçüde tam bir uyum arz ettiği görülmüştür.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Osmanlı edebiyatı yalnızca Türkçe metinlerden ibaret olmayıp Farsça ve Arapça eserleri de kapsayan çok dilli ve zengin bir mirasa dayanmaktadır. Bu geleneğin müntesipleri olan Osmanlı sultanları, Türkçe ve Farsçanın yanı sıra sayıca az olmakla birlikte Arapça şiirler de kaleme almışlardır. Bu çalışma, özellikle Ali Emîrî’nin Cevâhirü’l-mülûk adlı eseri temel alınarak Fatih Sultan Mehmed, Yavuz Sultan Selim, III. Murad ve I. Ahmed gibi şair sultanlara atfedilen Arapça manzumeleri filolojik ve metinbilimsel yöntemlerle mevsûkiyet, muhteva ve sanatsal yetkinlik açısından incelemektedir. Araştırma neticesinde söz konusu sultanların Arapça şiirde dikkate değer bir teknik maharete sahip oldukları müşahede edilmiştir. Şiirlerin nispetinde bazı beyitlerin klasik Arap şairlerinden iktibas edildiği veya çeşitli tasarruflara konu edildiği tespit edilmekle birlikte büyük çoğunluğunun özgün nitelikler taşıdığı anlaşılmıştır. Genel olarak sade bir üslup sergilenen bu manzumelerde naat ve münâcât gibi dinî-tasavvufî temaların belirgin bir ağırlık oluşturduğu; şekil özelliklerinin ise klasik Arap şiiriyle büyük ölçüde tam bir uyum arz ettiği görülmüştür.
Abstract
Ottoman literature relies on a rich, multilingual heritage that is not limited to Turkish texts but also encompasses works in Persian and Arabic. As adherents of this tradition, Ottoman sultans composed poems in Arabic—albeit fewer in number—alongside their works in Turkish and Persian. Based primarily on Ali Emîrî’s work Jawāhir al-Mulūk, this study examines the Arabic verses attributed to poet-sultans such as Mehmed II, Selim I, Murad III, and Ahmed I. The analysis employs philological and text-critical methods to evaluate these poems in terms of authenticity, content, and artistic competence. The research reveals that the sultans in question possessed a noteworthy degree of technical proficiency in Arabic poetry. Regarding the attribution of the poems, while it was determined that certain couplets were borrowed from classical Arabic poets or subjected to various adaptations, it is understood that the vast majority exhibit original characteristics. It was observed that these verses generally display a plain style, with a distinct predominance of religious-mystical themes such as na't (eulogy) and munajat (supplication), while their formal features demonstrate a substantial alignment with classical Arabic poetry.