Dergiler / Korpusgermanistik / 2026 / Cilt: 4 Sayı: 1

Zaman, Dinleme ve Oyun Üzerinden Eğitsel Yaklaşımlar – Michael Ende’nin Momo Romanında Pedagojik Temalar

Time, Listening, and Play as Educational Themes in Michael Ende’s Momo

Oğuz İsmail Temel(SAKARYA ÜNİVERSİTESİ)0009-0005-6906-5894
Sayfa
29–34
Yayın Tarihi
2025-06-15
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmanın asıl amacı, Momo gibi bir edebi eserin sadece eğlence veya hoşça vakit geçirme aracı olarak görülmemesi gerektiğini, aynı zamanda düşünmeye teşvik eden ve eğitsel kazanımlar sağlayan bir araç olabileceğini göstermektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Bu makalede, Michael Ende’nin edebi eseri Momo, pedagojik ve eğitim bilimsel bir bakış açısından analiz edilmektedir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu incelemenin merkezinde üç ana tema yer almaktadır: zaman, dinleme ve yaratıcılık.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmanın asıl amacı, Momo gibi bir edebi eserin sadece eğlence veya hoşça vakit geçirme aracı olarak görülmemesi gerektiğini, aynı zamanda düşünmeye teşvik eden ve eğitsel kazanımlar sağlayan bir araç olabileceğini göstermektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Michael Ende · Momo · Pedagoji

Özet

Bu makalede, Michael Ende’nin edebi eseri Momo, pedagojik ve eğitim bilimsel bir bakış açısından analiz edilmektedir. Bu incelemenin merkezinde üç ana tema yer almaktadır: zaman, dinleme ve yaratıcılık. Söz konusu temalar, romanda yalnızca içeriğin temel taşları olmakla kalmaz, aynı zamanda derin toplumsal ve eğitsel sorunları da yansıtır. Analizde, hermenötik yöntem ile birlikte, Markus Rieger-Ladich, Hans-Christoph Koller ve diğer araştırmacıların teorik yaklaşımlarına dayanan edebiyat kuramı temelli yöntemlerden yararlanılmaktadır. Çalışmanın asıl amacı, Momo gibi bir edebi eserin sadece eğlence veya hoşça vakit geçirme aracı olarak görülmemesi gerektiğini, aynı zamanda düşünmeye teşvik eden ve eğitsel kazanımlar sağlayan bir araç olabileceğini göstermektedir. Zamanla başa çıkma biçimi, aktif bir süreç olarak dinleme ve göz ardı edilmemesi gereken bir beceri olarak ele alınmakta; oyun ve yaratıcılık ise eğitim süreçleriyle olan ilişkileri bağlamında eleştirel biçimde incelenmektedir. Bu makale, edebi eserlerin pedagojik alandaki önemini ortaya koymayı amaçlamaktadır, özellikle de çocukların zaman algısını ve yaratıcılığını desteklemenin büyük önem taşıdığı günümüzde.

Abstract

This article focuses on the literary work Momo by Michael Ende, which is analyzed from both pedagogical and educational science perspectives. The analysis centers on three key themes: time, listening, and creativity. These themes play a central role in the novel and are not only essential to the narrative but also reflect profound social and educational questions. The study draws upon the hermeneutic method as well as literary-theoretical approaches, particularly referencing the ideas of scholars such as Markus Rieger-Ladich and Hans-Christoph Koller. The main aim is to demonstrate that a literary work like Momo should not be seen merely as a form of entertainment, but as a stimulus for reflection and education. Special emphasis is placed on the concept of time, as well as listening, which is viewed as an active and meaningful process. Furthermore, play and creativity are critically examined in relation to educational processes. The article aims to highlight the pedagogical value of literary texts.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Temel, O. İ. (2025). Zaman, Dinleme ve Oyun Üzerinden Eğitsel Yaklaşımlar – Michael Ende’nin Momo Romanında Pedagojik Temalar. Korpusgermanistik, Cilt: 4 Sayı: 1, 29–34. https://doi.org/10.62425/korpus.1690225

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (9)

  1. Bollnow, O. F. (1972). Das Verhältnis zur Zeit: Ein Beitrag zur pädagogischen Anthropologie. In O. F. Bollnow & A. Flitner (Hrsg.), Anthropologie und Erziehung (Bd. 29). Heidelberg: Quelle & Meyer.
  2. Corey, G. (2011). Theory and practice of counseling and psychotherapy (9th ed.). Belmont, CA: Brooks/Cole, Cengage Learning.
  3. Ende, M. (1973). Momo. Stuttgart: K. Thienemanns Verlag.
  4. Fröbel, F. W. A. (2013). Die Menschenerziehung: Die Erziehungs-, Unterrichts- und Lehrkunst (Originalarbeit von 1826). Verlag der allgemeinen deutschen Erziehungsanstalt
  5. Kızıler Emer, F. (2012). Die Imagologie als Arbeitsbereich der Komparatistik. Uluslararası Avrasya Sosyal Bilimler Dergisi, 3(8), 1–17.
  6. Koller, H.-C. (2014). Bildung als Textgeschehen: Zum Erkenntnispotenzial literarischer Texte für die Erziehungswissenschaft. Zeitschrift für Pädagogik, 60(3), 333–349.
  7. Rieger-Ladich, M. (2014). Erkenntnisquellen eigener Art? Literarische Texte als Stimulanzien erziehungswissenschaftlicher Reflexion. Zeitschrift für Pädagogik, 60(3), 350–367.
  8. Rogers, C. R. (1942). Counseling and psychotherapy: Newer concepts in practice. Boston: Houghton Mifflin.
  9. Wissing, S. (2004). Das Zeitbewusstsein des Kindes: Eine empirisch-qualitative Studie zur Entwicklung einer Typologie der Zeit bei Kindern im Grundschulalter [Dissertation, Pädagogische Hochschule Heidelberg]. Universitätsbibliothek Heidelberg. https://archiv.ub.uni-heidelberg.de/volltextserver/5437/