Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightLamina kribrozanın görüntülenmesi, glokom patogenezinin daha iyi anlaşılmasına katkıda bulunabilir ve laminar yapıların niceliksel ölçümü potansiyel bir biyolojik belirteç olarak glokomun teşhis edilmesine ve yönetilmesine yardımcı olabilir.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Dünyada körlüğün ikinci en yaygın nedeni olan glokom, retina ganglion hücrelerinin (RGH) kaybından kaynaklanır. Lamina kribroza, glokom- da aksonal hasarın olduğu alan olarak kabul edilir. Miyelinsiz RGH aksonlarının yapısal olarak lamina kribroza tarafından desteklendiği düşü- nülmektedir. Lamina kribrozanın deformasyonu, optik sinir lifl eri içindeki aksoplazmik akımı bozarak RGH’nin apopitozu sonucu glokomatöz optik nöropati gelişimine neden olduğu öne sürülmektedir. Glokomda lamina kribrozanın yapısal değişiklikleri histopatoloji ile büyük oranda değerlendirilmiş olsa da yakın zamana kadar in vivo görüntülenebilmesi sınırlı olmaktadır. Geliştirilmiş derin ve tarama kaynaklı görüntüleme gibi optik koherens tomografi deki son gelişmeler, daha derin oküler tabakaların görüntülenmesini sağlamıştır. Posterior laminar yer değiştirme, fokal laminar defektler ve lamina kribrozanın kalınlık değişiklikleri canlı insan gözündeki glokoma bağlı yapısal ve fonksiyonel değişikliklerle ilişkilidir. Lamina kribrozanın görüntülenmesi, glokom patogenezinin daha iyi anlaşılmasına katkıda bulunabilir ve laminar yapıların niceliksel ölçümü potansiyel bir biyolojik belirteç olarak glokomun teşhis edilmesine ve yönetilmesine yardımcı olabilir.
Abstract
Glaucoma, the second most common cause of blindness in the world, results from loss of retinal ganglion cells. Lamina cribrosa has been im- plicated as the presumed site of axonal damage in glaucoma. It is thought that unmyelinated RGC axons are supported structurally by lamina cribrosa. Deformation of the lamina cribrosa has been suggested to promote glaucomatous optic neuropathy by impeding axoplasmic fl ow within the optic nerve fi bres which causes apoptosis of retinal ganglion cells. Even though structural changes to the lamina cribrosa were evalu- ated largely by histopathology in glaucoma, until recently, the ability to visualize the lamina cribrosa in vivo has been limited. Recent advance- ments in optical coherence tomography, including enhanced depth and swept-source imaging, have improved imaging of deeper ocular layers. Posterior laminar displacement, focal laminar defects and altered thickness of lamina cribrosa are associated with glaucomatous structural and functional changes in living human eyes. Imaging of lamina cribrosa may contribute to a better understanding of glaucoma pathogenesis and quantitative measurement of laminar structures may help to diagnose and manage of glaucoma as a potential biomarker.