Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightConclusion: While, as expected, shoulder dislocation was most commonly caused by bilateral convulsive seizures, factors thought to impact severity of dislocation including seizure frequency, occurrence of status epilepticus (SE), response to treatment, and use of antiepileptic drugs (AEDs) that affect bone metabolism were found to have no influence on temporal development, affected side (bilateral or unilateral), or recurrence rate
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Objectives: There are multiple consequences of epilepsy that impact quality of life. While psychiatric comorbidities are some of the most commonly studied aspects, orthopedic complications are less frequently documented. The focus of the present study was shoulder dislocation related to epilepsy, and, unlike that of previous studies, the aim was to identify epilepsy-dependent risk factors in the development of joint disability. Methods: Twenty-one patients of the Cerrahpaşa Faculty of Medicine epilepsy outpatient clinic were retrospectively identified as having had epilepsy-related shoulder dislocation between 1990 and 2013. Probable risk factors were evaluated in terms of demographic and clinical features. A report published by the International League Against Epilepsy (ILAE) in 2010 was used to classify seizure and epilepsy syndromes. Results: Median age at onset of epilepsy was 20 years, while median age at shoulder dislocation was 24. The seizure type that most commonly led to dislocation was bilateral convulsive (81%). Initial dislocations (IDs), those following any of the first 3 seizures, were identified in 45% of the population. Patients with ID tended to be older than those with late dislocation (LD) (p<0.001). Rate of recurrent dislocation was found to be higher in patients with early onset epilepsy, compared to those older than 20 years at diagnosis (p<0.05). Conclusion: While, as expected, shoulder dislocation was most commonly caused by bilateral convulsive seizures, factors thought to impact severity of dislocation including seizure frequency, occurrence of status epilepticus (SE), response to treatment, and use of antiepileptic drugs (AEDs) that affect bone metabolism were found to have no influence on temporal development, affected side (bilateral or unilateral), or recurrence rate
Abstract
Amaç: Epilepsi, bireyin hayatını çok yönlü etkileyen bir hastalıktır. Çalışmalarda sıklıkla epilepsinin yol açtığı psikiyatrik sorunlar ön plana çıkmıştır, ancak ortopedik komplikasyonlara çok fazla değinilmemiştir. Çalışmamızda epilepsi ile ilişkili omuz dislokasyonları ele alınmış olup; daha önce ortopedi alanında yayınlanan çalışmalardan farklı olarak, bu eklem hasarına yol açabilecek epilepsi ile ilişkili risk faktörlerinin anlaşılması hedeflenmiştir. Gereç ve Yöntem: Çalışmamızda, 1990–2013 yılları arasında İstanbul Üniversitesi Cerrahpaşa Tıp Fakültesi, Nöroloji Anabilim Dalı’nın Epilepsi Polikliniği’ne başvuran hastalar geriye dönük olarak değerlendirilmiş ve 21 epilepsi ile ilişkili omuz dislokasyonu olgusu saptanmıştır. Hastalara ilişkin demografik ve klinik özellikler olası risk faktörleri kapsamında ele alınmıştır. Epilepsi nöbetleri ve sendromları ILAE-2010’a göre sınıflandırılmıştır. Bulgular: Çalışmamızda; epilepsinin başlangıcı median 20 yaş, omuz dislokasyonunun gelişimi ise median 24 yaş olarak bulunmuştur. Omuz dislokasyonuna en sık neden olan nöbet tipi iki taraflı konvülzif nöbetlerdir (%81). Hastaların %45’inde ilk üç nöbette (erken dönem) dislokasyon gelişmiş olup, bu gruptaki hastaların geç dislokasyon gelişen gruba göre daha yaşlı olduğu gözlenmiştir (p<0.001). Omuz dislokasyonlarındaki tekrar oranı ise; erken yaşta dislokasyon görülen grupta, 20 yaş sonrasında tanı alan gruba göre anlamlı düzeyde artmıştır (p<0.05). Sonuç: İki taraflı konvülzif nöbetler en sık omuz dislokasyonuna neden olan epilepsi tipidir. Ancak sık nöbet tekrarı, status varlığı, bağ dokusu ve kemik metabolizmasını etkileyebileeck antiepileptik ilaçların kullanımı ve tedavi yanıtının azlığı gibi faktörler incelendiğinde; dislokasyonların daha erken dönemde, iki yanlı veya sık tekrarlarla seyretmesi beklenirken, çalışmamızda bu değişkenlere ait anlamlı bir farklılık saptanmamıştır.