KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Uluslararası Dil Edebiyat ve Kültür Araştırmaları Dergisi / 2026 / Cilt: 3 Sayı: 1

ABBASÎLER DÖNEMİNDE YOL VE BERİD (11. YÜZYILA KADAR)

Yunus Arifoğlu(ESKİŞEHİR OSMANGAZİ ÜNİVERSİTESİ, FEN-EDEBİYAT FAKÜLTESİ, TARİH BÖLÜMÜ, ORTAÇAĞ TARİHİ ANABİLİM DALI)0000-0001-7931-8617
Sayfa
15–25
Yayın Tarihi
2020-06-30
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Bu yöntem aynı zamanda modern literatürden istifade edilirken de takip edilmiştir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Orta ç ağ’ı anlamak biraz da yolların bilinmesiyle mümkündür.
📊
Temel Bulgular & Veri:Yol kavuşmanın ve farklı coğrafyalardaki insanlarla bir araya gelebilmenin aracıdır.
💡
Sonuç & Katkı:Bu yöntem aynı zamanda modern literatürden istifade edilirken de takip edilmiştir.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Abbasîler · Yol · Berid

Özet

Orta ç ağ’ı anlamak biraz da yolların bilinmesiyle mümkündür. Yol kavuşmanın ve farklı coğrafyalardaki insanlarla bir araya gelebilmenin aracıdır. Aynı zamanda Ortaçağ zaman diliminde yol, öteki coğrafyalarla iletişimin kurabilmenin temeliydi. Bu dönemde iletişimin sağlanmasında önemli unsurlardan birisi yoldu. Bu sebeple yol yapmak, tamir etmek ve onu daima açık tutmak çok önemliydi. İnsan ve onu taşıyan hayvan da iletişimde rol oynayan diğer faktörleri oluşturmaktaydı. İslam öncesindeki yollar ve iletişim ağları İslam devletlerine miras kaldı. Bu yolların tamirine Abbasîler döneminde de devam edildi. Bunlara ek olarak yeni yollar açıldı. İslam coğrafyasında ve öteki ülkelerle iletişimde geniş yol ağları kuruldu. İslâm dünyasında iletişim, Berîd adlı posta te şkilatıyla yapılırdı. Abbasîler zamanında da bu sistem kullanıldı. Bu çalışmada yol ve bu eksende gelişmiş olan berid teşkilatı incelenmiştir. Öncelikle Abbasîlerdeki geniş yol ağları ele alınmış ve bu yollardaki mesafelere değinilmiştir. Ardından berid teşkilatı alt konularıyla birlikte inceleme konusu yapılmıştır. Bu çalışma, Abbasîlerin başlangıcından 11. yüzyıla kadar olan bir aralığı kapsamaktadır. Bu nedenle çalışma, bu yüzyıla kadar olan ana kaynaklarla sınırlandırılmıştır. Bu yöntem aynı zamanda modern literatürden istifade edilirken de takip edilmiştir.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Arifoğlu, Y. (2020). ABBASÎLER DÖNEMİNDE YOL VE BERİD (11. YÜZYILA KADAR). Uluslararası Dil Edebiyat ve Kültür Araştırmaları Dergisi, Cilt: 3 Sayı: 1, 15–25. https://doi.org/10.37999/udekad.651133

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (35)

  1. Atan, T. (1990). Türk Gümrük Tarihi / Başlangıçtan Osmanlı Devletine Kadar. Ankara: TTK Yayınları.
  2. Aykaç, M. (1997). Abbasiler Devletinin İlk Dönem İdari Teşkilatında Divanlar. Ankara: TTK Yayınları.
  3. Baipakov, K. (2000). “The Silk Route Across Central Asia” History of Civilation Cenral Asia, Unecso: Unesco Press.
  4. Bozkurt, N. (2004). (Mektup). Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 22, 369-370, İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  5. Bozkurt, N. (2000). (İpek Yolu). Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi, İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  6. Cehşiyârî, (1980). Kitabu’l-Vüzera. thk. Mustafa es-Sekka, Kahire: Dâru’l-Meârif.
  7. Curtin, P. D. (2008). Kültürler arası Ticaret. çev. Şaban Bıyıklı, İstanbul: Kure Yayınları.
  8. Daniel, E. L. (1979). The Policial and Social History of Khurasan under Abbasid Rule 747-820. Chicago: The İran America Foundation.
  9. Durî, A. (1974). Tarihu’l-Iraki’l-İktisadi. Beyrut: Dâru Meşrık.
  10. Durî, A. (1991). “Bağdat”, Türkiye Diyanet İslam Ansiklopedisi, 4: 441-442. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  11. Ebu Dülef, (2017). İran Seyahatnamesi. çev. S. Gündoğdu, İstanbul: Kronik Yayınları.
  12. Frye, R. N. (2009). Orta Asya Mirası. çev. Füsun Tayanç-Tunç Tayanç, Ankara: Arkadaş Yayınları.
  13. Harekat, İ. (1992). “Berid”, Türkiye Diyanet İslam Ansiklopedisi, 5: 498-501. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  14. Hudûdu’l-Âlem Mine’l-Meşrik ile’l-Mağrib. (2008). çev. A. Duman & M. Ağarı, İstanbul: Kitabevi Yayınları.
  15. İbn Havkal, (1939). Suretu’l-Arz. thk. E.J. Brill, Leiden: Leiden University Press.
  16. İbn Hurdazbih, (2008). Yollar ve Ülkeler. çev. Murat Ağarı, İstanbul: Kitabevi Yayınları.
  17. İbn Rüsteh, el-A’lâku’n-Nefîse (Dünya Coğrafyası). çev. Ali Fuat Eker, Ankara: Ankara Okulu Yayınları.
  18. Kazıcı. Z. (2015). İslam Medeniyeti ve Müesseseleri Tarihi. İstanbul: Kayıhan Yayınları.
  19. Kramers, J. H. (1934). İslam Medeniyeti Tarihinde Coğrafya ve Ticaret. çev. Ömer Rıza, İstanbul: Asarı İlmiye Kütüphanesi Neşriyatı.
  20. Kudâme b. Cafer, (2018). Kitabü’l Haraç. çev. Ramazan Şeşen, İstanbul: Yeditepe Yayınları.
  21. Lombart, M. (2002). İslam’ın Altın Çağı. çev. Nezih Uzel, İstanbul: Pınar Yayınları.
  22. Makdisî, (1992). Ahsenu’t-Tekâsîm fi Marifeti’l-Ekâlim. ed. Fuat Sezgin, Frankfurt: Tarihu’l-Ulumu’l-Arabiye.
  23. Marvazî, Sharaf al-Zaman Tâhir. (1942). China The Turk and India. thk. V. Minorsky, London: The Royal Asiatic Society.
  24. Mez, M. (2000). Onuncu Yüzyılda İslam Medeniyeti. çev. Salih Şaban, İstanbul: İnsan Yayınları.
  25. Miquel, A. (2003). Arap Coğrafyacılarının Gözünden 1000 Yılında İslam Dünyası ve Yabancı Diyarlar. İstanbul: Kitap Yayınevi.
  26. Mortan, K. & Ertan, Ö. K. (2010). Çarşı, Pazar, Ticaret ve Kapalı Çarşı. İstanbul: İş Bankası Yayınları.
  27. Özaydın. A. (1996). “Hac”, Türkiye Diyanet Vakfı İslam Ansiklopedisi. 14, 399-400, İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  28. Posta ve Telgraf Teşkilatı, (2007). Geçmişten Günümüze Posta. Ankara: PTT Genel Müdürlüğü Yayınları.
  29. Sarıçam, İ. & Erşahin, S. (2014). İslam Medeniyeti Tarihi. Ankara: TDV Yayınları.
  30. Selen, H. S. (1938). Ticaret Tarihi. İstanbul: Devlet Basımevi.
  31. Yıldırım, T. (2017). Abbasîlerde Bilgi Toplama Ve Haberleşme. Fırat Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 27(1), 249-264.
  32. Uhlig, H. (2000). İpek Yolu, çev. Alev Kırım, İstanbul: Okyanus Yayınları.
  33. Yakûbî, (2002). El-Buldan, Beyrut: Darü’l-Kitabi’l-İlmiyye.
  34. Yıldız, H. D. (1988). “Abbasîler”, Türkiye Diyanet İslam Ansiklopedisi, 1: 31-48. İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  35. Zeydan, C. (2004). İslam Uygarlıkları Tarihi I. çev. Necet Gök, İstanbul: İletişim Yayınları.