Dergiler / Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi / 2014 / Cilt: 7 - Sayı: 1

TÜRKİYE’DE YAŞAM DOYUMU VE İŞ DOYUMU ARASINDAKİ İLİŞKİNİN İKİ DEĞİŞKENLİ SIRALI PROBİT MODEL ANALİZİ

Türkiye’de Yaşam Doyumu ve İş Doyumu Arasındaki İlişkinin İki Değişkenli Sıralı Probit Model Analizi

Sayfa
126–145
Yayın Tarihi
2014-04-01
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Elde edilen bulgular teorik yaklaşımlardan saçılma etkisini doğrulamakta ve iş doyumunun yaşam doyumunu artırdığını desteklemektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Genel anlamda bireysel “mutluluk” anlamına gelen yaşam doyumu sosyolojik, psikolojik, ekonomik ve kültürel boyutu olan bir kavramdır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Elde edilen bulgular teorik yaklaşımlardan saçılma etkisini doğrulamakta ve iş doyumunun yaşam doyumunu artırdığını desteklemektedir.
💡
Sonuç & Katkı:Bunlarla birlikte yaş arttıkça yaşam doyumunun azaldığını ve iş doyumunun arttığını söylemek mümkündür.
🔬Tür:Modelleme & Sayısal Simülasyon
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Yaşam Doyumu · İş Doyumu · İki Değişkenli Sıralı Probit Model

Özet

Genel anlamda bireysel “mutluluk” anlamına gelen yaşam doyumu sosyolojik, psikolojik, ekonomik ve kültürel boyutu olan bir kavramdır. İş doyumu ise yaşam doyumu içerisindeki en büyük payı oluşturmaktadır. İş doyumu ve yaşam doyumu değişkenleri arasındaki ilişki ve bu değişkenlerin belirleyicileri konusunda teorik ve ampirik bir çerçeve sunmayı amaçlayan bu çalışmada, söz konusu değişkenler arasındaki olası nedensel ilişki ve değişkenleri eşanlı olarak belirleyen faktörler iki değişkenli sıralı probit model aracılığıyla araştırılmıştır. Elde edilen bulgular teorik yaklaşımlardan saçılma etkisini doğrulamakta ve iş doyumunun yaşam doyumunu artırdığını desteklemektedir. Evli olmama, kamuda çalışıyor olma, kazancından, sağlığından ve hanehalkı gelirinden memnuniyet, hem iş hem de yaşam doyumunu artıran değişkenler olarak tespit edilmiştir. Bunlarla birlikte yaş arttıkça yaşam doyumunun azaldığını ve iş doyumunun arttığını söylemek mümkündür.

Abstract

The individual "happiness", which means life satisfaction is a concept that has sociological, psychological, economic and cultural dimensions. The job satisfaction constitutes the largest share of the life satisfaction. This study aims to provide a theoretical and empirical framework on the relationship between life satisfaction and job satisfaction variables and determinants of these variables. The relationship between the two variables in question and determinants of these variables was investigated by an bivariate ordered probit model. The empirical results confirm the effect of scattering which is one the of the theoretical approaches and support that job satisfaction increases life satisfaction. Not being married, to be working in the public sector, income, health, and household income satisfaction have been identified as variables increasing the both of life satisfaction and job satisfaction. According to results obtained the increase in the age variable increases the job satisfaction while reducing the life satisfaction.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

ÇEVİK, N. K., KORKMAZ, O. (2014). TÜRKİYE’DE YAŞAM DOYUMU VE İŞ DOYUMU ARASINDAKİ İLİŞKİNİN İKİ DEĞİŞKENLİ SIRALI PROBİT MODEL ANALİZİ. Ömer Halisdemir Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, Cilt: 7 - Sayı: 1, 126–145. https://ajindex.com/articles/155797

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (11)

  1. ADAMS, G.A., L.A. King ve D.W. King, (1996), "Relationships of Job and Family Involvement, Family Social Support, and Work-Family Conflict With Job and Life Satisfaction", Journal of Applied Psychology, 81(4); 411-420.
  2. AKIN, F, İ.Deveci ve Ş. Üçdoğruk (2000). “İstanbul İli Hanehalkı Harcamalarının Sıralı Probit Olasılık Modeli İle Analizi”, T.C. DİE Araştırma Sempozyumu, 27-29 Kasım 2000.
  3. AŞAN, Ö. ve E. Erenler, (2008), “İş Tatmini ve Yaşam Tatmini İlişkisi”, Süleyman Demirel Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 13(2); 203-216.
  4. BARUTÇUGİL, İ., (2004), “Stratejik İnsan Kaynakları Yönetimi”, Kariyer Yayıncılık, İstanbul.
  5. BERRY, L.M., (1997), “Psychology at Work”, McGraw Hill Companies Inc., San Francisco. BUSCHA, F. ve A. Conte, (2013), “Endogenous Variables in Non-linear Models with Mixed Effects: Inconsistense under Perfect Identification Conditions?”, Jena Economic Research Papers, 2013-027.
  6. BÜLBÜL, Ş. ve S. Giray, (2012), “İş ve Özel Yaşam (İş Dışı Yaşam) Memnuniyeti Arasındaki İlişki Yapısının Doğrusal Olmayan Kanonik Korelasyon Analizi İle İncelenmesi”, Anadolu Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, 12(4); 101-114.
  7. CALHOUN, C.A., (1989), “BIVOPROB: A Computer Program for Maximum-Likelihood Estimation of Bivariate Ordered-Probit Models for Censored Data”, Working Paper, 38, Laxenburg, Austria: International Institute for Applied System Analysis. CALHOUN, C.A., (1991), “Desired and Excess Fertility in Europe and United States: Indirect Estimates from World Fertility Survey Data”, European Journal of Population, Vol:7, pp. 29-57.
  8. CALHOUN, C.A., (1994), “The Impact of Children on the Labour Supply of Married Woman: Comparative Estimates from European and U.S. Data”, European Journal of Population, Vol:10, pp. 293-318.
  9. CHIBURIS, R., J. Das and M. Lokshin, (2012), “A Practical Comparison of the Bivariate Probit and Linear IV Estimators”, Economics Letters, Vol: 117, pp. 762-766.
  10. CSIKSZENTMIHALYI, M. On ve T.J. Figurski, (1982), “Selfavareness and Aversive Experience in Everyday Life”, Journal of Personality, 50; I5-24. ÇEÇEN, A.R., (2007), “Üniversite Öğrencilerinin Cinsiyet ve Yaşam Doyumu Düzeylerine Göre Sosyal ve Duygusal Yalnızlık Düzeylerinin İncelenmesi”, Mersin Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 3(2); 180-190.
  11. DAWSON, P. and S. Dobson, (2008), “The influence of social pressure and nationality on individual decisions: Evidence from the behaviour of referees”, forthcoming in the Journal of Economic Psychology, doi:10.1016/j.j