KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / Tarihyazımı / 2026 / Sayı: 1

Cumhuriyet Dönemi Tarih Yazımı ve Yaşanan Bazı Problemler

Republican-era historiography and some problems encountered

Osman Okumuş(AKSARAY UNIVERSITY)0000-0001-6304-4201
Önder Karataş(AKSARAY ÜNİVERSİTESİ)0009-0000-1456-7030
Sayfa
78–106
Yayın Tarihi
2026-07-23
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışmada, Cumhuriyet dönemi tarihyazımında öne çıkan Osmanlı’dan Erken Cumhuriyet’e Türkiye’de tarihyazımı, ideolojik etkiler, süreklilik-kopuş tartışmaları, anakronizm sorunu, dönemlendirme problemleri, kaynak kullanımına ilişkin güçlükler, anlatı ve temsil sorunları ile diğer akademik yönelimli sorunlar incelenmektedir.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Tarihyazımı, geçmişte yaşanan olayların yalnızca aktarımı değil, aynı zamanda belirli bir bakış açısı ve yöntem doğrultusunda yeniden anlamlandırılması sürecidir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Bu yönüyle, geçmişe dair bilgi üretmenin ötesinde toplumsal hafızayı, kimlik inşasını ve kolektif bilincin oluşumunu doğrudan etkiler.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışmada, Cumhuriyet dönemi tarihyazımında öne çıkan Osmanlı’dan Erken Cumhuriyet’e Türkiye’de tarihyazımı, ideolojik etkiler, süreklilik-kopuş tartışmaları, anakronizm sorunu, dönemlendirme problemleri, kaynak kullanımına ilişkin güçlükler, anlatı ve temsil sorunları ile diğer akademik yönelimli sorunlar incelenmektedir.
🔬Tür:Araştırma Makalesi
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Tarihyazımı · Türk Tarih Tezi · Ulus İnşası

Özet

Tarihyazımı, geçmişte yaşanan olayların yalnızca aktarımı değil, aynı zamanda belirli bir bakış açısı ve yöntem doğrultusunda yeniden anlamlandırılması sürecidir. Bu yönüyle, geçmişe dair bilgi üretmenin ötesinde toplumsal hafızayı, kimlik inşasını ve kolektif bilincin oluşumunu doğrudan etkiler. Dolayısıyla bir dönemin tarihyazımı, geçmişin nasıl kurgulandığını ve hangi perspektifler çerçevesinde anlamlandırıldığını ortaya koyması bakımından incelemeye değerdir. Bu çalışma, Cumhuriyet dönemi tarihyazımının ortaya çıkışı, gelişimi ve temel metodolojik problemlerini ele almaktadır. Cumhuriyet’in kuruluşuyla birlikte tarih alanı, ulus inşa sürecinin temel araçlarından biri hâline gelmiştir. Bu dönemde tarih, millî kimliğin inşası ve toplumsal birlikteliğin güçlendirilmesi amacıyla kurumsal bir nitelik kazanmıştır. Türk Tarih Tezi ve ilgili kurumlar aracılığıyla tarihyazımı daha sistematik bir yapıya kavuşurken, bu süreç çeşitli sorunları da beraberinde getirmiştir. Alanın büyük ölçüde rejimle eş zamanlı biçimde şekillenmesi, tarihyazımının belirli ideolojik sınırlar içinde gelişmesine yol açmış; bu durum metodolojik ve eleştirel problemleri ortaya çıkarmıştır. Çalışmada, Cumhuriyet dönemi tarihyazımında öne çıkan Osmanlı’dan Erken Cumhuriyet’e Türkiye’de tarihyazımı, ideolojik etkiler, süreklilik-kopuş tartışmaları, anakronizm sorunu, dönemlendirme problemleri, kaynak kullanımına ilişkin güçlükler, anlatı ve temsil sorunları ile diğer akademik yönelimli sorunlar incelenmektedir.

Abstract

Historiography is not merely the narration of past events but also a process of reinterpreting them through a particular perspective and method. Beyond producing knowledge about the past, it shapes social memory, identity construction, and collective consciousness. Therefore, the historiography of a given period reveals how the past is constructed and interpreted. This study examines the emergence, development, and main methodological problems of the historiography of the Republic of Türkiye period. With the establishment of the Republic, history became a key instrument of the nation-building process in Türkiye. During this period, historiography acquired an institutional character to construct national identity and strengthen social cohesion. Through the Turkish History Thesis and related institutions, historiography became more systematic, but this process also introduced significant problems. As the field developed alongside the new regime, it evolved within ideological boundaries, giving rise to methodological and critical challenges. The study examines the transition from Ottoman to Early Republican historiography in Türkiye, ideological influences, continuity–rupture debates, anachronism, periodization, source-use challenges, narrative and representation issues, and other prominent academic debates in the historiography of the Republic of Türkiye period.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Okumuş, O., Karataş, Ö. (2026). Cumhuriyet Dönemi Tarih Yazımı ve Yaşanan Bazı Problemler. Tarihyazımı, Sayı: 1, 78–106. https://doi.org/10.17497/tarihyazimi.1937999

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (127)

  1. Acun, F. (2008). Yakın dönem tarihi metodolojisi. Ankara: Hacettepe Üniversitesi.
  2. Acun, F. (2015). Tarih kaynakları. A. Şimşek (Ed.), Tarih nasıl yazılır? (ss. 119-149). İstanbul: Tarihçi Kitabevi.
  3. Acun, F. (2019). Cumhuriyet tarihçiliğinin sorunları ve öneriler. A. Şimşek ve M. Topal (Ed.), Türk tarihinin ve tarihçiliğinin meseleleri (ss. 179-203). İstanbul: Yazıgen.
  4. Ahmad, F. (1995). Modern Türkiye’nin oluşumu. İstanbul: Sarmal.
  5. Akandere, O., & Semiz, Y. (2018). Milli mücadele ve Türkiye Cumhuriyeti tarihi. Konya: Eğitim.
  6. Akşin, S. (2008). Tarih öğretimimizde temel paradigma sorunu. S. Özbaran (Yay. Haz.), Tarih öğretimi ve ders kitapları (ss. 62-68). İstanbul: Tarif Vakfı.
  7. Akyıldız, A. (2021). Tarihçilik ve yöntem üzerine. İstanbul: Timaş.
  8. Alkan, M. Ö. (2017). II. Meşrutiyet’te resmi ideoloji, resmi tarih ve eğitim. V. Engin & A. Şimşek (Ed.), Türkiye’de tarihyazımı (ss. 155–177). İstanbul: Yeditepe.
  9. Alpan, A. S. (2010). Modern Türkiye tarihyazımında süreklilik-kopuş. Bilim ve Gelecek, (73), 14-23.
  10. Arı, K. (2011). Tarih yöntemi. İzmir: İleri.
  11. Aslan, D. A. (2014). Modern Türkiye tarihini dönemlendirme meselesi. Turkish History Education Journal, 3(2), 65–81. https://doi.org/10.17497/tuhed.185613
  12. Ateş, A. (2017). Türkiye Cumhuriyeti’nde erken dönem tarih yazımı. Akademik İzdüşüm Dergisi, 2(3), 21-34. https://izlik.org/JA59EU28FJ
  13. Atsız, H. N. (2019). Türk tarihinde meseleler. İstanbul: Ötüken Neşriyat.
  14. Avcı, O. (2010, Mart 18-20). Türkiye Cumhuriyeti tarihi araştırmalar [Sözlü bildiri]. Cumhuriyet Döneminde Türkiye’de Tarihçilik ve Tarih Yayıncılığı Sempozyumu, Ankara, Türkiye.
  15. Aydemir, Ş. S. (1971). Suyu arayan adam. İstanbul: Remzi Kitabevi.
  16. Babaoğlu, R. (2024). Türkiye’de tarihçiliğin 100 yılı: Siyasal ve sosyolojik eğilimler üzerine kronolojik bir muhasebe. Tarihyazımı, 6(2), 68-93. https://izlik.org/JA59SF44WZ
  17. Bayur, Y. H. (1991). Türk inkılabı tarihi (Cilt 1). Ankara: Türk Tarih Kurumu.
  18. Baytal, Y. (2021). Ulus-devlet inşa döneminde Türkiye’de dil ve tarih çalışmalarına kısa bir bakış. N. Çetin, F. Sakallı & C. Karataş (Ed.), Cumhuriyet dönemi Türk edebiyatı. Ankara: İlbilge Yayıncılık.
  19. Berg, B. L. & Lune, H. (2021). Sosyal bilimlerde nitel araştırma yöntemleri. A. Arı (Çev. Ed.). Konya: Eğitim Yayınevi.
  20. Berkes, N. (2018). Türkiye’de çağdaşlaşma. İstanbul: Yapı Kredi.
  21. Bernheim, E. (1936). Tarih ilmine giriş tarih metodu ve felsefesi. Ş. Akkaya (Çev.). İstanbul: Devlet Basımevi.
  22. Black, J. & Macraild, D. M. (2016). Tarih çalışmak. N. Bozbora (Çev.). İstanbul: Yayın Odası.
  23. Bloch, M. (2021). Tarih savunusu veya tarihçilik mesleği. İstanbul: İletişim.
  24. Breisach, E. (2022). Tarihyazımı. H. Kocaoluk (Çev.). İstanbul: YKY.
  25. Bolat, M. (2012). Modern Türkiye Cumhuriyeti’nin oluşum sürecinde Atatürk ilkeleri ve inkılâp tarihi dersinin yeri ve amaçları. The Journal of Academic Social Science Studies, 5(8), 249–264. https://doi.org/10.9761/jasss_411
  26. Burke, P. (2021). Tarih ve toplumsal kuram. İstanbul: Islık.
  27. Carr, E. H. (2009). Tarih nedir? İstanbul: İletişim.
  28. Cevdet Paşa, A. (2022). Sultan Abdülhamid’e arzlar (Ma’rûzât) (Y. Halaçoğlu, Haz.). İstanbul: Babıali Kültür Yayıncılığı.
  29. Collingwood, R. G. (2019). Tarih tasarımı. Ankara: Doğu Batı.
  30. Copeaux, E. (2006). Tarih ders kitaplarında (1931–1993) Türk tarih tezinden Türk-İslam sentezine. İstanbul: İletişim.
  31. Çavuş, S. (2017). Yerel basının sorunları üzerine tespitler: Aksaray örneğinde nitel bir araştırma. Aksaray Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Dergisi, 9(4), 19-32. https://izlik.org/JA95ZZ58JX
  32. Çaykent, Ö. (2025). Etik tarihçilik ve temsilin sınırları: Ötekileştirme, sessizlik ve faillik üzerine. tarihyazımı, 7(1), 1-21. https://izlik.org/JA44EF33JC
  33. Çeğin, G. (2021). Tarihyazımı sahasında anakronizm meselesi. M. Y. Ertaş (Ed.), Tarih bilimi ve metodolojisi (ss. 205–209). İstanbul: İdeal Kültür.
  34. Çelik, O. (2025). Erken Cumhuriyet dönemi resmi tarih yazımı ve kimlik inşası. Kamu Yönetimi ve Politikaları Dergisi, 6(1), 99–116. https://doi.org/10.58658/kaypod.1589337
  35. Çetinsaya, G. (1998). Abdülhamid’i anlamak: 19. yüzyıl tarihçiliğine bir bakış. T. Bora vd. (Ed.), Sosyal bilimleri yeniden düşünmek (ss. 137–146). İstanbul: Metis.
  36. Çıtır, B. (2021). Türkiye’deki tarih bölümlerinde çağ ayrımı ve uzmanlık alanları. M. Y. Ertaş (Ed.), Tarih bilimi ve metodolojisi (ss. 191–195). İstanbul: İdeal Kültür.
  37. Çiçek, R. (2017). Yerel tarih araştırmalarında kaynak olarak basının kullanılması: Trabzon çalışmaları örneği. Uluslararası Prof. Dr. Halil İnalcık Tarih ve Tarihçilik Sempozyumu, Ankara, Türkiye (10–13 Nisan 2017).
  38. Danacıoğlu, E. (2010). Geçmişin izleri yanıbaşımızdaki tarih için bir kılavuz. İstanbul: Tarih Vakfı.
  39. Demir, N. (2010). Tarih yazımında nesnelliğin önemi. Cumhuriyet Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, 14(2), 151-174. https://izlik.org/JA52SH66AF
  40. Dugan, S. (2006). Milli tarihi etkileyen paradigmalar. Toplumsal Tarih, (145), 69–70.
  41. Eldem, E. (2025). Mitler, gerçekler ve yöntem. İstanbul: Alfa.
  42. Engin, V. (2010). Cumhuriyet’in aynası Osmanlı. İstanbul: Yeditepe.
  43. Engin, V. (2015). Osmanlı’dan Cumhuriyet’e tarihi devamlılık. İstanbul: Yeditepe.
  44. Engin, V. (2018). Osmanlı’dan Cumhuriyet’e tarihsel temeller. C. Öztürk (Ed.), İmparatorluktan ulus devlete Türk inkılap tarihi (ss. 37–91). İstanbul: İstek.
  45. Eraslan, C. (2015). Cumhuriyet tarihi. İçinde A. Şimşek (Ed.), Tarih için metodoloji (ss. 64-66). İstanbul: Pegem.
  46. Eraslan, C. (2023). Türkiye Cumhuriyeti’nin yüzüncü yılında: Cumhuriyet tarihi ve Cumhuriyet tarihçiliği üzerine notlar. İstanbul Üniversitesi Tarih Dergisi, (81), 121–146. https://doi.org/10.26650/iutd.20238104
  47. Ersanlı Behar, B. (1992). İktidar ve tarih: Türkiye’de “resmi tarih” tezinin oluşumu (1929–1937). İstanbul: Afa.
  48. Erdem, Y. H. (2023). Tarih-lenk. İstanbul: Timaş.
  49. Freeden, M. (1998). Ideology. Routledge Encyclopedia of Philosophy, https://doi.org/10.4324/9780415249126-S030-1
  50. Gencer, S. (2023). Cumhuriyet’in geçmiş tahayyülü bağlamında modernleşme ve tarihyazımı. Süleyman Demirel Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi Sosyal Bilimler Dergisi, Cumhuriyet’in 100. Yılı Özel Sayısı, 1-20. https://doi.org/10.35237/sufesosbil.1361797
  51. Girgin, A. (2009). Türkiye’de yerel basın. İstanbul: Der.
  52. Gökdemir, O. (2000). Cumhuriyet tarihi yazıcılığının sorunları. Z. A. Kızılyaprak (Ed.), Tarih yazımında yeni yaklaşımlar (ss. 205-213). İstanbul: Tarih Vakfı.
  53. Gül, S. (2013). Anlatı tarih üzerine tartışmalar ve yeni yaklaşımlar. Karadeniz Araştırmaları, 38(38), 105-117. https://doi.org/10.12787/KARAM588
  54. Güllü, R. E. (2025). Erken Cumhuriyet dönemi. A. Şimşek (Ed.), Kavram tarihi çalışmaları (ss. 93-109). İstanbul: Vakıfbank Kültür Yayınları.
  55. Hacısalihoğlu, F. (2015). Anadolucu tarihyazımı. Journal of International Social Research, 8(40), 253-266. https://doi.org/10.17719/jisr.20154013902
  56. Hobsbawm, E. (1999). Tarih üzerine. O. Akınhay (Çev.). Ankara: Bilim ve Sanat.
  57. Hunt, L. (2021). Küresel çağda tarih yazmak. E. Kayserilioğlu (Çev.). İstanbul: Küre.
  58. Iggers, G. G. (2011). Bilimsel nesnellikten postmodernizme tarihyazımı. İstanbul: Tarih Vakfı.
  59. İnan, A. (1932). Tarihten evvel ve tarih fecrinde. I. Türk Tarih Kongresi, Konferanslar Müzakere Zabıtları (ss. 18-41). İstanbul: Maarif Vekâleti.
  60. Jenkins, K. (2011). Tarihi yeniden düşünürken A. Şahin (Çev.). Ankara: Birleşik.
  61. Kafadar, O. (2007). Cumhuriyet dönemi eğitim tartışmaları. T. Bora & M. Gültekingil (Ed.), Modern Türkiye’de siyasi düşünce (ss. 351–381). İstanbul: İletişim.
  62. Kafesoğlu, İ. (1963). Tarih ilmi ve bizde tarihçilik. Tarih Dergisi, 13(17–18), 1–16.
  63. Kaptan, S. (1995). Bilimsel araştırma ve istatistik teknikleri. Ankara: Tekışık Web Ofset.
  64. Kara, A. (2025). Tarih felsefesi ve zihniyet ilişkisi bağlamında tarihyazımı üzerine bir değerlendirme. Genel Türk Tarihi Araştırmaları Dergisi, 7(15), 993-1006. https://doi.org/10.53718/gttad.1719258
  65. Karabulut, U. (2019). Cumhuriyet tarihçiliği üzerine. Belgi Dergisi, 2(18), 1475–1485. https://doi.org/10.33431/belgi.578814
  66. Karaca, T. N. (2020). Tarihçi, Geçmişi kurgulamak: Kuram-tasarım-inşa. İstanbul: Timaş.
  67. Kaynar, H. (2017). Akademi yeniliğe engel mi? A. Şimşek (Ed.), Türkiye’de akademik tarihçilik (ss. 57–75). İstanbul: Kronik.
  68. Koçak, C. (2012). Geçmiş ayrıntıda saklıdır. İstanbul: Timaş.
  69. Koloğlu, O. (2008). Tarih öğretiminde bugüncülük/presentizm, yanılsamalar ve sonuçları. S. Özbaran (Yay. Haz.), Tarih öğretimi ve ders kitapları (ss. 89-97). İstanbul: Tarih Vakfı.
  70. Köken, N. (2014). Cumhuriyet dönemi tarih anlayışları. Ankara: Atatürk Araştırma Merkezi.
  71. Kulaç, H., & Işık, S. (2023). Çağdaş Türk ve dünya tarihi ders kitabı. Ankara: MEB.
  72. Kyvig, D. E. & Marty, M. A. (2016). Yanıbaşımızdaki tarih. İstanbul: Tarih Vakfı.
  73. Lewis, B. (2013). Modern Türkiye’nin doğuşu. Ankara: Arkadaş.
  74. Mango, A. (2015). Türkiye ve Türkler. İstanbul: Remzi.
  75. Mardin, Ş. (1991). Türkiye’de toplum ve siyaset. İstanbul: İletişim.
  76. Marius, R. (2023). Tarih yazımı: Kısa bir rehber. T. Alkaç (Çev.). İstanbul: Alfa.
  77. Martal, A. (2000). Yerel tarih yazımında kaynak sorunları. İçinde Z. A. Kızılyaprak (Ed.), Tarih yazımında yeni yaklaşımlar (ss. 248–258). İstanbul: Tarih Vakfı.
  78. Munslow, A. (2022). Tarihin yapısökümü. A. Yılmaz (Çev.). İstanbul: Albaraka.
  79. Nurdoğan, A. M. (2018). Batı uygarlığının yükselişi. C. Öztürk (Ed.), İmparatorluktan ulus devlete (ss. 9–35). İstanbul: İstek.
  80. Oral, M. (2001). Türk inkılâp tarihi enstitüsü (1933). Atatürk Yolu Dergisi, 7(27), 321–333. https://doi.org/10.1501/Tite_0000000284
  81. Oral, M. (2015). Türk ulusunun inşası. İstanbul: Yeni İnsan.
  82. Ortaylı, İ. (2011). Tarih yazıcılık üzerine. İstanbul: Cedit.
  83. Ortaylı, İ. (2016). Tarihin sınırlarına yolculuk. İstanbul: Timaş.
  84. Özel, O. (2012). Arşivler meselemiz: Siyaset kurumunun tarihçiyle tehlikeli dansı ve meşruiyet kaybı. Toplumsal Tarih, (217), 24-33.
  85. Özbaran, S. (1992). Tarih ve öğretimi. İstanbul: Cem.
  86. Özbaran, S. (1997). Tarih, tarihçi ve toplum. İstanbul: Tarih Vakfı.
  87. Özdemir, A. U. (2023). Bilimsel bir tartışma hakkında birkaç söz. A. Şimşek, A. U. Özdemir & C. T. Esmen. Türk tarihinin yazımı üzerine bir tartışma (s. 73-122). İstanbul: Akıl Fikir.
  88. Öztürk, İ. H. (2011). Tarih öğretiminde anakronizm sorunu. Journal of Social Studies Education Research, 2(1), 37-58.
  89. Pamuk, A. (2014). Kimlik ve tarih: Kimliğin inşasında tarihin kullanımı. İstanbul: Yeni İnsan.
  90. Parla, T. (1991). Türkiye’de siyasal kültürün resmî kaynakları: Atatürk’ün Nutuk’u. İstanbul: İletişim.
  91. Rousso, H. (2021). Şimdiki zamanın tarihini yazmak: Tarih, tarihçi ve çağdaşlık. V. Çandar (Çev.). İstanbul: İletişim.
  92. Safran, M. & Şimşek, A. (2011). Anlatı bağlamında tarihyazımının sorunları. Bilig, 59, 203-234.
  93. Safran, M. & Şimşek, A. (2013). Tarihyazımında bir sorun: Anlatı. İçinde V. Engin & A. Şimşek (Ed.), Türkiye’de tarihyazımı (s. 315-330). İstanbul: Yeditepe.
  94. Sakal, F. (2015). Tarihyazımında temel kavramlar. A. Şimşek (Ed.), Tarih nasıl yazılır? (ss. 67-92). İstanbul: Tarihçi Kitabevi.
  95. Sediroğlu, S. C. (2024). Cumhuriyet dönemi tarih çalışmaları (1923-1938), Cumhuriyet Tarihi Araştırmaları Dergisi, 19(41), 695-731.
  96. Soriano, M. R. (2025). Journalism in history, history in journalism: A historiographical critique of the newspaper as a source material for research. International Review of Social Sciences Research, 5(2), 201-218. https://doi.org/10.53378/irssr.353200
  97. Sunar, M. M. (2021). Profesyonel tarihçiliğin doğuşu. M. Y. Ertaş (Ed.), Tarih bilimi ve metodolojisi (ss. 66–71). İstanbul: İdeal.
  98. Şimşek, A. (2012). “Türk Tarih Tezi” üzerine bir değerlendirme. Türkiye Günlüğü, 111, 85-110.
  99. Şimşek, A. (2015). Tarihsel zaman, değişim ve süreklilik. A. Şimşek (Ed.), Tarih için metodoloji (ss. 8-12). İstanbul: Pegem.
  100. Şimşek, A. (2017). Türk tarih tezi. A. Şimşek (Ed.), Türkiye’de tarih eğitimi (ss. 105-122). Ankara: Pegem.
  101. Şimşek, A. & Satan, A. (2017). Milli tarihin inşası. İstanbul: Yazıgen.
  102. Şimşek, A. (2020). Türk tarihçiliğinde tezler önsöz. A. Şimşek (Ed.), Türk tarihçiliğinde tezler/teoriler (ss. 9-14). İstanbul: Yeni İnsan.
  103. Şimşek, A. & Esmen, C. T. (2021). Türk tarihinin yazımına ilişkin bazı sorun tespitleri ve “Zihniyet Temelli Tarih” modeli önerisi. İstanbul Üniversitesi Türkiyat Mecmuası 31(1), 341-374. https://doi.org/10.26650/iuturkiyat.880761
  104. Şimşek, A. (2022). Tarih ne işe yarar?. İstanbul: Kapı.
  105. Şimşek, A. (2025). Kavram tarihi çalışmalarına giriş. A. Şimşek (Ed.), Kavram tarihi çalışmaları (ss. 15-39). İstanbul: Vakıfbank Kültür Yayınları.
  106. Şimşek, A. ve Alaslan, F. (2014). Milliyetçi tarihten milli tarihe, çatışmacı eğitimden barışçı eğitime doğru Türkiye’de tarih ders kitapları. Akademik Bakış Uluslararası Hakemli Sosyal Bilimler Dergisi, 40. https://izlik.org/JA36WC49FR
  107. Taşdemir, S. (2017). Yerel tarih bilinci için Halkevleri. A. Şimşek (Ed.), Türkiye’de tarih eğitimi (s. 123–132). Ankara: Pegem.
  108. Tekeli, İ. (2007). Birlikte yazılan ve öğrenilen bir tarihe doğru. İstanbul: Tarih Vakfı.
  109. Tekeli, İ. (2017). Akademik tarihçilikten beklentiler üzerine. A. Şimşek ve A. Aköz (Ed.), Türkiye’de akademik tarihçilik (ss. 38-56). İstanbul: Kronik.
  110. Thompson, P. (1999). Geçmişin sesi. İstanbul: Tarih Vakfı.
  111. Timur, T. (2006). Osmanlı mirası. İ. C. Schick & E. A. Tonak (Ed.), Geçiş sürecinde Türkiye (ss. 12–37). İstanbul: Belge.
  112. Trouillot, M. R. (2015). Geçmişi susturmak: Tarihin üretilmesi ve iktidar. İstanbul: İthaki.
  113. Tuğluoğlu, F. (2005). Türkiye’de Halkçılık ideolojisi ve Halkevleri. Erdem, 15(42), 101-118. https://izlik.org/JA76YX57NG
  114. Tunçay, M. (2008). Tarih öğretiminin iyileştirilmesine yönelik düşünceler. S. Özbaran (Yay. Haz.), Tarih öğretimi ve ders kitapları (ss. 52-54). İstanbul: Tarih Vakfı.
  115. Türk tarihinin ana hatları. (1930). İstanbul: Devlet Matbaası.
  116. Uyanık, M. (2018). Türkiye Cumhuriyeti kuruluş dönemi ve Anadoluculuk felsefesi -Nurettin Topçu ve aksiyon felsefesi merkezli bir inceleme-. Eskişehir Osmangazi Üniversitesi Türk Dünyası Uygulama ve Araştırma Merkezi Yakın Tarih Dergisi, 2(3), 1-32. https://izlik.org/JA86RK57ZD
  117. Wirth, L. (2003). Tarihi kötüye kullanma biçimleriyle yüzleşmek. Nurettin Elhüseyni (Çev.), Tarihin kötüye kullanımı (ss. 18-58). İstanbul: Tarih Vakfı.
  118. Vurgun, A. (2016). Milli tarih nedir? İstanbul: Yeni İnsan.
  119. Uzun, H. (2002). Osmanlı’dan Cumhuriyet’e süreklilik. Avrasya Etütleri, (23), 13–28.
  120. Yazıcı, F. (2015). Azınlık okullarında tarih eğitimi ve çokkültürlülük. İstanbul: Yeni İnsan.
  121. Yazıcı, F. (2017). Cumhuriyet dönemi tarih ders kitaplarında tarihyazımı. İçinde V. Engin & A. Şimşek (Ed.), Türkiye’de tarihyazımı (ss. 197-219). İstanbul: Yeditepe.
  122. Yalçın, E. S. (2020). Türkiye Cumhuriyeti tarihinin kaynakları. Ankara: Berikan.
  123. Yıldırım, E. (2012). Modern Cumhuriyetin kimlik arayışları: Kayıp kimliğin peşinde Mavi Anadoluculuk hareketi. Doktora tezi. İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü, İstanbul.
  124. Yıldırım, T. (2014). Tarih ders kitaplarında “öteki” kurgusu: 1930’lı yıllar üzerine bir değerlendirme. Turkish History Education Journal, 3(1), 62-89. https://doi.org/10.17497/tuhed.185590
  125. Yıldırım, T. & Şimşek, A. (2017). Erken Cumhuriyet Dönemi’nde “biz”in inşası: Tarih ders kitapları üzerine bir değerlendirme. Gazi Üniversitesi Eğitim Fakültesi Dergisi, 37(1), 367-389. https://izlik.org/JA39GX55EW
  126. Yılmaz, N. (2009). Yerel basının etik sorunları. İstanbul Üniversitesi İletişim Fakültesi Dergisi, (36), 131-143. https://doi.org/10.17064/iüifhd.38557
  127. Zürcher, E. J. (2018). Modernleşen Türkiye’nin tarihi. İstanbul: İletişim.