KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / EKEV Akademi Dergisi / 2020 / Sayı: 81

ALEVÎLERİN TEMEL İSLÂMÎ İBADETLERE YAKLAŞIMLARI: SORGUN ÖRNEĞİ

Recep YÜNER
Sayfa
377–396
DOI
—
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Elde edilen bulgulara göre Sorgun Alevîleri diğer Anadolu Alevîleriyle benzer ibadet anlayışına sahip olup, ibadetleri kendilerince yorumlayarak yaşamaktadırlar.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Kısaca Ali’yi sevenler için kullanılan Alevîlik, Türklerin İslâm’ı kabulünden sonra Anadolu’ya yayılmış, farklı bölgelerde farklı şekillerde yaşamaya devam etmiştir.
📊
Temel Bulgular & Veri:Anadolu Alevîleri arasındaki farklılık, farklı disiplinlerdeki araştırmacılar tarafından yapılan pek çok çalışmada ortaya konmuştur.
💡
Sonuç & Katkı:Elde edilen bulgulara göre Sorgun Alevîleri diğer Anadolu Alevîleriyle benzer ibadet anlayışına sahip olup, ibadetleri kendilerince yorumlayarak yaşamaktadırlar.
🔬Tür:Uygulamalı Anket & Alan Araştırması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Alevîlik · Namaz · Oruç

Özet

Kısaca Ali’yi sevenler için kullanılan Alevîlik, Türklerin İslâm’ı kabulünden sonra Anadolu’ya yayılmış, farklı bölgelerde farklı şekillerde yaşamaya devam etmiştir. Anadolu Alevîleri arasındaki farklılık, farklı disiplinlerdeki araştırmacılar tarafından yapılan pek çok çalışmada ortaya konmuştur. Bu çalışmalara ek olarak bu araştırma Yozgat’ta yaşayan Alevîlerin ibadet anlayışlarını incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışma, kent merkezinden sonra en çok Alevî nüfusuna sahip Sorgun ilçesinde gerçekleştirilmiştir. Alevîler, Sorgun’a bağlı 19 köyde yaşamlarını sürdürmektedir. Bu çalışmada, seçilen 8 köyde yaşayan 21 kişi ile görüşme yapılmıştır. Mülakatta; namaz, oruç, hac, zekât ve kurban gibi ibadetler ve cem âyinleriyle ilgili sorular sorulmuştur. Elde edilen bulgulara göre Sorgun Alevîleri diğer Anadolu Alevîleriyle benzer ibadet anlayışına sahip olup, ibadetleri kendilerince yorumlayarak yaşamaktadırlar. Bu kapsamda çoğunluğu namaz kılmamakta, Hacı Bektâş-ı Velî’yi ziyareti hac olarak, Muharrem orucunu esas oruç olarak kabul etmekte, kurban ibadetini kabul etmekle birlikte farklı adlar altında kurbanlar kesmekte, devlete verilen vergiyi zekât olarak kabul etmektedirler.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

YÜNER, R. (2020). ALEVÎLERİN TEMEL İSLÂMÎ İBADETLERE YAKLAŞIMLARI: SORGUN ÖRNEĞİ. EKEV Akademi Dergisi, Sayı: 81, 377–396. https://ajindex.com/articles/154151

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (27)

  1. Acar, H. İ. (2003). Mali bir ibadet olan kurbanın hükmü. EKEV Akademi Dergisi, VII (XIV),75-92.
  2. Aksüt, H. (2012). Aleviler. (3. Basım). Ankara:
  3. Yurt-Kitap Yayınları.
  4. Andrews, P. A. (1989). Türkiye’de etnik gruplar. (Çev. M. Küpüşoğlu). İstanbul:
  5. Ant Yayınları.
  6. Ayata, S. (2006). Kırşehir yöresi abdallarının dinî inançları üzerine bir araştırma. Yayımlanmamış doktora tezi, Kayseri: Erciyes Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Aydın, A. (2009). Akdağmadeni yöresi açısından Ardıçalanı ve Bozhüyük köylerinde Alevîlik. Yayımlanmamış yüksek lisans tezi, Erzurum: Atatürk Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Bardakoğlu, A. (2002). Kurban. DİA içinde. (Cilt. XVI, s. 436-440). Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  7. Birdoğan, N. (1994). Anadolu’nun gizli kültürü Alevîlik. İstanbul:
  8. Berfin Yayınları.
  9. Bozkurt, F. (Haz.). (1985). İmam Cafer Buyruğu. İstanbul: Şahkulu Sultan Külliyesi Mehmet Ali Hilmi Dedebaba Araştırma Eğitim ve Kültür Vakfı Yayınları.
  10. Bozkuş, M. (2006). Sivas Alevîliği. Isparta: Fakülte Kitabevi.
  11. Cebecioğlu, E. (2009). Tasavvuf terimleri ve deyimleri sözlüğü. İstanbul:
  12. Ağaç Kitabevi Yayınları.
  13. Coşan, M. E. (Haz.). (1990). Makâlât. Ankara:
  14. Kültür Bakanlığı Yayınları.
  15. Dağıdır, M. (2011). Akkırık köyünde tespit edilen inanç unsurlarının sosyolojik analizi. Alevîlik Araştırmaları Dergisi, I, 205-229.
  16. Dalgın, N. (2003). Zekât hükümleri. Ondokuz Mayıs Üniversitesi İlahiyat Fakültesi Dergisi, XVI, 43-72.
  17. Dalkıran, S. (2002). Anadolu kimliği ve Anadolu Alevîleri üzerine bir deneme. EKEV Akademi Dergisi, 6(10), 95-117.
  18. Doğan, D. (Temmuz 2011). Yukarı Emirler’de cemevi açıldı. Sorgun Selam Gazetesi. Web: http://www.duralidogan.com adresinden 5 Nisan 2014’te alınmıştır. Dönmez, İ. K. (2007). Oruç. DİA içinde. (Cilt: XXXIII, s. 416-425). İstanbul: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  19. Eğri, O. (Haz.). (2007). Kîtab-ı Cebbâr Kulu. I. Baskı. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  20. Eğri, O. (Haz.). (2008). İlm-i Câvidân. Ankara: Türkiye Diyanet Vakfı Yayınları.
  21. Enginer, G. (1997). Kurban-kurbanın kökenleri ve Anadolu’da kanlı kurban ritüelleri. İstanbul: Yapı Kredi Kültür Sanat Yayınları.
  22. Er, P. (1998). Geleneksel Anadolu Alevîliği. Ankara.
  23. Eren, S. (2002). Sosyolojik açıdan Ordu yöresi Alevîlîği. Yayımlanmamış doktora tezi, Ankara: Ankara Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü. Eröz, M. (1990). Türkiye’de Alevîlik-Bektâşîlik. Ankara:
  24. Kültür Bakanlığı Yayınları.
  25. Erseven, İ. C. (2005). Alevîlerde semah. Ankara:
  26. Ürün Yayınları.
  27. Fığlalı, E. R. (2006). Türkiye’de Alev