Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar
AI InsightLehçe i Osmâni gibi temel bir kaynağın “duygu sözlüğü” odağında ele alınması, bu klasik eserde duygu terimlerinin ve ruhsal durumların nasıl konumlandığı üzerine bir sözlüksel bir analiz sunmayı amaçlar.
📌 3 Maddede Bu Makale
Özet
Türk sözlükçülüğünün ilk modern örneği olarak kabul edilen ve 19. yüzyılda Tanzimat döneminin öncü ismi Ahmet Vefik Paşa tarafından kaleme alınan Lehce-i Osmânî, Türkçe kelimeleri madde başı yapan ve açıklamaları yine Türkçe sunan millî bir sözlüktür. Bu çalışmanın konusu Lehce-i Osmânî sözlüğünde geçen duygu terimleri (sevinç, üzüntü, keder, korku, öfke, merhamet vb.) ve ruhsal durumları, bu terimlerin anlam, kullanım bakımından incelenmesi ve Osmanlı döneminde Ahmet Vefik Paşa’nın derlemesinde yer alan duygu ile ilgili kelimelerin sözlük içi temsili ve sözlükçü bakış açısının çözümlenmesidir. Çalışmada Lehce-i Osmânî sözlüğünde yer alan duygusal durumlara dair kelimelerin kavram alanlarını tespit etmek, bu kelimeleri sistematik bir şekilde tasnif etmek, açıklamalarını ve anlam katmanlarını çözümlemek ve bu inceleme üzerinden Osmanlı dönemi dil kültürü ve duygu anlayışı hakkında ipuçları sunmak amaçlanmaktadır. Lehçe i Osmâni gibi temel bir kaynağın “duygu sözlüğü” odağında ele alınması, bu klasik eserde duygu terimlerinin ve ruhsal durumların nasıl konumlandığı üzerine bir sözlüksel bir analiz sunmayı amaçlar.
Abstract
Lehce-i Osmânî, written in the 19th century by Ahmet Vefik Paşa, a prominent figure of the Tanzimat era, is regarded as the first modern example of Turkish lexicography and stands as a national dictionary that adopts Turkish words as headwords with explanations provided in Turkish. The subject of this study is the examination of emotion terms (such as joy, sadness, grief, fear, anger, compassion, etc.) and mental states found in Lehce-i Osmânî in terms of their meaning and usage, as well as the analysis of the intra-dictionary representation and the lexicographical perspective of emotion-related words in Ahmet Vefik Paşa's compilation. The study aims to identify the conceptual fields of words related to emotional states in Lehce-i Osmânî, to classify these words systematically, and to analyze their definitions and layers of meaning. Through this investigation, it seeks to provide insights into the linguistic culture and the understanding of emotions during the Ottoman period. Treating a fundamental source like Lehce-i Osmânî specifically as an "emotion dictionary" aims to provide a lexical analysis of how emotion terms and mental states are positioned within this classical work.