KaydedilenlerDerginizi ekleyin

Dergiler / İmgelem / 2026 / Cilt: 7 Sayı: 12

TÜRK SİYASİ HAYATININ KURUMSALCI YAKLAŞIMLAR AÇISINDAN İNCELENMESİ

Seda Kaya Karabulut(Bursa Teknik Üniversitesi İnsan ve Toplum Bilimleri Fakültesi Uluslararası İlişkiler Bölümü)0000-0002-1383-8414
Sayfa
225–248
Yayın Tarihi
2023-07-30
🏛️Bu makalenin bibliyografik verileri ve tam metin bağlantısı DergiPark üzerinden sağlanmıştır.
DergiPark Kaydı ↗
✨

Yapay Zeka Hızlı Bakış & Çıkarımlar

AI Insight
⚡ TL;DR(1 Cümlede Hızlı Çıkarım)

Çalışma öncelikle kurumsalcı teorinin kısa bir anlatısına yer verecek daha sonra ise akademisyenlerin Türk siyasal hayatında öncelediği kurumsal araçlar olarak anayasaları ve buna bağlı olan yasama yürütme ve yargı organlarının değişim durumlarını açıklayacaktır.

📌 3 Maddede Bu Makale

🎯
Amaç & Hipotez:Yeni bir siyasi düzen kurulacağı zaman en çok ihtiyaç duyulan araçlardan biri kurumlardır.
📊
Temel Bulgular & Veri:Türkiye için bu sürecin karşılığı Osmanlı İmparatorluğu’nun sona ermesiyle beraber başlamıştır.
💡
Sonuç & Katkı:Çalışma öncelikle kurumsalcı teorinin kısa bir anlatısına yer verecek daha sonra ise akademisyenlerin Türk siyasal hayatında öncelediği kurumsal araçlar olarak anayasaları ve buna bağlı olan yasama yürütme ve yargı organlarının değişim durumlarını açıklayacaktır.
🔬Tür:Literatür & Derleme Çalışması
📍Kapsam:Genişletilmiş Akademik Örneklem
⚙️Değişkenler:Kurumsalcı Teori · Türk Siyasal Hayatı · Anayasalar

Özet

Yeni bir siyasi düzen kurulacağı zaman en çok ihtiyaç duyulan araçlardan biri kurumlardır. Türkiye için bu sürecin karşılığı Osmanlı İmparatorluğu’nun sona ermesiyle beraber başlamıştır. Kurumsalcı açıdan incelendiğinde ise, Türkiye siyasetinde kurumlar üzerinden ufak değişimlerle bir sürekliliğin hakim olduğunu görmek mümkündür. Mevcut kurumsal değişimler sonrası siyasi pratiğin ne yönde şekillendiğini inceleyen bu çalışma kurumsalcı perspektif ile Türk siyasi hayatını inceleyen akademisyenlerin çalışmalarından yola çıkarak önemli kurumlara yönelik bir derleme içermektedir. Türk siyasal hayatının kurumsal açıdan ilerleyişini çeşitli çalışmaları derleyerek özetlemeyi hedefleyen bu çalışma, bu alanda belirli yerleri tutan akademisyenlerin görüşlerine, Türk siyasi işleyişinde neleri öne çıkardıklarına ve kurumları açıklama biçimlerine öncelik veren bir derleme niteliğindedir. Çalışmaya dahil edilen araştırmacıların seçilen eserleri incelenerek kurumsalcı teorinin neresinde durdukları çözülmeye çalışılacaktır. Çalışma öncelikle kurumsalcı teorinin kısa bir anlatısına yer verecek daha sonra ise akademisyenlerin Türk siyasal hayatında öncelediği kurumsal araçlar olarak anayasaları ve buna bağlı olan yasama yürütme ve yargı organlarının değişim durumlarını açıklayacaktır.

🔖

Bu Makaleye Atıf Yap

Karabulut, S. K. (2023). TÜRK SİYASİ HAYATININ KURUMSALCI YAKLAŞIMLAR AÇISINDAN İNCELENMESİ. İmgelem, Cilt: 7 Sayı: 12, 225–248. https://doi.org/10.53791/imgelem.1192036

📄 Tam Metin PDF Okuyucu

📄

PDF görüntüleyici hazırlanıyor...

Kaynakça (49)

  1. Akyıldız, A. (2016), Demokrasinin Sayılarla Sınavı: Seçim Sistemleri, Uyuşmazlık Mahkemesi Dergisi, c.0 s.7 Haziran.
  2. Alkan, H. (2018), Kurumsalcı Yaklaşım Işığında Yeni Siyasetin Analizi: Cumhurbaşkanlığı Sistemi, Liberte Yayınları
  3. Alkan, H. (2019), Geleceğin Türkiye’sinde Yönetim Raporu, İlke İlim Kültür Eğitim Vakfı yayınları
  4. Alkan, H, (2017), “Cumhurbaşkanlığı Sistemi Yasama Alanını Daraltıyor mu?”, Star Açık Görüş, 28.01.2017. Erişim Tarihi:15.04.2020
  5. Alptekin, H. (2018), Türkiye’de Sivil Asker İlişkilerinde Özallı Yıllara Kurumsalcı Bir Yaklaşım: 1983-1993 muhafazakâr düşünce yıl:15 - sayı:55 eylül-aralık, 141-156
  6. Akdoğan, Argun, A. (2007), Devleti Sivil Toplumculardan Kurtararak Geri Getirmek: Devlet-Kurumsalcı Bir Deneme, Memleket Siyaset Yönetim, Cilt: 2, Sayı: 4, 2007/4, s.113-137
  7. Demirel, T. (2019), Türk Siyasetini Anlamak, Liberte yayınları
  8. Doğru, O. (1998), 27 Mayıs Rejimi, İmge Kitabevi
  9. Duverger, M. (1972), Siyasi Partiler, Bilgi yayınevi, 2. Baskı Ankara
  10. Erdoğan, M. (2016), Türkiye’de Anayasalar ve Siyaset, Hukuk Yayınları
  11. Erdoğan, M. (2002), Anayasa ve Özgürlük, Yetkin Yayınları, Ankara
  12. Gözler, K. (2002), 3 Ekim 2001 Tarihli Anayasa Değişikliği: Bir Abesle İştigal Örneği, Anayasa Yargısı 19, Anayasa Mahkemesi Yayınları Ankara, 326-354
  13. Hall, P. A. ve Taylor, C. R. (1996), Political Science and the Three New Institutionalisms, Political Studies, 44: 936-957. Heper, M. (2006), Türkiye'de Devlet Geleneği, Çev. Nalan Soyarık, Doğu Batı Yayınları.
  14. James M. ve Thelen K. (2009). Explaining InstitutionalChange: Ambiguity, Agency, and Power, New York: Cambridge University Press.
  15. Kaleci, Mehmet M. (2018), Yeni Kurumsalcı Devlet Kuramları ve Türkiye Örneği, 1990’LAR, Cilt: 16 Sayı: 2 Haziran 2018 ss. 247-263
  16. Koelble, T. A. (1995), The New Institutionalism in Political Science and Sociology, Comparative Politics: 231-243.
  17. Kuru, A.T. Stepan, A. (2013), Türkiye’de Demokrasi İslam ve Laiklik, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları
  18. Kaboğlu, İbrahim (2007), Anayasa Yargısı Avrupa Modeli ve Türkiye, İmge Kitabevi, Ankara.
  19. Kaboğlu, İbrahim (2016), Türkiye’nin Anayasa Gündemi, İletişim Yayınları
  20. March, J. G. And Olsen, J. P. (1984), The New Institutionalism: Organizational Factors in Political Life, American Political Science Review, 78: 734–49.
  21. March, J. G ve Olsen, J. (1989), Rediscovering Institutions. New York: Free Press
  22. Öniş Z. (2010), Crises and Transformations in Turkish Political Economy. Turkish Policy Quarterly 9(3): 45-61.
  23. Özbudun, E. (2016a). Otoriter Rejimler, Seçimsel Demokrasiler ve Türkiye, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları
  24. Özbudun E. (2016b), Türkiye’de Parti ve Seçim Sistemi, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları
  25. Özbudun, E. (2017), Anayasacılık ve Demokrasi, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları
  26. Özbudun E. (2012), 1924 Anayasası, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları
  27. Özbudun, E. Gençkaya Ö.F, (2010), Türkiye’de Demokratikleşme ve Anayasa Yapımı Politikası, Doğan Kitap,
  28. Parla, T. (2009), Türkiye’nin Siyasal Rejimi 1980-1989, Deniz yayınları
  29. Parla T. (2016), Türkiye’de Anayasalar Tarih-İdeoloji-Rejim 1921-2016, Metis Yayınları,
  30. Peters, B. G. (2012). Institutional theory in political science: The new institutionalism, London: The Continuum International Pub.,
  31. Pave P. Skocpol T. (2001). Historical Institutionalism in Contemporary Political Science, (Political Science: State of the Discipline içinde), ed. Ira Katznelson ve Helen V. Milner, ss. 693-721, New York: Norton Press.
  32. Sanders, E. (2006). Historical Institutionalism, (The Oxford Handbook of Political Institutions içinde) ed. R. A. W. Rhodes, Sarah A.
  33. Binder ve Bert A. Rockman, ss. 39-55. New York: Oxford University Press
  34. Schmidt, V. A. (2006) Give Peace a Chance: Reconciling Four (not Three), New Institutionalisms, APSA (American Political Science Association) Ulusal Toplantısı için Tebliğ, Philadelphia.
  35. Stein, A. (2008), Neoliberal Institutionalism. (Oxford Handbook of International Relations içinde), ed. Christian Reus-Smit ve Duncan Snidal, ss. 201-221, New York: Oxford University Press
  36. Wolfgang S. ve Thelen K. (2005), “Introduction”. (Beyond Continuity: Institutional Change in Advanced Capitalist Economies içinde), ed. Wolfgang Streeck ve Kathleen Thelen, ss. 1-39. New York: Oxford University Press.
  37. Schmidt, V. A. (2010), “Taking Ideas and Discourse Seriously: Explaining Change through Discursive Institutionalism as the Fourth ‘New Institutionalism’”, European Political Science Review, 2(1): 1-25.
  38. Skocpol T, Evans P, Rueschemeyer D. (1985), “Bringing the State Back In.” New York and Cambridge: Cambridge University Press;
  39. Thelen, K. (1999), “Historical Institutionalism in Comparative Politics”, Annual Review of Political Science, 2(1): 369-404.
  40. Tanör, B. (2018), Osmanlı Türk Anayasalar Gelişmeleri, YKY yayınları,
  41. Tanör, B. (2016), Türkiye’de Kongre İktidarları 1918-1920, YKY yayınları
  42. Tanör B. (1986), İki Anayasa, Beta Yayınları, İstanbul
  43. Tanör, B. (1997), Türkiye’de Demokratikleşme Perspektifleri, TÜSİAD
  44. Thelen, K. (1999), “Historical Institutionalism in Comparative Politics”, Annual Review of Political Science, Cilt 2, ss. 369-404.
  45. Thelen, K. (1999),Historical Institutionalism in Comparative Politics. Annual Review of Political Science, 2 (1): 369–404.
  46. Üskül, Z. (2006) Türk Demokrasisi’nde 130 Yıl (1876-2006), Bülent Tanör’ün Anısına, Türkiye’de Demokratikleşme Perspektifleri, TÜSİAD
  47. Ünlü, H. (2019), Hindistan’da Hâkim Parti Sisteminin Değişimi: Kurumsalcı bir Analiz, İstanbul Üniversitesi Sosyal Bilimler Enstitüsü Siyaset Bilimi ve Uluslararası İlişkiler Anabilim Dalı Doktora Tezi
  48. Yazıcı, S. (2016), Yeni Bir Anayasa Hazırlığı ve Türkiye, Bilgi Üniversitesi Yayınları,
  49. Yazıcı, S. (2012), Demokratikleşme Sürecinde Türkiye, İstanbul Bilgi Üniversitesi Yayınları